پدیدارشناسی معماری (۵)
آلبرتو پرز-گومز
برگرفته از کتاب نظریههای پسامدرن در معماری، نوشتۀ کیت نسبیت، ترجمۀ محمدرضا شیرازی.
@poeticsofspace
آلبرتو پرز-گومز
برگرفته از کتاب نظریههای پسامدرن در معماری، نوشتۀ کیت نسبیت، ترجمۀ محمدرضا شیرازی.
@poeticsofspace
پدیدارشناسی معماری (۶)
یوهانی پالاسما
برگرفته از کتاب نظریههای پسامدرن در معماری، نوشتۀ کیت نسبیت، ترجمۀ محمدرضا شیرازی.
@poeticsofspace
یوهانی پالاسما
برگرفته از کتاب نظریههای پسامدرن در معماری، نوشتۀ کیت نسبیت، ترجمۀ محمدرضا شیرازی.
@poeticsofspace
برگزیدۀ بخش «فرهنگی» در مسابقه «ساختمانِ سال» سایت آرکدیلی.
Elbphilharmonie Hamburg by Herzog & de Meuron, 2016.
@poeticsofspace
Elbphilharmonie Hamburg by Herzog & de Meuron, 2016.
@poeticsofspace
معماریِ متأثر از زمينه و بستر
دربارۀ فیلارمونی هامبورگ، اثر معماران سویسی هرزوگ و دمورون
هرزوگ و دمورون، دید اشتباه بسیاری از معماران را در مورد معماری ندارند که دچار سوءِتفاهم شده و معماری را به عنوان یک آرم یا ایدئولوژی شخصی مینگرند؛ مانند فرانک گری یا زاها حدید. ساختمانهای حدید یک آرم، یک لوگوی شخصی هستند و هنوز هم مانند ساختمان حدید دیده میشوند. بستر و زمینه برایشان اهمیت اصلی را ندارد، بلکه معماری آنها متأثر است از ایدئولوژی و امضای خودشان، و در نتيجه بايد در يك مسير خاص باشد. یا ریچارد مایر که همیشه در حقیقت یک نوع معماری را تکثیر میکند. ساختمانهای هرزوگ و دمورون اما غیر قابل پیشبینی و متفاوت هستند. چرا؟ زیرا به بستر و زمینۀ پروژه (مکان، شهر، کاربری، عموم مردم، فرهنگ و...) و نه به نام تجاری، آرم شخصى و تکثیر یک ایدئولوژی پاسخگو هستند. هر بستری، هر زمینهاى، اثر انگشت خودش را دارد و اگر این اثر انگشت را بفهمیم و كشف كنيم، معماری غیر قابل پیشبینی میشود و به یک لوگوی شخصی تنزل نمییابد. معماری صرفاً دیزاین نیست.
- برگرفته از مقالۀ يك روزنامه آلمانى به نقل از منوچهر سیدمرتضوی
@poeticsofspace
دربارۀ فیلارمونی هامبورگ، اثر معماران سویسی هرزوگ و دمورون
هرزوگ و دمورون، دید اشتباه بسیاری از معماران را در مورد معماری ندارند که دچار سوءِتفاهم شده و معماری را به عنوان یک آرم یا ایدئولوژی شخصی مینگرند؛ مانند فرانک گری یا زاها حدید. ساختمانهای حدید یک آرم، یک لوگوی شخصی هستند و هنوز هم مانند ساختمان حدید دیده میشوند. بستر و زمینه برایشان اهمیت اصلی را ندارد، بلکه معماری آنها متأثر است از ایدئولوژی و امضای خودشان، و در نتيجه بايد در يك مسير خاص باشد. یا ریچارد مایر که همیشه در حقیقت یک نوع معماری را تکثیر میکند. ساختمانهای هرزوگ و دمورون اما غیر قابل پیشبینی و متفاوت هستند. چرا؟ زیرا به بستر و زمینۀ پروژه (مکان، شهر، کاربری، عموم مردم، فرهنگ و...) و نه به نام تجاری، آرم شخصى و تکثیر یک ایدئولوژی پاسخگو هستند. هر بستری، هر زمینهاى، اثر انگشت خودش را دارد و اگر این اثر انگشت را بفهمیم و كشف كنيم، معماری غیر قابل پیشبینی میشود و به یک لوگوی شخصی تنزل نمییابد. معماری صرفاً دیزاین نیست.
- برگرفته از مقالۀ يك روزنامه آلمانى به نقل از منوچهر سیدمرتضوی
@poeticsofspace
برندگان جایزۀ پریتزکر 2017:
گروه معماری RCR از اسپانیا
(RCR Arquitectes)
Rafael Aranda
Carme Pigem
Ramon Vilalta
@PoeticsofSpace
گروه معماری RCR از اسپانیا
(RCR Arquitectes)
Rafael Aranda
Carme Pigem
Ramon Vilalta
@PoeticsofSpace
هیئت داوران با اعلام اسامی رافائل آراندا، کارمه پیژم و رامون ویلالتا بهعنوان برندگان جایزۀ پریتزکر 2017، جایزهای که معمولاً بهعنوان نوبل معماری از آن یاد میشود، همه را غافلگیر کرد.
@PoeticsofSpace
@PoeticsofSpace
در بیانیۀ هیئت داوران جایزۀ پریتزکر ۲۰۱۷ آمده است:
رافائل آراندا، کارمه پیژم و رامون ویلالتا، نزدیک به سی سال در کنار هم با رویکردی آگاهانه و اندیشمندانه به معماری پرداختهاند. آثار آنها بهطور تحسینبرانگیز و شاعرانهای، نیازهای سنتی معماری برای زیبایی کالبدی و فضایی را همراه با عملکرد و دستساختگی برآورده میکند. اما آنچه که این گروه را متمایز میسازد، رویکردشان به معماری است. رویکردی که ساختمانها و مکانهایی میآفریند که همزمان محلی و جهانیاند.
این گروه اسپانیایی، در جهت همپیوند باقیماندن با ریشههایشان، دفترشان را در زادگاهشان، اُلُت واقع در کاتالونیای اسپانیا بنیان نهادند که واکنشی بود به تقاضاها برای کلانشهریشدن. رویکرد خلاقانۀ آنها، آمیزهای از ایدهها و گفتوگوی مداوم است. همۀ آثار آنها، حس مکان شگرفی دارند و بهشدت با چشمانداز پیرامون در ارتباط هستند. این پیوند، از درک و فهم تاریخ، توپوگرافی طبیعی، آداب و رسوم و فرهنگها و...، و نیز مشاهده و تجربۀ نور، سایه، رنگها و فصول گوناگون سرچشمه میگیرد. در پروژههای این گروه، مکانیابی ساختمانها، انتخاب مصالح و هندسۀ طرح، همواره در جهت تأکید بر محیطهای طبیعی و کشاندن آنها به درون ساختمان است.
@PoeticsofSpace
رافائل آراندا، کارمه پیژم و رامون ویلالتا، نزدیک به سی سال در کنار هم با رویکردی آگاهانه و اندیشمندانه به معماری پرداختهاند. آثار آنها بهطور تحسینبرانگیز و شاعرانهای، نیازهای سنتی معماری برای زیبایی کالبدی و فضایی را همراه با عملکرد و دستساختگی برآورده میکند. اما آنچه که این گروه را متمایز میسازد، رویکردشان به معماری است. رویکردی که ساختمانها و مکانهایی میآفریند که همزمان محلی و جهانیاند.
این گروه اسپانیایی، در جهت همپیوند باقیماندن با ریشههایشان، دفترشان را در زادگاهشان، اُلُت واقع در کاتالونیای اسپانیا بنیان نهادند که واکنشی بود به تقاضاها برای کلانشهریشدن. رویکرد خلاقانۀ آنها، آمیزهای از ایدهها و گفتوگوی مداوم است. همۀ آثار آنها، حس مکان شگرفی دارند و بهشدت با چشمانداز پیرامون در ارتباط هستند. این پیوند، از درک و فهم تاریخ، توپوگرافی طبیعی، آداب و رسوم و فرهنگها و...، و نیز مشاهده و تجربۀ نور، سایه، رنگها و فصول گوناگون سرچشمه میگیرد. در پروژههای این گروه، مکانیابی ساختمانها، انتخاب مصالح و هندسۀ طرح، همواره در جهت تأکید بر محیطهای طبیعی و کشاندن آنها به درون ساختمان است.
@PoeticsofSpace
رافائل آراندا، یکی از اعضای گروه RCR که برندۀ پریتزکر ۲۰۱۷ شدهاند، بیان کرده است: «همواره سعی کردهایم نوعی معماری خلق کنیم که مردم آن را 'احساس کنند' - که حواس را برانگیزد.»
@PoeticsofSpace
@PoeticsofSpace
اتمسفر چندحسی بهمثابه واسطۀ دگرگونی ادراک انسان از فضای معماری در اثر برجستۀ گروه RCR، برندۀ پریتزکر 2017.
Les Cols Pavilions / RCR Arquitectes
Location: Girona, Spain
Year: 2005
@PoeticsofSpace
Les Cols Pavilions / RCR Arquitectes
Location: Girona, Spain
Year: 2005
@PoeticsofSpace
* معماریِ احساس
پاویونهای Les Cols، از آثار جالب توجه گروه اسپانیایی RCR (برندگان جایزۀ معماری پریتزکر ۲۰۱۷)، هستند. خلق اتمسفر چندحسی و تأکید بر احساس و ادراک بدنمند، کیفیت ممتاز و متمایز این اثر است؛ از این حیث، این پروژه شباهت بسیاری با حمام آب گرم والس در سوئیس، اثر پیتر زومتور دارد که پیشتر در سال ۱۹۹۶ اجرا شده بود.
به تأسی از دیدگاههای موریس مرلو-پونتی، نویسندۀ کتاب پدیدارشناسی ادراک، باید اذعان کرد که معنا در هنر و معماریِ پس از مدرن، به بدن بازمیگردد؛ بدنی که همواره بهعنوان هستۀ معناساز، در تمامی تجاربمان حضور دارد. همانطور که آلبرتو پرز-گومز، نظریهپرداز برجستۀ معماری معاصر به زیبایی بیان کرده است: «ما نه تنها بدن 'داریم'؛ بلکه بدنهایمان 'هستیم'.»
@PoeticsofSpace
لینک پروژه در سایت آرکدیلی:
http://www.archdaily.com/703751/les-cols-pavilions-slash-rcr-arquitectes
پاویونهای Les Cols، از آثار جالب توجه گروه اسپانیایی RCR (برندگان جایزۀ معماری پریتزکر ۲۰۱۷)، هستند. خلق اتمسفر چندحسی و تأکید بر احساس و ادراک بدنمند، کیفیت ممتاز و متمایز این اثر است؛ از این حیث، این پروژه شباهت بسیاری با حمام آب گرم والس در سوئیس، اثر پیتر زومتور دارد که پیشتر در سال ۱۹۹۶ اجرا شده بود.
به تأسی از دیدگاههای موریس مرلو-پونتی، نویسندۀ کتاب پدیدارشناسی ادراک، باید اذعان کرد که معنا در هنر و معماریِ پس از مدرن، به بدن بازمیگردد؛ بدنی که همواره بهعنوان هستۀ معناساز، در تمامی تجاربمان حضور دارد. همانطور که آلبرتو پرز-گومز، نظریهپرداز برجستۀ معماری معاصر به زیبایی بیان کرده است: «ما نه تنها بدن 'داریم'؛ بلکه بدنهایمان 'هستیم'.»
@PoeticsofSpace
لینک پروژه در سایت آرکدیلی:
http://www.archdaily.com/703751/les-cols-pavilions-slash-rcr-arquitectes
ArchDaily
Les Cols Pavilions / RCR Arquitectes
Completed in 2005 in Girona, SpainThe program aims to provide a place to rest overnight next to Les Cols restaurant. The place is the isolated area surrounding the farmhouse Les Cols...
* لوئیس باراگان
لوئیس باراگان (۱۹۸۸ – ۱۹۰۲)، از مطرحترین معماران مکزیکی قرن بیستم بوده و در سال ۱۹۸۰ به کسب جایزۀ معماری پریتزکر، والاترین جایزۀ معماری در جهان، نائل آمده است. خانه و استودیوی شخصی او در سال ۲۰۰۴ توسط یونسکو بهعنوان میراث جهانی ثبت گردیده است. آثار باراگان در سرتاسر جهان همواره توسط معماران حرفهای و دانشجویان معماری مورد بازدید قرار گرفته و الهامبخش آنهاست.
باراگان در سخنرانیاش برای دریافت جایزه پریتزکر بیان کرده است:
«به نظر میرسد چیزی که امروز در معماری اتفاق میافتد از کلماتی مانند، زیبایی، الهام، جادو، طلسم و دلربایی، و همچنین از مفهوم آرامش و سکوت، جذابیت و صمیمیت به دور است. من این را یک اعلام خطر میدانم. من از اینکه ممکن است در بعضی آثارم نتوانسته باشم حق مفاهیمی را که از آنها یاد کردم، به جا آورم معذرت میخواهم. آنها همیشه هدایتگر من بودهاند. چیزی که برای هر معمار ضروری است اینست که بداند چگونه ببیند. منظورم دیدی است که به چهار میخِ تحلیلهای منطقی کشیده نشده باشد؛ دیدی آزاد و تازه.»
@PoeticsofSpace
لوئیس باراگان (۱۹۸۸ – ۱۹۰۲)، از مطرحترین معماران مکزیکی قرن بیستم بوده و در سال ۱۹۸۰ به کسب جایزۀ معماری پریتزکر، والاترین جایزۀ معماری در جهان، نائل آمده است. خانه و استودیوی شخصی او در سال ۲۰۰۴ توسط یونسکو بهعنوان میراث جهانی ثبت گردیده است. آثار باراگان در سرتاسر جهان همواره توسط معماران حرفهای و دانشجویان معماری مورد بازدید قرار گرفته و الهامبخش آنهاست.
باراگان در سخنرانیاش برای دریافت جایزه پریتزکر بیان کرده است:
«به نظر میرسد چیزی که امروز در معماری اتفاق میافتد از کلماتی مانند، زیبایی، الهام، جادو، طلسم و دلربایی، و همچنین از مفهوم آرامش و سکوت، جذابیت و صمیمیت به دور است. من این را یک اعلام خطر میدانم. من از اینکه ممکن است در بعضی آثارم نتوانسته باشم حق مفاهیمی را که از آنها یاد کردم، به جا آورم معذرت میخواهم. آنها همیشه هدایتگر من بودهاند. چیزی که برای هر معمار ضروری است اینست که بداند چگونه ببیند. منظورم دیدی است که به چهار میخِ تحلیلهای منطقی کشیده نشده باشد؛ دیدی آزاد و تازه.»
@PoeticsofSpace
موریس مرلو-پونتی در کتاب مشهور خود، پدیدارشناسی ادراک، شرح میدهد که: «فضا از جنسِ وجود است، همانطور که وجود، فضامند است.»
@PoeticsofSpace
@PoeticsofSpace
* موریس مرلو-پونتی
(Maurice Merleau-Ponty)
موریس مرلو-پونتی (۱۴ مارس ۱۹۰۸ - ۳ مه ۱۹۶۱)، فیلسوف مشهور فرانسوی و از مطرحترین پدیدارشناسان قرن بیستم بود. شاخۀ اصلی کار او، پدیدارشناسی ادراک، یکی از سه سنت مهم در پدیدارشناسی محسوب میشود. او از پژوهشهای هوسرل فراتر رفت و نشان داد که دوگانگی سوژه و ابژه در کار نیست. مرلو-پونتی در کتاب پدیدارشناسی ادراک (۱۹۴۵)، نوع پُرمایهای از پدیدارشناسی را پرورد که بر نقش بدن در تجربۀ بشری تأکید میورزید.
مرلو-پونتی، برخلاف هوسرل، هایدگر و سارتر، بر «تصویر بدن»، تجربۀ ما از بدن خودمان و اهمیت آن در فعالیتهایمان متمرکز شد. او با بسطدادن شرح هوسرل از بدن زیسته (در برابر بدن فیزیکی)، جداسازی دکارتی سنتی ذهن و بدن را رد کرد، آن هم به این دلیل که تصویر بدن من، به عبارتی، خودِ من است در عملِ درگیرانهام با چیزهایی که ادراک میکنم از جمله دیگران. پدیدارشناسی او نقش توجه در گسترۀ پدیداری، تجربۀ بدن، مکانمندیِ بدن و تحرک بدن را بررسی میکرد.
دیدگاههای مرلو-پونتی دربارهٔ پدیدارشناسی ادراک حسی، تن و بدن و رابطۀ آنها با فضا و مکان، بهطور مستقیم و یا غیرمستقیم بر اندیشهها و آثار معماری یوهانی پالاسما، استیون هال، پیتر زومتور، و حتی دفتر معماری آر.سی.آر. (برندۀ جایزۀ پریتزکر ۲۰۱۷) تأثیر گذاشته و الهامبخش آنها بوده است.
@PoeticsofSpace
(Maurice Merleau-Ponty)
موریس مرلو-پونتی (۱۴ مارس ۱۹۰۸ - ۳ مه ۱۹۶۱)، فیلسوف مشهور فرانسوی و از مطرحترین پدیدارشناسان قرن بیستم بود. شاخۀ اصلی کار او، پدیدارشناسی ادراک، یکی از سه سنت مهم در پدیدارشناسی محسوب میشود. او از پژوهشهای هوسرل فراتر رفت و نشان داد که دوگانگی سوژه و ابژه در کار نیست. مرلو-پونتی در کتاب پدیدارشناسی ادراک (۱۹۴۵)، نوع پُرمایهای از پدیدارشناسی را پرورد که بر نقش بدن در تجربۀ بشری تأکید میورزید.
مرلو-پونتی، برخلاف هوسرل، هایدگر و سارتر، بر «تصویر بدن»، تجربۀ ما از بدن خودمان و اهمیت آن در فعالیتهایمان متمرکز شد. او با بسطدادن شرح هوسرل از بدن زیسته (در برابر بدن فیزیکی)، جداسازی دکارتی سنتی ذهن و بدن را رد کرد، آن هم به این دلیل که تصویر بدن من، به عبارتی، خودِ من است در عملِ درگیرانهام با چیزهایی که ادراک میکنم از جمله دیگران. پدیدارشناسی او نقش توجه در گسترۀ پدیداری، تجربۀ بدن، مکانمندیِ بدن و تحرک بدن را بررسی میکرد.
دیدگاههای مرلو-پونتی دربارهٔ پدیدارشناسی ادراک حسی، تن و بدن و رابطۀ آنها با فضا و مکان، بهطور مستقیم و یا غیرمستقیم بر اندیشهها و آثار معماری یوهانی پالاسما، استیون هال، پیتر زومتور، و حتی دفتر معماری آر.سی.آر. (برندۀ جایزۀ پریتزکر ۲۰۱۷) تأثیر گذاشته و الهامبخش آنها بوده است.
@PoeticsofSpace
«معنای معماری در فاصلۀ آن با عملکرد نهفته است.»
Stone Sculpture Museum for the Fondation Kubach-Wilmsen, Germany, by Tadao Ando
@PoeticsofSpace
Stone Sculpture Museum for the Fondation Kubach-Wilmsen, Germany, by Tadao Ando
@PoeticsofSpace
یکی از بهترین کتابها دربارۀ آثار معماری تادائو آندو:
Tadao Ando: 1995-2010
by Francesco Dal Co
Publisher: Prestel (2010)
English, 592 pages
@PoeticsofSpace
Tadao Ando: 1995-2010
by Francesco Dal Co
Publisher: Prestel (2010)
English, 592 pages
@PoeticsofSpace