زنی که کتاب می‌خواند، به آسانی عاشق نمی‌شود؛ او به دنبال همتای معنوی خود است که با جزئیات کوچکش تشابه داشته باشد.

#داستایوفسکی


📚 @please_study 📚

وصف لیلی، تا کسی مجنون نباشد کی کند؟
حال مجنون را کسی‌داند که راهش طی کند

صحبت بینایی و منطق نباشد این وسط
عاشـق دیوانه را درمان، نگـاه وی کند

شاید آن درمان بیاید یا نیاید بی خیال
چاره اندوه من را پَیـک های مَی کند

توبه ها بشکسو باور بر نگاهش هیچ شد
کاش باور بر نگاه ما خدای «حَی» کند

آه آندم گر سکوتم بشکند از فرط درد
سر فرود آرد رباب‌و ناله ها را نَی کند

#معنوی


📚 @please_study 📚

📖 از متن کتاب:

آن‌چه از دست رفته است برنخواهد گشت. این‌جا، درون این حقیقت، هیچ‌چیزِ زیبایی وجود ندارد.

پذیرشْ مهم‌ترین چیز است.

واقعیتِ اندوه با آن‌چه دیگران از بیرون می‌بینند بسیار متفاوت است. دردی در این دنیا وجود دارد که نمی توانید با شادی از تن‌تان بیرون کنید.

به راه‌حل نیاز ندارید. نیاز ندارید اندوه‌تان را پشت سر بگذارید. شما به کسی نیاز دارید که اندوه‌تان را بفهمد و بپذیرد. به کسی نیاز دارید که وقتی، درمیانِ وحشتِ سوسوزننده ایستاده‌اید و به حفره‌ای خیره می‌مانید که زمانی زندگیِ شما بوده است، دست‌های‌تان را محکم بگیرد.

بعضی چیزها را نمی توان درمان کرد؛ فقط باید آن‌‌ها را به دوش کشید.

📕 عیبی ندارد اگر حالت خوش نیست
✍ #مگان_دیواین


📚 @please_study 📚

با نمایان گشتن زلفان رسمان گونه ات
شاعران را شعر های تازه می‌آید بِرون

با جفـا و دلبری هـا و خَطک هـای لبت،
عاشقان را اشک بی‌اندازه می‌آید بِرون

در هیاهـوی نفـاقی بین دل با دیـگری
عقل ها را عادت خمیازه می‌اید بِرون

زندگی همچون کتابی سبک آزادی بود
در ورق بیجا زدن شیرازه می‌اید بِرون

چشم ها با خنجر دل ترک تاریکی کنید
چون نگـارم از سرِ دروازه می‌اید بِرون

#معنوی


https://t.me/Hawayedeclama

آدم‌ها اولش درکت می‌کنند و با تو کنار می‌آیند و تمام خصوصیات و روحیات تو در ذهنشان تحمل‌کردنی‌ست و دوست‌داشتنی! به مرور اما، خسته می‌شوند و دلزده می‌شوند و تازه به حرف تو می‌رسند که می‌گفتی: به من نزدیک نشوید! مرا از نزدیک نمی‌شود دوست داشت، من از هرچه دور دوست داشتنی‌تر و خواستنی‌تر و بی‌آزار ترم.
باید پذیرفت که بعضی‌ آدم‌ها را برای رفاقت و صمیمیت نیافریده‌اند و بعضی معماها همان بهتر که حل نشده باقی بمانند و بعضی آدم‌ها همان بهتر که از دور عزیز باشند و به دل بنشینند و دوست داشته‌شوند...

#نرگس_صرافیان


📚 @please_study 📚

ما را کـبوترانه وفادار کـرده است
آزاد کرده است و گرفتار کرده است

بـامت بلند باد کـه دلتنگـی‌ ات مرا
از هرچه هست غیر تو بیزار کرده است

خوشبخت آن دلی که گـناهِ نکرده را
در پیشگاه لطف تو اقرار کرده است

تنها گـناه ما طمع بخشـش تو بود
ما را کرامت تو گنه کار کرده است

چون سرو سرفرازم و نزد تو سر به زیر
قربان آن گـلی که مرا خار کـرده است

#فاضل_نظری


📚 @please_study 📚

📖 از متن کتاب:

شخصیت سالم ،انسان ها را طبقه بندی ارزشی نمی کند بلکه تنها احساسات متفاوتی نسبت به آن ها دارد.

و به خود این حق را نمی دهد در جهت تغییر دادن دیگران تلاش کند.اندرز دادن کسی که از ما راهنمایی نخواسته است و تلاش برای تغییر دادن دیگران ،مغایر با روابط صمیمانه است.

"کارل راجرز"پایه گذار روانشناسی انسان گرا اعتقاد دارد که یک شخصیت سالم در روابطش با دیگران"عشق نا مشروط" به آن ها می دهد،یعنی بدون اینکه شرطی قائل باشد دیگری را دوست دارد،افراد را باتمام عیب و نقصی که دارند دوست دارد.چنین فرایندی بسیار نادر است.به این دلیل که ما در مورد خودمان هم نقش دادستان و قاضی را ایفا می کنیم،چگونه ممکن است در مورد دیگران نقش متفاوتی داشته باشیم؟!

📕 شخصیت سالم
✍ محمدرضا سرگلزایی


📚 @please_study 📚

تا به دیدارت تفاهم کرده بودم یار من
رفتی و ماندی مرا با این نگاه زار من

شب به امید لب خندان تو پر می‌زدم
بال و تاریکی تعامل کی کند؟ دلدار من

روز ها اما برایت شعر می‌خوانم کمـی
شب ولی من باشمو غم باشدو سیگار من

ساقیا اشعار من میل مخاطب کرده است
کی شود روزی بیاید محرم اسرار من

جام می با بودنت معنای دیگر می‌دهد
جام می با رفتنت هرگز نیاید کار من!

#معنوی


📚 @please_study 📚

أن تَعرف مكانك في قَلب من تُحب مِثلما
تعرف الطريق للمنزل.

این‌که جایت را در قلب کسی که دوست داری بدانی، مثل این است که راه خانه را بلد باشی!

#لاادری


📚 @please_study 📚

مولانا از بلخ تا بی نهایت جهان؛ ازدواج "مولانا" با "گوهر خاتون"

سالروز غروب خورشید منظومه‌ی انسانیت و پرواز ملکوتی "خداوندگار بلخ"، حضرت "مولانا جلال الدین محمد بلخی" را گرامی می داریم.

در شصت و هشتمین بهار زندگانی ناگهان در بستر بیماری افتاد و به حکمت دریافت که هنگام سفر قریب است.
«در همان هنگام زلزله‌ای بر قونیه در پیچید و روزهای پیاپی زمین را همی‌لرزاند...» مردم از مولانا چاره بجستند، او با تبسم معنی دار گفت: «زمین گرسنه است، دیری نمی‌پاید كه لقمه چربی به دست می آورد و آنگاه آرام خواهد گرفت».

سرانجام در غروب روز یكشنبه ،پنجم ماه جمادی‌الآخر سال ۶۷۲ هجری ،مصادف با ۱۷ دسامبر۱۲۷۳ میلادی و مطابق بیست و ششم آذر ماه خورشیدی زمین لقمه‌ی چربش را بلعید و آرام گرفت.

آورده اند که همسر "حضرت مولانا" در كنار بستر او می‌گریست و برایش عمر طولانی چند صد ساله می طلبید، "مولانا" با تبسم ملیح فرمود: «ما به عالم خاك پی اقامت دایم نیامدیم؛ ما در زندان دنیا محبوسیم، امید كه عنقریب به بزم حبیب رسیم. اگر برای مصلحت و ارشاد بیچارگان نبودی یكدم در نشیمن خاك اقامت نگزیدمی».

آنگاه رو به همسرش که از چندین شب سر بر بالین ننهاده بودند کرد و فرمود:«من خوشم، برو سری بنه و قدری بیاسا» و آخرین غزل زندگی‌اش را در آخرین لحظات عمر و تنهایی چنین سرود:

رو سر بنه به بالین، تنها مرا رها كن
ترك من خراب شبگرد مبتلا كن
ماییم و موج سودا، شب تا به روز تنها
خواهی بیا ببخشا، خواهی برو جفا كن
از من گریز! تا تو، هم در بلا نیفتی
بگزین ره سلامت، ترك ره بلا كن
ماییم و آب دیده، در كنج غم خزیده
بر آب دیده ما صد جای آسیا كن
خیره‌كشی است، ما را، دارد دلی چو خارا
بكشد، كسش نگوید تدبیر خون بها كن
بر شاه خوبرویان واجب وفا نباشد
ای زرد روی عاشق تو صبر كن وفا كن
دردی است، غیر مردن، آن را دوا نباشد
پس‌من چگونه گویم كاین درد را دوا كن؟
درخواب، دوش، پیری در كوی عشق دیدم
با دست اشارتم كرد: كه عزم سوی ما كن
گر اژدهاست بر ره، عشق است چون زمرد
از برق این زمرد، هین دفع اژدها كن
بس كن كه بیخودم من، ور تو هنر فزایی
تاریخ «بوعلی» گو، تنبیه «بوالعلا» كن

مولانا، برای اینکه در اقامه نماز جنازه اش اختلاف بین فقها و عرفا نیفتد، از قبل وصیت کرد که شیخ صدر‌الدین قونوی شارح نظرات ابن عربی، كه دوست نزدیک "مولانا" هم بود بر جنازه‌اش نماز بگذارد.

آورده اند که چون "شیخ صدرالدین قونوی" در مسجد درآمد، مؤذن فرمود:«شیخ الاسلام» آمد..صدر‌الدین قونوی بگفت: «شیخ الاسلام در عالم یكی بود او نیز برفت.

"مولانا"، عشق وطن و سرزمین خراسان را هیچ گاه از یاد نبرد و همواره و همیشه در جای جای دیوان کبیر و مثنوی از خراسان و بلخ یاد می نمود، اما متأسفانه امروز آخرین خشت های ویرانه های خانقاه پدر و مدرسه و زادگاه مولانا در حال فروریختن است.

بلخيم من بلخيم من بلخيم
شوری دارد عالمی از تلخيم

هزاران درود بر روح و روان حضرت "مولانا" سترگ و یادش همیشه جاویدان باد.


📚 @please_study 📚

لیلی دلم برای خودت تنگ می‌شود
گاهی پیام گریه ام آهنگ می شود

در روز هـای وعده‌ی دیـدار تو ولـی
اینجا میان دیده‌و دل جنگ می‌شود

از لحظه‌های خسته‌ی این زندگی مپرس
تهنا صدا و عکس تو در چنگ می‌شود

هر شب خودم برای خودم گریه می کنم
چشمان من ز اشک غمت رنگ میشود

از معنوی برای کسی قصه می کنی؟
اینجا صبور قصه‌ی تو سنگ میشود

#معنوی


📚 @please_study 📚

بدون تردید یکی از تفاوت های بزرگی که میان ما و جوامع دیگر وجود دارد، نوع نگاه ما به کار و کار کردن است.
در جوامع دیگر وقتی یک دانش آموز به سال های پایانی مکتب می‌رسد به فکر این می افتد که کار پیدا کند و بعد از اتمام مکتب هم زمان در کنار دانشگاه در هر مقطعی کار می کند و بعد از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه؛ یا همان کاری که در اختیار داشته را ادامه می دهد و یا هم اگر سراغ کار جدیدی برود یک عالم تجربه کار دارد. اما در فرهنگ و جامعه ما این نوع نگاه به کار وجود ندارد و این تنها ویژه داخل افغانستان هم نیست، حتا دانشجویانی که برای ادامه تحصیل به کشورهای همسایه یا کشورهای فرامنطقه هم می‌روند این نوع نگاه را با خود دارند، یعنی فکر می‌کنند نخست باید تحصیل کنند و بعد تحصیل دنبال کار بگردند. به عبارتی اولویت ما کسب دانش و تحصیل است و کار در درجه دوم برای ما حائز اهمیت است. درحالیکه در جوامع دیگر این برعکس است. آنها فکر می‌کنند که با کار کردن می‌تواند به آنچه می‌خواهند دست پیدا بکنند زیرا کار به آنها قدرت اقتصادی می دهد و اقتصاد مهمترین رکن زندگی انسان مدرن است.
آنچه جوامع صنعتی را از جوامع سنتی متمایز می کند هم همین نوع نگاه به اقتصاد و کار است، در جوامع صنعتی نگاه ویژه ای نسبت به کار، اشتغال، و سرمایه اندوزی (به معنی مثبت کلمه) وجود دارد. حال آنکه این نگاه در جوامع سنتی مانند افغانستان کمتر به چشم می خورد.

🔝 #گفتنی_شما
✍️ سینا



📚 @please_study 📚

به‌تنهایی گرفتارند مشتی بی‌پناه اینجا
مسافرخانه رنج است یا تبعیدگاه اینجا

غرض رنجیدن ما بود -از دنیا- که حاصل شد
مکن ای زندگی عمر مرا دیگر تباه اینجا

برای چرخش این آسیاب کهنه‌ی دل سنگ
به خون خویش می‌غلتند خلقی بیگناه اینجا

نشان خانه خود را در این صحرای سردرگم 
بپرس از کاروان‌هایی که گم کردند راه اینجا

اگر شادی سراغ از من بگیرد جای حیرت نیست
نشان می‌جوید از من تا نیاید اشتباه اینجا

تو زیبایی و زیبایی در اینجا کم گناهی نیست
هزاران سنگ خواهد خورد در مرداب ماه اینجا

#فاضل_نظری


📚 @please_study 📚

انسان خوب

در تمام نوع بشر (چه سیاه چه سفید، چه شرقی چه غربی، چه مومنِ چهار کتاب چه کافرِ بت‌پرست) هر کسی به دیگری ضرری نرساند، انسان خوب است. خوبی انسانیت است و زیر تاثیر هیچ باور، قدرت و فرهنگی نیست. به عنوان مثال اگر کسی بیاید پرده‌ی روی دیوار کعبه را از بین ببرد، انسان خوبی نیست یا فردی که شراب‌های قیمتی و کهنه‌ی پیره مردِ خدا نا باور را بدون اجازه دور بریزاند، انسان خوبی نیست. او حتا از لحاظ صحی و انسان دوستی هم باید اول مست‌ِ سر به فنا داده را قانع می‌کرد یا شراب هایش را می‌خرید، بعد دور می‌انداخت.

یک انسان خوب (چه زن باشد چه مرد، چه با سواد باشد چه بی‌سواد، چه پول دار باشد چه بی‌پول) هیچ وقت راحتی، آرامش و خوبی را از انسان دیگری نمی‌گیرد بلکه انتظار می‌رود برای بهتر شدن حال زمین و موجودات زنده‌ی روی زمین تلاش کند. او دیگران را برده و زیردست خود نمی‌داند. مهربان، پاک، قابل اعتماد و دوست‌دار دانش (فیلسوف) است. در قرآن پاک ما آمده:«وَقُولُوا لِلنّاسِ‌ حُسناً!...». گرچه انسان خوب، به باور ها و معنویات خود پابند است؛ اما هیچ وقت باور ها و اعتقادات کسی دیگری را بد نمی‌بیند چون خودش خوب است. او اگر بخواهد بهای خوبی و خوب ماندن را بدهد، حاضر است از تمام داشته‌هایش حتا جانش بگذرد.

خوب است که درد دیده‌ی خوبی باشیم. من معتقدم هرگز جواب خوبی به این دنیا با بدی داده نمی‌شود. چه بسا هستند خوبانی در جهان که جواب بدی را هم با خوبی پاسخ می‌دهند. یک هنرمند خوب هنرِ خوب خود را به دیگران تقدیم می‌کند. یک تجّار خوب محور کار های خود را برطرف کردن نیاز های مادی جامعه می‌داند. و یک معلم خوب همواره زمان و توان خود را جهت تغذیه نیاز های معنوی جامعه به مصرف می‌رساند. چه پدر خوب، چه پسر خوب، چه دهقان خوب و چه رهبر خوب، همه برای یک جامعه‌ی خوب و سالم تلاش می‌کنند.

ممکن است یکی انسانی خوبی باشد اما از لحاظ روحی و جسمی حالش خوب نباشد. دیوانه‌ ها با اینکه عقل شان خیلی خوب نیست، اما همه‌ی دیوانه ها خوب اند. خیلی شیرین، خنده به لب، و مهربان اند. و خوبی دیگری که دیوانه‌ ها دارند اینکه از بد بودن شما و دنیا هم درد نمی‌کشند. و منی که این روز ها پای چپم شکسته هم ممکن است «انسان خوب» باشم. به کسی بدی نکنم و خوب زندگی کنم. به دیگران احترام بگذارم و حتا ممکن است با یک رفیقِ خوبِ غیرِ مسلمانِ سیاهِ آفریقایی در ارتباط باشم. اهداف خوبی داشته باشم و برای همه خوبی بخواهم.

انسان ها باید خوب باشند. زمینی که در آن زندگی می‌کنیم، بدی را نمی‌پذید. طبیعت به بدی پاسخ بد می‌دهد یعنی «کارما» وجود دارد. خداوند به خوبی ها و بدی‌های بنده‌هایش پاداش خوب و بد می‌دهد. مجازات و ترفیع وجود دارد. انسان خوب فقط یک تعریف دارد اینکه هر انسانی بدی نکند، خوب است. خوبی یک صفت است و چیزی دیگری مانند سن، مکان، منسب، باور و فرهنگی نمی‌تواند معیارِ خوبی باشند. پیر‌ِ بد و میوه‌ی خراب هم داریم. جای نامناسب و زمان بد هم داریم. اما در سینما و سیاست، یکی ممکن است به خوبی نقش انسان بد را بازی کند.

شما چطورید؟
آیا من از نظر شما انسان خوبی هستم؟
پ. ن: تکرار بیش از حد کلمهٔ «خوب» در این متن از حیث قواعد نوشتاری کاری خوبی نبود.

#معنوی


📚 @please_study 📚

وﻗﺘﯽ ﮐﻪ اﻧﺴﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ
ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ،
ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭﺩﺵ ﺭﺍ ﻧﻪ؛
ﻓﻘﻂ ﺩﯾﻮﺍﻧﮕﯽ ﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻨﺪ!

#ﻣﻮﺭﺍﺕ_ﻣﻨﺘﺶ


📚 @please_study 📚

دو دو بیتی:
۱.
منو دلبر چو سرو ایستاده بودیم
اسیر خنده های ساده بودیم

به رویایی بنایی منزل عشق،
به همدیگر محبت داده بودیم!
۲.
قدیما صحبت از شعر و ادب بود
به مجلس های ما شور و طرب بود

چه شد موشک زدن اندیشه ها را
چه چیزی بی نوایی را سبب بود؟

#معنوی


📚 @please_study 📚

📖 از متن کتاب:

نخستین گام برای از میان برداشتن یک ملت، پاک کردن حافظه‌ی آن است!

باید کتاب‌هایش را، فرهنگش را، تاریخش را از بین برد! بعد باید کسی را داشت که کتاب‌های تازه‌ای بنویسد، فرهنگ تازه‌ای جعل کند و بسازد، تاریخ تازه‌ای اختراع کند! کوتاه زمانی بعد، ملت آن‌چه را که هست و آن‌چه را که بوده، فراموش می‌کند!

📓 خنده و فراموشی
✍🏻 میلان کوندرا


📚 @please_study 📚

جان می دهم به گوشه ی زندان سرنوشت
سر را به تازیانه ی او خم نمی کنم!

#فریدن_مشیری


📚 @please_study 📚

خسته از رنگ روزگار دروغ
و جهـانش پُر از غبار دروغ

در سرش بحر فکرهای بزرگ
در زبـانش ولی شعار دروغ

نتـواند به روی کس دیدن!
بس‌که خم گشته زیر بار دروغ

باز هم نیست در مجالس شهر
شرمسار است شرمسار دروغ

می‌کُشد خویش را در آیینه
می‌برنـدش سر مزار دروغ!

روح الله #معنوی

📚 @please_study 📚

به جوانان عزیز میهنم!

بزرگ‌ترین دشمن خون‌خوارت خودت هستی وقتی تصمیم می‌گیری که دانا هستی و از زندگی نمی‌آموزی، کتاب نمی‌خوانی و غرور «فیلسوفانه» بر تو حاکمیت می‌کند. این دشمن وحشی ترا ذلیل و از همه تجرید می‌کند. این‌جا تو یک انسان ضعیف و شکست‌خورده هستی که خودشیفگتی و غرور بر تو مستولی شده است.
در مقابل بزرگ‌ترین و پرقدرت‌ترین دوست متعهدت، خودت هستی زمانی‌که درک می‌کنی آموزش راهگشای زندگی توست. کتاب و قلم را به ابزار هدفمند زندگی‌ات تبدیل می‌کنی. از رنج، نبرد، خشم، شکست، پیروزی، خوشحالی و اندوه روزگار درس می‌آموزی، پند می‌گیری و پخته می‌شوی. این‌جا تو یک انسان قدرتمند هستی که آگاهی را نسبت به تکبر جاهلانه ترجیح داده ای.
پس انتخاب با توست!

#ملک_ستیز


📚 @please_study 📚