⭕️ ◼️ از شما دعوت می‌کنیم در این بحث شرکت فرمائید و دیدگاه‌های خود را در بخش کامنت‌های این پست ما در اینستاگرام بنویسید:
https://www.instagram.com/p/B8b6-R1p-ex/?igshid=gm4hnwgvzdsb

#یادداشت_سیزدهم
#هزار_و_یک_یادداشت_معماری

⭕️ توصیه‌هایی برای افزایش کیفیت زندگی و طراحی خلاقانه

@PoeticsofSpace

خلاقانه‌ترین فیلم شخصی‌ترین فیلم است: سخنرانی بون جون هو کارگردان «انگل» بعد از بردن جایزه کارگردانی و تمجیدهایش از بزرگانی که در مقابل‌شان اسکار برده

@cinemadaily زیرنویس اختصاصی

⭕️ 🎥 از سینما برای معماری بیاموزیم:
'The most personal, is the most creative.' ― Martin Scorsese

🎬 این نخستین‌بار در تاریخِ ۹۲سالۀ اسکار است که فیلمِ «انگل» به‌عنوانِ یک فیلم غیرانگلیسی زبان، جایزۀ بهترین فیلم را دریافت می‌کند.
@PoeticsofSpace

⭕️ «معماری و انفصال»، برنارد چومی

کتابِ معماری و انفصال، حاصل مقالات و نوشتارهای انتقادی برنارد چومی در سال‌های 1975 تا 1991، تحلیلی روشن و محرّک از مسائلی کلیدی است که مباحثِ معمارانهٔ بیش از دو دههٔ گذشته را مورد نقد و بررسی قرار می‌دهد؛ از تئوری دیکانستراکشن گرفته تا ملاحظات جدید مرتبط با مفاهیم رویداد و برنامه.

چومی در این کتاب به بیان دیدگاه‌های فلسفی خود در باب معماری، به‌صورت مجموعه‌ای از مقالات پرداخته است. او استدلال می‌کند که انفصال میان فضاها و کاربردشان، اشیا و رویدادها، ذات و معنا، امروزه دیگر امری تصادفی نیست؛ اما هنگامی‌که این انفصال به یک رویارویی معماری تبدیل می‌شود، رابطهٔ جدید لذت و خشونت اتفاق می‌افتد. از نظر چومی، معماری باید نمود کالبدی ذهنیت و بینش زمان خود باشد؛ بینشی که تحت سیطرهٔ قواعد و چارچوب‌های از پیش مفروض به ورطهٔ فراموشی افتاده است.

ساختار کتاب، مشتمل بر سه فصلِ فضا، برنامه و انفصال است. فصل اول، به مقولهٔ «فضا» اختصاص دارد. چومی در این فصل تئوری‌های ابتدایی فضای معماری را تجزیه‌وتحلیل می‌کند و نشان می‌دهد که یک تعریف دقیق همیشه دربرگيرنده اصطلاحات متناقض یا ناسازگار خواهد بود. مقالات این فصل، مفهوم لذتِ معماری را به‌عنوانِ تجربهٔ مواجهه فضا با جنبه‌های مفهومی‌ترش معرفی می‌کنند.

فصل دوم، دربارهٔ «برنامه» است. این فصل با پرسش دربارهٔ سه اصل کلاسیکِ زیبایی، استحکام و سودمندی آغاز می‌گردد و بُعد برنامه‌ریزی‌شده مربوط به سودمندی و کارایی ساختمان، به مفهوم رویداد توسعه داده می‌شود. فصل سوم، با عنوان «انفصال»، کانسپت‌های ارائه‌شده در دو بخش نخست را توسعه می‌دهد. این کانسپت‌ها اغلب مربوط به آغاز یک شیوهٔ معماری هستند که سعی در گسترش به شکل ساختمان‌های واقعی را دارند.
@PoeticsofSpace

◼️ تصور، تخیل و خیال‌پردازی،
مرز میان علم و هنرِ طراحی را تعریف می‌کنند.

◽️تصویر از: Cornell AAP

@PoeticsofSpace

هدف از هر آفرینش هنری، ایجاد یک نیاز تازه است، نه رفع نیازها.
بشر هیچ‌گاه پیش از آفرینشِ سمفونی پنجمِ بتهوون به آن نیاز نداشته است، اما اکنون بدون آن نمی‌توانیم زندگی کنیم.
- لویی کان

@PoeticsofSpace

◼️ دیالوگی از سریالِ House of Cards
«مردم نمی‌دونستن چقدر به جاز نیاز دارن، تا این‌که برای اولین‌بار شنیدنش.»

(تصویر از: یاسر موسی‌پور)
@PoeticsofSpace

⭕️ تعاریفِ درخشانِ لویی کان از کتابخانه، اتاق، نور و ماده.
«ماده، نورِ خاموش‌شده است.»

@PoeticsofSpace

⭕️ زمان اعلام برندۀ جایزۀ پریتزکر۲۰۲۰
◼️ معتبرترین جایزه معماری در جهان؛ جایزه‌ای که معمولاً به‌عنوان «نوبل معماری» از آن یاد می‌شود.

🔸 سه‌شنبه ۱۳ اسفند
ساعت ۱۸.۳۰ به وقت ایران
@PoeticsofSpace

🔴 ترکیب هیئت داوری جایزۀ پریتزکر ۲۰۲۰

◾️برای اولین‌بار، تعداد داوران زن و مرد برای این جایزه برابر است. آیا پس از زَها حدید، باز هم یک زن می‌تواند به‌تنهایی برندۀ این جایزه شود؟

◾️بری برگدل و دِبورا بِرک، هر دو از آمریکا، امسال به داوران اضافه شده‌اند و احتمال برنده‌شدنِ یک معمارِ آمریکایی افزایش یافته است.

◾️دو نفر از داوران، قبلاً برندۀ این جایزه شده‌اند: ونگ شو (۲۰۱۲) و کازویو سجیما(۲۰۱۰).
@PoeticsofSpace

🔴◼️ گفتگو با فرشید موسوی معمار برجستۀ بریتانیاییِ ایرانی‌تبار و استاد دانشگاه هاروارد.

@PoeticsofSpace

⭕️ گفتگو با فرشید موسوی

«من تا چهارده‌سالگی در ایران زندگی می‌کردم. پدرومادرم به یک معمار که در آمریکا تحصیل کرده بود سفارش دادند تا خانه‌ای برایشان بسازد. چندباری همراه با آن‌ها به جلساتِ گفتگو با این معمار رفتم. اگرچه سن کمی داشتم اما خاطرات آن گفتگوها در ذهنم حک شد و بعدها در کارم از آن‌ها استفاده کردم. معماری با هر دو جنبۀ علوم فنی و انسانی درگیر می‌شود و این زمینه‌ها را به خوبی با هم تلفیق می‌کند. همان‌طور که می‌دانید ما در هیچ‌یک از این دو زمینه، تخصص عمیقی نداریم اما لازم است که به اندازۀ کافی دربارۀ آن‌ها بدانیم. زیرا ما هم با مسائل فرهنگی و اجتماعی زیادی درگیر می‌شویم و هم با موضوعاتی که جنبۀ فنیِ بیش‌تری دارند.

به نظر من، دانشگاه می‌تواند دانش‌هایی را به شما اعطا کند که پیش از این وجود داشته‌اند. هم‌چنین می‌تواند محیطی را فراهم کند برای پرسش‌گری و یادگیری. اما چنین چیزی، به میزانِ اشتیاقِ شما بستگی دارد. ما معماران باید وقت بیش‌تری را برای نگاه‌کردن به چیزها اختصاص دهیم و کنجکاوانه به آن‌ها نگاه کنیم. برای مثال، دنبال‌کردنِ نحوۀ حرکت افراد در فضاها و مشاهدۀ نحوۀ دگرگونیِ ساختمان‌ها در گذرِ زمان. اگر اشتیاق کافی داشته باشیم، می‌توانیم معلومات دانشگاهی را در چنین کارهای به کار بگیریم.»

@PoeticsofSpace