اگه چنل نرد‌طوری دارید بیایید تو کامیونیتی سهراب:))

⚠️ چنلتونو تایید کنه یا نه دست من نیست

ی نکته، بنظرم UX این قسمت تلگرام یکم مسخرست، چون نمیتونی بری توی ی کامیونیتی و گزینه‌ای باشه که بتونی درخواست اضافه کردن کانال‌هایی که داری رو بدی، باید بری توی کانالی که میخوای اد کنی و ازونجا سرچ کنی کامیونیتی رو (که آیدی هم ندارن پس باید اسم سرچ کنی) و بعد درخواست بدی، مثلا بجای اینکه یکبار درخواست ثبت شدن ۳ تا از کانالات رو توی یک کامیونیتی بدی باید سه بار بری توی کانالات و...، نمیدونم والا، توسعه دهنده‌های جلوپایان‌ بهتر میدونن...

عرفان عربی، فعال #نرم‌افزار_آزاد و از توسعه‌دهندگان پارچ‌لینوکس، برای تحمل مجازات حبس به زندان رفت.
به امید آزادیش.

@haghiri75_blog

بنظرم گذاشتن پسورد‌های سخت، اصلا سخت نیست، حروف روی کیبوردتون انگلیسی/فارسی هست درسته؟ ی متن ساده درنظر بگیرید، مثلا:
"This is my password"

حالا قبل تایپ کردن، layout سیستم رو به ی زبان عجق‌وجق تغییر بدید، مثلا اگه layout کیبورد رو به Dutch تغییر بدید (آلمانی اصلا هم عجق‌وجق نیستا)، همون متن بالا این میشه:
"Rhia ia my pAAQOESA"

پی‌پوشت:میدوارم کلیدی رو اشتباهی تایپ نکنید یا اینکه layout انتخابی یادتون نره 😔😂

پی‌نوشت²: دوستان این شوخی بودا، نکنید 🗿

#thought@pibytes

خلاصه فصل اول کتاب PythonNotesForProfessionals

🔘 Book.pdf 🔘 Next Chapter

لطفا اگه خوندید و ایرادی داشت، بهم اطلاع بدید.

امیدوارم تا الان همتون Obsidian رو نصب کرده باشید و لازم نباشه بازم بگم...

#note@pibytes

حق‌ انتخاب هایی که تو زندگیم داشتم همیشه دراین حد بوده:

#daily@pibytes

خلاصه فصل دوم کتاب PythonNotesForProfessionals

🔘 Previous Chapter     🔘 Next Chapter

لطفا اگه خوندید و ایرادی داشت، بهم اطلاع بدید.

#note@pibytes

توی زبان انگلیسی یک نوع مخفف به نام Numeronym داریم؛ که یعنی حرف اول و آخر کلمه نوشته میشه و تعداد حروف بینشون رو با ی عدد جایگزین میکنن.

قسمت جالبترش اینه که بیشترین کاربردش رو توی دنیای ما برنامه‌نویسا داره، مثلا:

‏- I18n (Internationalization): به معنای آماده کردن نرم‌افزار برای پشتیبانی از زبان‌ها، فرمت‌های تاریخ، ارز و قالب اعداد متناسب با فرهنگ‌های مختلفه، بدون نیاز به تغییر کد اصلی.

‏- L10n (Localization): به معنای بومی‌سازی نرم‌افزار برای یک زبان یا منطقه‌ی مشخصه. این روی ترجمه و تنظیمات محلی تمرکز داره.

‏- A11y (Accessibility): به معنای دسترس‌پذیر بودن نرم‌افزار برای همه‌، به‌ویژه افراد دارای معلولیت و داشتن کنتراست مناسب (فرانت کار عزیزی که متن قرمز رو میندازی روی بک گراند آبی، د آخه دبه دوغ من...🤧).

‏- K8s (Kubernetes): کوتاه‌شده‌ی Kubernetes؛ ی پلتفرم برای مدیریت و اجرای خودکار کانتینرها در مقیاس بزرگ.

این سبک نام‌گذاری باعث میشه اصطلاحات طولانی کوتاه‌تر و راحت‌تر تایپ بشن و خب جدی کی حال داره بنویسه Internationalization ؟ همینو دادم کیبوردم کامل کرد...

#note@pibytes

#anti_suicide_pill@pibytes

توی کتاب «روان‌های مریض، ذهن‌های سالم» از جان‌کاگ، جواب این سوال که «آیا زندگی ارزش زیستن داره؟» اینطور داده شده: شاید

و بنظرم این شاید برمیگرده به نتیجه‌ی جنگ بین شرایط سخت محیطی و خواسته‌ها و آرزوهای قشنگی که اون فرد داره.

قضیه این هشتگ جدید اینه که اگه یکم تو جامعه الانمون با چشم باز چرخیده باشید، میبینید که چقدر آمار خودکشی بالارفته، بعضی ازین ویدئوها باعث میشن بیشتر تلاش کنم، بیشتر بخوام زنده‌بمونم تا بلکه درنهایت زندگی کنم، برای همین به اشتراک میزارمشون، شاید به یکی از شماها هم همین حس رو بده.



واقعاً زیبا و درست.

اینترنت آزاد فقط یعنی «بدون فیلترینگ»؟

وقتی از اینترنت آزاد حرف می‌زنیم، معمولاً اولین چیزی که به ذهن می‌رسه فیلترینگ و سانسوره. اما مفهوم Internet Freedom خیلی بزرگ‌تر از این حرف‌هاست.

اینترنت در ابتدا با این ایده شکل نگرفت که یک عده شرکت بزرگ پلتفرم بسازن و بقیه فقط مصرف‌کننده باشن.

ریشه‌های اینترنت به شبکه‌های پژوهشی دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی برمی‌گرده؛ جایی که دانشگاه‌ها و پژوهشگران دنبال راهی بودن تا کامپیوترهای مختلف بتونن با هم ارتباط برقرار کنن. پروژه‌هایی مثل ARPANET قدم‌های اولیه این مسیر بودن.

اما چیزی که اینترنت رو واقعاً متفاوت کرد، فقط تکنولوژی نبود.

فرهنگ اینترنت بود.

فرهنگی که در اون دانش باید قابل اشتراک‌گذاری باشه، آدم‌ها می‌تونن بدون اجازه یک نهاد مرکزی با هم ارتباط برقرار کنن، استانداردها باید تا حد ممکن باز باشن و هر کسی بتونه چیزی به این شبکه اضافه کنه.

پروتکل‌هایی مثل TCP/IP، DNS، SMTP و HTTP در نهایت باعث شدن شبکه‌های مختلف بتونن با یکدیگر صحبت کنن.

و این نکته خیلی مهمه:

اینترنت یک محصول واحد از یک شرکت نیست.

هیچ‌کس اینترنت رو به تنهایی نساخته.

دانشگاه‌ها، پژوهشگران، مهندسان، هکرها، برنامه‌نویس‌ها، جوامع آنلاین و میلیون‌ها کاربر عادی، هر کدوم بخشی از چیزی رو ساختن که امروز بهش می‌گیم اینترنت.

بعدتر، فرهنگ Free Software و Open Source هم بخش مهمی از همین فلسفه رو ادامه دادن.

پروژه‌هایی که می‌گفتن:

اگر نرم‌افزار رو ساختی، چرا دیگران نتونن بفهمن چطور کار می‌کنه؟

چرا نتونن تغییرش بدن؟

چرا نتونن نسخه خودشون رو بسازن؟

و چرا نتونن دانش و تغییرات خودشون رو با بقیه به اشتراک بذارن؟

از دل همین فرهنگ، بخش بزرگی از زیرساخت دنیای مدرن بیرون اومد.

Linux، Apache، Firefox، Wikipedia، Git
و هزاران پروژه دیگه نشون دادن که همکاری غیرمتمرکز می‌تونه در مقیاس جهانی کار کنه.

اما «کامیونیتی اینترنت» فقط پروژه‌های نرم‌افزاری نیست.

انجمن‌های آنلاین، فروم‌ها، IRC، وبلاگ‌ها، ویکی‌ها، mailing listها، پروژه‌های داوطلبانه و بعدها شبکه‌های اجتماعی، فضایی ساختن که آدم‌هایی از دو نقطه کاملاً متفاوت دنیا بتونن با هم چیزی بسازن.

این فرهنگ حتی روی دنیای واقعی هم تأثیر گذاشته.

انقلاب‌های علمی، جنبش‌های اجتماعی، آموزش آنلاین، روزنامه‌نگاری شهروندی، جنبش Free Software، دانشنامه‌های آزاد و حتی شکل جدیدی از همکاری اقتصادی، همه به نوعی از همین امکان ارتباط آزاد استفاده کردن.

اینترنت یک مثال تاریخی جالبه از اینکه وقتی انسان‌ها یک زیرساخت ارتباطی نسبتاً باز داشته باشن، چه اتفاق‌هایی می‌تونه بیفته.

و دقیقاً به همین دلیل، اینترنت آزاد مهمه.

اینترنت آزاد یعنی:

🔹 امکان دسترسی به دانش بدون اینکه یک دروازه‌بان تصمیم بگیره چه چیزی ببینیم.

🔹 امکان ارتباط مستقیم با دیگران، بدون نیاز به اجازه یک نهاد مرکزی.

🔹 امکان ساختن و انتشار ابزار و محتوا.

🔹 امکان مشارکت در پروژه‌هایی که متعلق به یک شرکت خاص نیستن.

🔹 امکان نقد قدرت، سازماندهی و شنیده شدن صداهایی که شاید در رسانه‌های سنتی جایی نداشته باشن.

البته اینترنت هیچ‌وقت کاملاً «آزاد و بی‌قانون» نبوده و نباید هم باشه. امنیت، حریم خصوصی، حقوق دیگران و مسئولیت اجتماعی همچنان مهم هستن.

مسئله اینه که چه کسی قدرت کنترل جریان اطلاعات رو در اختیار داره و این قدرت چقدر متمرکز شده.

امروز بخش بزرگی از اینترنت توسط تعداد محدودی از شرکت‌ها و پلتفرم‌ها کنترل می‌شه.

ما به جای اینکه خودمون میزبان باشیم، حساب کاربری اجاره می‌کنیم.

به جای اینکه پروتکل انتخاب کنیم، یک اپلیکیشن انتخاب می‌کنیم.

به جای اینکه داده‌مون واقعاً مال خودمون باشه، اون رو در اختیار سرویس‌هایی می‌ذاریم که ممکنه فردا قوانینشون رو تغییر بدن.

اینجاست که فلسفه اینترنت آزاد دوباره اهمیت پیدا می‌کنه.

شاید مهم‌ترین چیزی که نسل‌های قبلی اینترنت به ما یاد دادن این باشه:

اینترنت قرار نبود فقط جایی برای مصرف محتوا باشه؛ قرار بود جایی باشه که مردم بتونن چیزی بهش اضافه کنن.

و اگر این فرهنگ رو از دست بدیم، ممکنه همچنان «اینترنت» داشته باشیم، اما چیزی که باقی می‌مونه بیشتر شبیه یک مجموعه از چند پلتفرم بزرگ خواهد بود تا یک شبکه واقعاً باز و مشارکتی.

دفاع از اینترنت آزاد فقط دفاع از دسترسی به چند سایت نیست.

دفاع از یک ایده‌ست:

اینکه ارتباط، دانش و ساختن باید تا جای ممکن در اختیار خود مردم باقی بمونه.

اینترنت رو فقط مصرف نکنیم.

بخشی از اینترنت باشیم.

#quote@pibytes<LOW_SIGNAL73>

خلاصه فصل سوم کتاب: توی این فصل کوتاه، درمورد Indentation یا دندانه‌گذاری در پایتون بحث شده:)

🔘 Previous Chapter

🔘 Next Chapter (soon)

لطفا اگه خوندید و ایرادی داشت، بهم اطلاع بدید.

#note@pibytes

اولی فیلتره‌فیلترشکن رو میشکنه دومی فیلتر رو. (بی‌مزه هم خودتونید)

#daily@pibytes