🔴 #معرفی_کتاب
📚📖 «مدیریت از خانه»
🔸 نوشتۀ کلیر لو
◻️راهنمای مدیران برای راهبری بهتر دورکاری

◾️این کتاب را می‌توانید به صورت رایگان دانلود نمایید.

@PoeticsofSpace‌

🔴 لذت عشق در ایران (Plaisir d'amour en Iran)

📽فیلمی شش‌دقیقه‌ای از آنیس واردا، یکی از مشهورترین کارگردانان موج نوی سینمای فرانسه که در سال ۱۹۷۶ در اصفهان ساخته شده، با بازی علی رفیعی کارگردان پرآوازۀ تئاتر و سینمای ایران.

🔸واردا در این فیلم نشان می‌دهد که چطور دنیای درونی آدم‌ها (در این جا عشق بین مردی ایرانی و زنی فرانسوی) در محیط زندگی‌شان، منعکس می‌شود. او حتی معماری اصفهان را بازتابی عینی از عشق بین دو شخصیت می‌بیند.
@PoeticsofSpace‌

⭕️🎬 سکانس‌هایی از فیلمِ «لذت عشق در ایران»

◼️آنیس واردا، کارگردان این فیلم، سال گذشته در نود سالگی درگذشت.
🔸از فیلم‌های معروف او می‌توان به 'کلئو از پنج تا هفت' و 'مخلوقات' اشاره کرد.
🔹او در سال ۲۰۱۷ نخستین زنی شد که اسکار افتخاری دریافت کرده است.
@PoeticsofSpace‌

🔴 ویژه‌برنامه میلان کوندرا، نویسندۀ بزرگ چک.
@PoeticsofSpace‌

🟥 رمان «سبُکی تحمل ناپذیرِ هستی» که در ایران بیش‌تر با نام «بارِ هستی» شناخته می‌شود، از مشهورترین آثار میلان کوندرا است.
‌
◼️میلان کوندرا در این رمان می‌نویسد: «در زندگی با همه‌چیز برای نخستین‌بار مواجه می‌شویم مانند هنرپیشه‌ای که بدون تمرین وارد صحنه می‌شود. اما اگر اولین تمرینِ زندگی، خودِ زندگی باشد، پس برای زندگی چه ارزشی می‌توان قائل شد؟ زیرا هیچ ملاکی برای مقایسه و تشخیص تصمیم درست وجود ندارد.»
‌
🟧 امروزه بیش از هر زمان دیگری، این پرسش مطرح می‌شود که چرا باید برای «شاعرانگیِ معماری» کوشید؟
زیرا به نظر می‌رسد که معماری از شرایطِ بی‌وزنی برخوردار شده و آزادی کاملی برای بازی‌های فرمی یافته است.
‌
میلان کوندرا، سبُکی را نه یک مزیت، بلکه تهدید می‌داند. ازنظر او، سبکی به‌معنای رهایی نیست بلکه برعکس، «بارِ وحشتناکی است که نباید حتی لحظه‌ای آن را تحمل کرد.» در رمان او، شخصیت‌های اصلی مدام به این نتیجه می‌رسند که وعدۀ بی‌وزن‌کردنِ جهان، به شرایطی هولناک می‌انجامد.
‌
اگر کنش‌های ما تمام مرجع‌های خود را ازدست بدهند آنگاه وحشت واقعی، ناشی از سنگینیِ بار مسئولیتِ کارهای‌مان نیست، بلکه به‌خاطر «تحمل‌ناپذیربودنِ بی‌وزنیِ» آن‌هاست.

🔮📙 این نوشته، برگرفته از مقالۀ پروفسور کلایو دیلنات در شماره‌ای از مجلۀ Platform با موضوع شاعرانگی بناهاست.
-Clive Dilnot, "Poetics, Dwelling, Imagination, Politics: Why Poetics in an Age of Formal Invention?"
@PoeticsofSpace‌

📕Platform Architecture and Design
◼️Spring 2013: Poetics of Buildings

🔶 مجموعه مقالاتِ مجلۀ Platform با موضوعِ اختصاصی «شاعرانگیِ معماری».

@PoeticsofSpace‌

⭕️ حیات و سرزندگی بیش‌تر در امور عادی و معمولیِ زندگی روزمرۀ انسان‌ها به چشم می‌خورد.

🔶در شعبۀ همبرگرفروشی مک‌دونالد و یا در ویلاهای پُرادعای امروزی یا در آسمان‌خراشی در توکیو، آن‌گونه که ما تجربه کرده‌ایم، شاید احساسی از راحتی و رضایت‌مندی وجود داشته باشد، شاید بر بیماری‌ها غلبه کرده باشیم، شاید از مصالحی استفاده کرده باشیم که گرم‌تر و گران‌قیمت‌تر باشند، اما در آنجا پیامی از قلب‌مان نمی‌شنویم.

اما حتی همین‌الان از در کلبه‌های چوبی محقر بانکوک، خانۀ گِلی یک هندوی روستایی، و از خانه‌های استیجاری فقیرنشین لیما در پرو صدای تپش قلب شنیده می‌شود. این حیات است. حتی وادارهای برجستۀ درهای خانه‌های روستایی در تبت، همگی پیوندی مستقیم با حیات و قلب ما دارند. چیزی که امروزه در محیط زندگی‌مان به‌ندرت یافت می‌شود.

- کریستوفر الکساندر، سرشت نظم
@PoeticsofSpace‌

#یادداشت_چهاردهم
#هزار_و_یک_یادداشت_معماری
‌
🔴 قطعاً شیوه‌های گوناگونی برای معمارشدن وجود دارد. ما فقط یکی از آن‌ها را اینجا آورده‌ایم که احتمالاً مؤثرترین راه است.

‌@PoeticsofSpace‌

#یادداشت_پانزدهم
#هزار_و_یک_یادداشت_معماری

🔴 «خِرد را می‌توان یافت. می‌توان در آن زیست. می‌توان با آن و از آن نیرومند شد. می‌توان با آن کارهای شگفت کرد؛ اما نمی‌توان آن را به دیگری آموخت.»
- هرمان هسه، سیذارتا

◼️در حوزۀ معماری، یوهانی پالاسما احتمالاً بیش از سایر نظریه‌پردازان، به بحث دربارۀ خِرد پرداخته است و می‌گوید: «ساختمان‌های شگرف حاصل خردِ معماری هستند، نه دانشِ آن.»
@PoeticsofSpace‌

📽🎬🔴 معرفی هفت فیلم که تاکنون دربارۀ زندگی ونسان ون‌گوگ، نقاش بزرگ هلندی، به نمایش درآمده است. (به ترتیب سال اکران)

◾️At Eternity's Gate (2018)
◾️Loving Vincent (2017)
◾️Vincent: The Full Story (2005)
◾️Dreams (1990)
◾️Vincent & Theo (1990)
◾️Vincent (1987)
◾️Lust for Life (1956)

@PoeticsofSpace‌

⭕️ ماریو کارپو خطاب به پیتر آیزنمن و گرگ لین می‌گوید:

«اگر بخواهیم نقطۀ زمانی دقیقی را پیدا کنیم که در آن کامپیوتر به‌عنوان یک ابزار شروع به خلق اَشکال و فرم‌های حقیقاً تازه کرد، زمانی‌که کاملاً ریشه دواند و به‌واسطۀ یک نظریۀ جدید به پایداری رسید، باید بگوییم سال‌های ۹۲، ۹۳ و ۹۴ میلادی بود. قهرمانان و سردمداران این جریان در این زمان، دیگر مغزهای سایبرنتیک دهه‌های ۷۰ و ۸۰ نبودند، بلکه این شما دو نفر بودید که کم‌وبیش این نقش‌ها را برعهده گرفته بودید.»
- «آیزنمن در گفتگو با معماران و فیلسوفان»، ترجمۀ احسان حنیف، نشر فکر نو.

پ‌ن: طراحی و ساخت مرکز وکسنر (Wexner Center for the Arts) در سال‌های ۱۹۸۹-۱۹۸۲ انجام گرفته است.
@PoeticsofSpace‌

#یادداشت_شانزدهم
#هزار_و_یک_یادداشت_معماری
🔴«مسیر را هموار کنید،
معمارشدن خودش اتفاق می‌افتد.»
‌
◼️معمارشدن فرایندی آرام و تدریجی دارد و تجربه نشان داده که تقلا برای پیشرفت در معماری، اغلب نتیجه‌ای معکوس می‌دهد.
@PoeticsofSpace‌

📽◼️گفتگوی استیون هال و جسیکا لنگ دربارۀ زبان مشترکِ معماری و دیگر هنرها (رقص،سینما، موسیقی)، با عنوان:
“Tesseracts of Time: A Dance for Architecture”

@PoeticsofSpace‌

⭕️ استیون هال:
«در بخش پایانیِ کارمان برای تأکید بر رنگ‌ها، از ایدۀ آندری تارکوفسکی در فیلمِ «آندری روبلف» استفاده کردیم که در آن، سه ساعت از فیلم سیاه‌وسفید است و در ده دقیقۀ پایانی، شاهد انفجار رنگ هستیم.

سه بخش نخست از کارِ ما نیز سیاه‌وسفید و بخش پایانی‌اش رنگی است. کنتراستی که ایجاد می‌شود، جلوه‌ای بسیار تکان‌دهنده به رنگ‌ها می‌بخشد. ما با رقصندگانی با لباس‌های سیاه شروع می‌کنیم که زیر نورِ بسیار کم، به‌سختی دیده می‌شوند و درعین‌حال، دوست‌داشتنی‌اند. سپس به بخش پایانی با جلوۀ خیره‌کننده‌اش می‌رسیم.

امروزه معماری دچار نوعی سردرگمی شده است. به‌عقیدۀ من، معماری ازطریق پیوند دوباره با هنرهای دیگر می‌تواند قدرت حقیقی‌اش را بازیابد. معماری می‌تواند از سایر هنرها الهام بگیرد چراکه اگر به تاریخ بنگرید، همیشه پیوندهایی را میان معماری با هنرهایی مثل مجسمه‌سازی، نقاشی، شعر، موسیقی و رقص را مشاهده می‌کنید.»
@PoeticsofSpace‌