📽 قسمت سوم برنامه «معمار»
🟦۱۵فروردین۱۴۰۲ - ایران‌اینترنشنال
🟪‏در این قسمت با زندگی نسرین سراجی و بناهایی که او طراحی کرده‌ است آشنا ‌می‌شویم.
@PoeticsofSpace

📽 قسمت چهارم برنامه «معمار»
🟫 فروردین۱۴۰۲ - ایران‌اینترنشنال
🟥 ‏در این قسمت با زندگی آزیتا گودرزی و مارتین پراشل و بناهایی که طراحی کرده‌اند آشنا ‌می‌شویم.
@PoeticsofSpace

📽 ویژه‌برنامه تماشا: طرح‌های برگزیده جایزه معماری آقاخان

🟧 جایزه معماری آقاخان از جوایز مهم در حوزه معماری محسوب می‌شود. در دوره اخیر این جایزه، از میان ۴۵۰ طرح، بیست پروژه در فهرست نهایی قرار گرفت و از بین آن‌ها، شش پروژه ازجمله یک پروژه از معماران ایرانی انتخاب شد.
🟦 تماشای این هفته به معرفی این طرح‌ها و صحبت با داوران و برندگان جوایز این دوره اختصاص یافته است.
@PoeticsofSpace

✴️ ۶ پروژۀ برنده جایزه آقاخان۲۰۲۲:
◼️Bangladesh – Community Spaces in Rohingya Refugee Response
◼️Bangladesh – Urban River Spaces
◼️Indonesia – Banyuwangi International Airport
◼️Iran – Argo Contemporary Art Museum and Cultural Centre
◼️Lebanon – Renovation of Niemeyer Guest House
◼️Senegal – Kamanar Secondary School
@PoeticsofSpace

🟥 شما به‌عنوان فردی شناخته می‌شوید که زندگی خود را وقف معماری کرده است. اما چه چیزی به دست آورده‌اید؟

◼️استیون هال: معماری برای من، شگفت‌انگیز بود. دنبال سود هنگفت نبودم، اما گاهی کار معماری به جایی می‌رسید که شک داشتم بتوانم زنده بمانم. به همین دلیل به تدریس روی آوردم. سپس شرکت من، برندۀ چند مسابقه شد؛ ازجمله موزه هنرهای معاصر کیاسما در هلسینکی۱۹۹۳، که زندگی‌ام را نجات داد. داشتم شرکتم را از دست می‌دادم و ۶ماه بود که اجاره خانه نپرداخته بودم. مسابقه را بردیم و زنده ماندیم. معماری یک هنر عالی و یک تجارت وحشتناک است.

🟥 چه ویژگی‌های خاصی در برخی معماران وجود دارد که برخلاف کسانی که دلسرد می‌شوند، به موفقیت می‌رسند؟

◼️استیون هال: اشتیاق به فضا، نور و هندسه، فداکاری و تواضع. لویی کان گفته بود «وقتی شب‌ها در دفترم کار می‌کنم و هیچ‌کس اطرافم نیست، اغلب فکر می‌کنم که اگر لوکوربوزیه بالای شانه‌ام می‌ایستاد، دربارهٔ طرح‌های من چه می‌گفت؟» کان همیشه در این فکر بود که دیگران چگونه به طرحش نگاه می‌کنند و این کار، او را متواضع نگه می‌داشت. تواضع باعث می‌شود که بدانی همیشه می‌توانی کار بهتری انجام دهی.
@PoeticsofSpace

🟧 دفاتر کوچک و متوسط در حال کاهش هستند، درحالی‌که شرکت‌های بزرگ به رشد سرسام‌آورشان ادامه می‌دهند. به‌عنوان کسی که با یک دفتر کوچک شروع کرده و همچنان شرکت متوسطی را به پیش می‌برد، چه توصیه‌ای دارید؟

⬛️ استیون هال: انجمن معماران آمریکا باید برای اندازهٔ شرکت‌های معماری محدودیت تعیین کند. از نظر من، سقف اندازۀ یک شرکت معماری، حداکثر ۴۴نفر است که برای طراحی آسمانخراش‌ها هم کفایت می‌کند. من حتی می‌توانم یک آسمانخراش را با شش نفر بسازم.

این زشتیِ دنیای تجارت است که شرکت‌های معماری نیویورک، گاه بیش از ۳۰۰نفر را استخدام می‌کنند. روش کار این است که هر شرکت بزرگ، به استودیوهای فرعی جداگانه‌ای تبدیل می‌شود که ۱۰سرپرست، آن‌ها را رهبری می‌کنند. دقیقاً مثل یک ماشین که می‌خواهد کار را با بالاترین سرعت انجام دهد. زمان زیادی برای طراحی صرف نمی‌شود، زیرا صرفاً می‌خواهند از هر ساختمان سود بیش‌تری ببرند. علت این وضعیت را عدم آموزش معماری به کارفرمایان می‌دانم. اگر کمی تمایل بیش‌تری به کیفیت داشتند، شمار بالای ساخت‌وسازهای کشور به تنها معیار رشد اقتصادی تبدیل نمی‌شد.

معماری هنگامی می‌تواند پیشرفت کند که معماران جوان بتوانند در دفاتر کوچک و خلاقانه، پیشرفت کنند. اما دفاتر کوچک به‌سختی می‌توانند نیروی کار خود را نگه دارند و از پس هزینه‌های آن‌ها برآیند. زمانی هم که می‌خواهند برای گرفتن پروژه اقدام کنند، شرکت‌های بزرگ از قبل با رندرها و یک طرح پیشنهادی، آماده‌اند که پروژه را از چنگشان درآورند.

🟧 خلق کانسپت‌های جدید در معماری، نیازمند اعتماد بسیار زیادی ازسوی کارفرمایان است. چگونه آن‌ها را متقاعد می‌کنید تا با شما به ماجراجویی بروند؟

⬛️ استیون هال: بسیاری از کارهای ما از دلِ مسابقات می‌آیند، بنابراین چالش ما زمانی است که از طرح دفاع می‌کنیم. در مسابقه موزه نلسون-اتکینز در کانزاس‌سیتی، مجبور شدیم قوانین را زیر پا بگذاریم تا طرح ایده‌آل‌تری را انجام دهیم. هنگام ارائه، به هیأت داوران گفتم: «می‌دانید چگونه جرأت شکستن قوانین را پیدا کردم؟ جمله‌ای بر نمای ساختمان وایت از سال۱۹۳۳ حک شده که می‌گوید «روح، بیشتر به ایده‌آل نیاز دارد تا واقعیت». من شهامت ساختن طرح ایده‌آل را داشتم.» در پایان ارائه من، داوران به اتفاق آرا به طرح ما رأی دادند.

[استیون هال در سال۱۹۷۷ دفتر معماری‌اش را در نیویورک بنیان نهاد و از برجسته‌ترین معمارانی به‌شمار می‌رود که پروژه‌های فرهنگی، شهری، دانشگاهی و مسکونی را هم در ایالات متحده و هم در سطح بین‌المللی به پایان رسانده است. هال، استاد دانشگاه کلمبیا است و سخنرانی‌ها و نمایشگاه‌های گسترده‌ای برگزار کرده و کتب متعددی را نوشته است.]
- ترجمه از مصاحبه با https://blog.buildllc.com
@PoeticsofSpace

🔴 در ابتدای ورود به دانشگاه، کلاس نظریه معماری‌ام با پیتر آیزنمن بود که هر جلسه را با حضوروغیاب دانشجویان شروع می‌کرد. روزی در کلاس گفتم «اگر این کلاس نظریه معماری است، پس کجا در مورد نظریه‌ها صحبت می‌کنید، چرا حضوروغیاب و نمره بچه‌ها را ثبت می‌کنید؟» او جلوی جمع در جواب من گفت «بسیار خب، این دفتر در اختیار شما، بگیر و پاره‌اش کن.» لحظۀ حساسی بود. سریع به سمت میز استاد رفتم، دفتر حضوروغیابش را گرفتم، و آن را ریزریز کردم.

ممکن بود اتفاقات آن روز برایم بد تمام شود، اما او مرا مردود نکرد. در عوض، آن ترم دیگر نمره‌ای نداشتیم و همه احساس می‌کردیم که آزادی بیان بیشتری داریم. آقای آیزنمن اجازۀ این کار را به ما ‌داد. اما، من به نکتۀ جدیدی پی بردم: گاهی بهترین نتیجه می‌تواند با تغییر روش به‌دست بیاید، نه اینکه خود را سرگرم همان چیزی کنید که در اختیار شماست.

- برگرفته از کتاب لبه نظم، نوشتۀ دنیل لیبسکیند، ترجمۀ مرتضی نیک‌فطرت و همکاران. انتشارات فکرنو.
@PoeticsofSpace‌

🔺🔺🔺به مناسبت روز معلم.

⭕️ آتلیه پیتر زومتور
در هالدشتاین، سوئیس.

🔶 صحبت‌های معماران وقتی یه نفر برندۀ جایزه معماری میشه.

https://instagram.com/mahyarhassan

میلان کوندرا، نویسندۀ بزرگ چک‌تبار فرانسوی. رمان «سَبُکیِ تحمل‌ناپذیرِ هستی»، که در ایران بیش‌تر با نام «بار هستی» شناخته می‌شود، از مشهورترین آثار اوست.
@PoeticsofSpace

* آهستگی و به‌یادآوردن،
سرعت و فراموش‌کردن

میلان کوندرا گفته است: «پیوندی نهان میان آهستگی و حافظه، و میان سرعت و فراموشی وجود دارد ... میزانِ کُندی به‌طور مستقیم با شدتِ به‌خاطرسپردن در تناسب است، و میزان سرعت به‌صورت مستقیم با شدت فراموشی». در زندگیِ شتاب‌گرفتۀ امروزی، نهایتاً می‌توانیم دریافت کنیم، نه این‌که به خاطر بسپاریم. در جامعۀ نمایشی، تنها می‌توانیم حیرت‌زده شویم، نه این‌که به‌خاطر سپاریم.

سرعت و شفافیت، به‌یادآوردن را دشوار می‌سازند، اما این دو از حدود یک قرن پیش، یعنی زمان اعلان بیانیۀ فوتوریست‌ها توسط اف. تی. مارینتی، افسون‌های بنیادین مدرنیته بوده‌اند: «شکوه و عظمت جهان مملو از زیبایی جدیدی شده است؛ زیباییِ سرعت»، و کارل مارکس پیش‌بینی کرده است که «هر آنچه سخت و استوار است دود می‌شود و به هوا می‌رود».

امروزه حتی معماری نیز به دنبال به‌وجودآوردن احساس سرعت، اغواگری و ارضای آنی است که در نهایت به درخودماندگی (اوتیسم) می‌انجامد. این اقرارِ کوپ هیملبلاو، تمایل به بزرگ‌نماییِ عمل و سرعت معماری را نشان می‌دهد:
«زیبایی‌شناسی معماریِ مرگ در برگه‌های سفید. مرگ در اتاق‌های کاشی‌کاری‌شدۀ بیمارستان‌ها. معماریِ مرگ ناگهانی در پیاده‌رو. مسیر عبور گلوله از میان سر فروشنده در خیابان چهل‌ودو. از زبان‌های شکسته و چشمان خشک‌شده».

با این حال، به‌زعم من، معماری در قیاس با آن دسته از هنرهای دراماتیک که دربرگیرندۀ تأثیرات عاطفی ناگهانی هستند، ذاتاً کند و آرام و از لحاظ فرم هنری، کم‌انرژی است. وظیفۀ معماری، نه گریه‌انداختن یا خنداندن ما، بلکه حساس‌کردن ما در توانایی ورود به تمامی حالات عاطفی است.

من به معماری‌ای اعتقاد دارم که تجربۀ بشری را آهسته و بر آن تمرکز کند، به‌جای آن‌که بدان سرعت بخشیده یا آن را پراکنده سازد. به‌زعم من، معماری باید از خاطرات، پاسداری کرده و اصالت و استقلال تجربۀ انسانی را حفظ نماید. معماری ما را قادر می‌سازد تا بفهمیم و به یاد بیاوریم که کیستیم.

- برگرفته از:
مقالۀ «فضا، مکان، خاطره و تخیل» نوشتۀ یوهانی پالاسما، در کتاب «پرسش‌های ادراک: پدیدارشناسی معماری»، ترجمۀ علی اکبری و محمدامین شریفیان.
@PoeticsofSpace