⭕️ ماریو کارپو خطاب به پیتر آیزنمن و گرگ لین می‌گوید:

«اگر بخواهیم نقطۀ زمانی دقیقی را پیدا کنیم که در آن کامپیوتر به‌عنوان یک ابزار شروع به خلق اَشکال و فرم‌های حقیقاً تازه کرد، زمانی‌که کاملاً ریشه دواند و به‌واسطۀ یک نظریۀ جدید به پایداری رسید، باید بگوییم سال‌های ۹۲، ۹۳ و ۹۴ میلادی بود. قهرمانان و سردمداران این جریان در این زمان، دیگر مغزهای سایبرنتیک دهه‌های ۷۰ و ۸۰ نبودند، بلکه این شما دو نفر بودید که کم‌وبیش این نقش‌ها را برعهده گرفته بودید.»
- «آیزنمن در گفتگو با معماران و فیلسوفان»، ترجمۀ احسان حنیف، نشر فکر نو.

پ‌ن: طراحی و ساخت مرکز وکسنر (Wexner Center for the Arts) در سال‌های ۱۹۸۹-۱۹۸۲ انجام گرفته است.
@PoeticsofSpace‌

#یادداشت_شانزدهم
#هزار_و_یک_یادداشت_معماری
🔴«مسیر را هموار کنید،
معمارشدن خودش اتفاق می‌افتد.»
‌
◼️معمارشدن فرایندی آرام و تدریجی دارد و تجربه نشان داده که تقلا برای پیشرفت در معماری، اغلب نتیجه‌ای معکوس می‌دهد.
@PoeticsofSpace‌

📽◼️گفتگوی استیون هال و جسیکا لنگ دربارۀ زبان مشترکِ معماری و دیگر هنرها (رقص،سینما، موسیقی)، با عنوان:
“Tesseracts of Time: A Dance for Architecture”

@PoeticsofSpace‌

⭕️ استیون هال:
«در بخش پایانیِ کارمان برای تأکید بر رنگ‌ها، از ایدۀ آندری تارکوفسکی در فیلمِ «آندری روبلف» استفاده کردیم که در آن، سه ساعت از فیلم سیاه‌وسفید است و در ده دقیقۀ پایانی، شاهد انفجار رنگ هستیم.

سه بخش نخست از کارِ ما نیز سیاه‌وسفید و بخش پایانی‌اش رنگی است. کنتراستی که ایجاد می‌شود، جلوه‌ای بسیار تکان‌دهنده به رنگ‌ها می‌بخشد. ما با رقصندگانی با لباس‌های سیاه شروع می‌کنیم که زیر نورِ بسیار کم، به‌سختی دیده می‌شوند و درعین‌حال، دوست‌داشتنی‌اند. سپس به بخش پایانی با جلوۀ خیره‌کننده‌اش می‌رسیم.

امروزه معماری دچار نوعی سردرگمی شده است. به‌عقیدۀ من، معماری ازطریق پیوند دوباره با هنرهای دیگر می‌تواند قدرت حقیقی‌اش را بازیابد. معماری می‌تواند از سایر هنرها الهام بگیرد چراکه اگر به تاریخ بنگرید، همیشه پیوندهایی را میان معماری با هنرهایی مثل مجسمه‌سازی، نقاشی، شعر، موسیقی و رقص را مشاهده می‌کنید.»
@PoeticsofSpace‌

🔴 تز دکترای معماری (PhD) در دانشگاه شفیلد
دربارۀ پدیدارشناسی معماری در فیلم‌های آندری تارکوفسکی و اینگمار برگمان

◼️Berinde, Ruxandra (2016) Moving Images of HOME: tracing an architectural phenomenography through the films of Andrei Tarkovsky and Ingmar Bergman
@PoeticsofSpace‌

#یادداشت_هفدهم
#هزار_و_یک_یادداشت_معماری

🔴 یکی از بزرگ‌ترین معضلات معماری معاصر،
عدم تشخیص مسائلِ واقعی معماری است.

◼️پرسش واقعی ما در طراحی چیست؟
ابتدا فهم مسأله،
سپس حمل مسأله،
و درنهایت، حل مسأله.
@PoeticsofSpace‌

◾️Golconda (1953), oil painting on canvas by Belgian surrealist René Magritte

⭕️ در این اثر هنریِ سوررئالیستی، رنه ماگریت با استفاده از تکثیرِ تصویری مشابه از مردانی هم‌لباس و ظاهراً شبیه به یکدیگر، سعی در القای فضایی فاقد شخصیتیِ منفرد و حسی فردگرایانه دارد. او بارانی از هنجارهای بورژوایی را در یک بعدازظهرِ سرد و ملالت‌آور در زندگی ماشینی امروز به تصویر کشیده است.
@PoeticsofSpace‌

مستند "رنه مگریت: مردِ کلاه‌پوش"/ با اجرای ویل یانگ/ ساخته‌ی مایکل بِرک/ سال ۲۰۱۴/ ۴۸ دقیقه/ ترجمه نرگس حسن‌لی (نسخه کم‌حجم)
@herfeh_honarmand

یکی از جذابیت‌های معماری این است که شما به‌عنوانِ معمار باید در زمان حال، با آگاهی از گذشته، برای آینده‌ای نامعلوم طراحی کنید.
- نورمن فاستر

@PoeticsofSpace

⭕️ به مناسبت «روز معمار»

🔻 شش تعریف درخشان دربارۀ معماری:
◾️ دیبیدو فرانسیس کِر
◾️ میس ون‌درروهه
◾️ پیتر زومتور
◾️ لارس لروپ
◾️ ویلیام ورستر
◾️ آرین اوسترمن

@PoeticsofSpace

🔴 سوم اردیبهشت،
«روز ملی معمار» مبارک باد.
‌
◼️🔖به امید آن‌که سرانجام پس از سال‌ها، روزی برای معماران در تقویم رسمی کشور درنظر گرفته شود.
@PoeticsofSpace‌

شیگرو بان: پناهگاه‌های اضطراری مقوایی

این ساختمان‌های‌ موقت، به دلیل محبوبیت‌یافتن میان مردم، برای مدت‌های طولانی مورداستفاده قرار می‌گیرند.
لینک مشاهده در TED:
https://goo.gl/TpynaS

@PoeticsofSpace

📽🔶نسخه کامل گفتگو با شیگرو بان،
معمار سرشناس ژاپنی و برندۀ جایزۀ پریتزکر۲۰۱۴

@PoeticsofSpace‌

🔴 معماریِ دموکراتیک یا اجتماعی چه پیشینۀ تاریخی‌ای دارد؟

◼️ شیگرو بان: «در گذشته هیچ نوعی از معماری اجتماعی وجود نداشته است. زیرا معماری و معماران همواره در خدمت کار برای طبقۀ خاصی از افراد جامعه بوده‌اند: رهبران گروه‌های مذهبی، پادشاهان و غیره. حتی اکنون نیز ما معماران برای شرکت‌های بزرگ، بسازوبفروش‌ها و دولت‌ها کار می‌کنیم. افراد ممتاز همواره می‌خواهند به‌وسیلۀ معماریْ قدرت و ثروت خود را ملموس کنند و به رخ دیگران بکشند؛ زیرا پول و قدرت، پدیده‌هایی نیستند که بشود آن‌ها را دید.

البته معماران هم دوست دارند از ثروت و قدرتِ این افرادِ ممتاز، برای ساخت فرم‌های به‌یادمانی‌شان استفاده کنند. اما پس از وقوع انقلاب صنعتی، بسیاری از مردم به‌تدریج به شهرها نقل‌مکان کردند و به ساخت مسکن اجتماعی نیاز پیدا کردیم. این نخستین‌بار در تاریخ بود که معماران برای جامعه کار می‌کردند.»
@PoeticsofSpace‌