از نظر پیتر زومتور، عوامل زیادی بر شکل‌گیری معماری تأثیر می‌گذارند که از میان آن‌ها، فرم ساده‌ترین مورد برای کنترل‌کردن است و در پایان می‌توان به آن پرداخت.

@PoeticsofSpace

⭕️◼️تفاوت فرم و طرح از نگاه #لویی_کان:

فرم، «چیستی» است و طرح، «چگونگی» را بیان می‌کند. فرم، شخصی نیست اما طرح به طراحش تعلق دارد.
طرح بر اساسِ برخی مقتضیاتِ خاص تعیین می‌شود:
مقدار بودجه، شرایط سایت، خواسته‌های مشتری، میزان مهارت و دانش. درحالی‌که فرم از این شرایط هیچ تأثیری نمی‌پذیرد. فرم در معماری، هارمونیِ فضاهایی است که برای هر فعالیت انسانیِ مشخص، مناسب باشند.

‌@PoeticsofSpace

📚 #معرفی_کتاب
📕صید ماهی بزرگ
(مراقبه، هشیاری و خلاقیت)
▪️نوشتۀ دیوید لینچ
▫️ترجمۀ علی‌ظفر قهرمانی‌نژاد
🔸نشر بیدگل، ۱۹۰ صفحه
🔹چاپ ششم ۱۳۹۸

ایده‌ها همچون ماهی‌اند. برای صید ماهی کوچک می‌توانی در سطح آب بمانی. ولی اگر می‌خواهی ماهی بزرگ بگیری، باید به عمق بروی. تمایل به یک ایده، مثل طعمه‌زدن به نوک قلاب ماهیگیری است. موقع ماهیگیری باید صبور باشی، به قلابت طعمه بزنی و صبر کنی. میل، طعمه‌ای است که ماهی‌ها - ایده‌ها - را به سمت خود می‌کشد.

این کتاب به‌ویژه برای کسانی مفید است که در شروع کار به دنبال ایده‌های ناب هستند. ذهن‌شان را آرام، فعال و سرزنده می‌کند و برای به‌قلاب‌انداختنِ ایده‌های بزرگ و خاص، آن‌ها را به اعماقِ وجودشان می‌برد؛ جایی که خلاقیت، ایده‌های عالی و آرامشِ رشددهنده موج می‌زند.
@PoeticsofSpace

📽🔴 #دیوید_لینچ از «خلاقیت» می‌گوید.

🟥 ایده‌ها از کجا می‌آیند و برای رسیدن به ایده چه می‌توان کرد؟

هرکاری که انجام می‌دهیم، با یک «ایده» شروع می‌شود. تا وقتی ایده نداشته باشیم، نمی‌دانیم چه کنیم. ایده‌ها همچون ماهی‌اند؛ شما ماهی‌ها را نمی‌سازید، بلکه آن‌ها را می‌گیرید. برای صید ماهی کوچک می‌توانی در سطح آب بمانی. ولی اگر می‌خواهی ماهی بزرگ بگیری، باید به عمق بروی. تمایل به یک ایده، مثل طعمه‌زدن به نوک قلاب ماهی‌گیری است. موقع ماهی‌گیری باید صبور باشی، به قلابت طعمه بزنی و صبر کنی. میل، طعمه‌ای است که ماهی‌ها - ایده‌ها - را به سمت خود می‌کشد.
[ترجمه و زیرنویس: نشر بیدگل]
@PoeticsofSpace

◼️ زَها حدید (۲۰۱۶-۱۹۵۰)
معمارِ بزرگِ بریتانیاییِ عراقی‌تبار

@PoeticsofSpace

⭕️◼️ نیچه در ستایشِ ادراکات حسی.
‌‌ «گوش‌های رقصنده، در پنجهٔ پاهای او جای دارند.»

@PoeticsofSpace

◾️نقدِ بینایی‌محوری در معماری

سلطۀ چشم و سرکوب‌شدنِ سایر حواس، ما را به جدایی، انزوا و ظاهرگرایی سوق می‌دهد. هنرهای بینایی‌محور، ساختارهای مهیب و تأمل‌برانگیزِ بسیاری تولید کرده‌اند، اما بودنِ انسان در جهان را تسهیل نمی‌کنند.

به‌نظر می‌رسد که زبان ویژۀ مدرنیستی به این دلیل نمی‌تواند به سطح سلیقۀ مردم و ارزش‌های جامعه نفوذ کند که مبتنی بر تفکرِ عقلانیِ تک‌بعدی و بصری است. طراحی مدرنیستی عموماً بر چشم متمرکز است، اما برای بدن و سایر ادراکات حسی، و نیز خاطرات، تخیلات و رؤیاها، مأوایی ندارد.

- برگرفته از چشمانِ پوست: معماری و ادراکات حسی، نوشتۀ یوهانی پالاسما، ترجمۀ رامین قدس.
@PoeticsofSpace

🔴 ویدئو: بخشی از گفتگوی #پیتر_آیزنمن و #ژاک_هرزوگ در دانشگاه کرنل، ۲۰۱۳.

◾️+ آیزنمن: آلبرتی نخستین معمارِ تاریخ بود که «فضا» را به‌عنوان یک مقولهٔ مهم مطرح کرد.
◽️- هرزوگ: آلبرتی نخستین کسی بود که دربارهٔ «فضا» نوشت، اما این مسلمانان بودند که «فضا» را ابداع کردند (با ارجاع به طرح مساجد اولیه).

@PoeticsofSpace

◼️📽 Jacques Herzog & Peter Eisenman — A conversation
(Cornell University, 2013)
🔸ویدئوی کامل گفتگوی پیتر آیزنمن و ژاک هرزوگ
◽️در دانشگاه کُرنل، ۲۰۱۳

@PoeticsofSpace

◼️ میشل فوکو.
🔸برگرفته از کتاب فوکو برای معماران.

@PoeticsofSpace

⭕️ آوانگاردبودن در معماری – کامران دیبا

◼️رضا دانشور: گفتی آوانگاردا هستن که چیزا رو جلو می‌برن. مفهوم آوانگارد چیه برای تو؟

◻️ کامران دیبا: آوانگارد یعنی پیشگام بودن و پیش‌قراول‌بودن. لغتش از این می‌آد که توی جنگ، گروه کوچکی می‌رفت جلوتر از بقیه، نگاه می‌کرد، بررسی می‌کرد و شبیخون می‌زد. صف اول لشگر بود و خطر بیش‌تری داشت. این خاصیتِ پیشرو بودنه، مخاطره‌آمیزه.

توی هنر و معماری، این دربارهٔ خلاقیته. برای پیشگام‌بودن، یک شخصیت شورشی لازمه که اصول پذیرفته‌شده رو زیر سؤال ببره. مخاطره‌اش اینه که می‌تونه این قدم به‌صورت قهقرایی از آب دربیاد یا در مسیر تاریخ نباشه و به بن‌بست بخوره و به مقصودش نرسه.
@PoeticsofSpace