تاریخچه تانک Tiger I (Pz.Kpfw. VI Tiger Ausf. E)
زره جلویی بدنه و برجک Tiger به ضخامت ۱۰۰ میلی‌متر می‌رسید و بخش عمدۀ زره آن به صورت صفحات نسبتاً ضخیم و عمودی ساخته شده بود. این طراحی، مقاومت بسیار بالایی در برابر آتش مستقیم ایجاد می‌کرد؛ هرچند وزن زیاد تانک، که به حدود ۵۷ تن می‌رسید، فشار قابل‌توجهی بر موتور، جعبه‌دنده و سامانه حرکتی وارد می‌کرد.
Tiger I برای نخستین بار در اواخر سال ۱۹۴۲ در جبهۀ شرقی وارد نبرد شد. حضور آن در میدان نبرد تأثیر روانی و عملی قابل‌توجهی داشت؛ زیرا در فواصل مناسب، توپ ۸۸ میلی‌متری و زره سنگین آن می‌توانستند برتری زیادی در برابر بسیاری از تانک‌های متفقین ایجاد کنند.
با این حال، Tiger تانکی بدون نقص نبود. وزن بسیار زیاد، مصرف سوخت بالا، پیچیدگی فنی، فشار زیاد بر قطعات مکانیکی و دشواری تعمیر و نگهداری باعث می‌شد استفاده از آن پرهزینه و دشوار باشد. همچنین تعداد تولید آن در مقایسه با تانک‌های متوسطی مانند T-34 بسیار محدود بود.
با وجود تعداد نسبتاً کم، Tiger I به یکی از مشهورترین تانک‌های جنگ جهانی دوم تبدیل شد.
در جریان نبردهای جبهۀ شرقی و پس از رویارویی نیروهای آلمانی با تانک‌های زره‌پوش شوروی، مشخص شد که تانک‌های متوسطی مانند Panzer III و Panzer IV در برابر تانک‌های سنگین دشمن، به‌ویژه KV-1 و T-34، با محدودیت‌های جدی روبه‌رو هستند.
به همین دلیل، ارتش آلمان در سال ۱۹۴۱ توسعه یک تانک سنگین جدید را در دستور کار قرار داد. حاصل این برنامه، Panzerkampfwagen VI Tiger بود؛ تانکی که برخلاف بسیاری از طرح‌های قبلی، از ابتدا با هدف دستیابی به زره بسیار قدرتمند و توانایی انهدام اهداف زرهی در فواصل دور طراحی شد.
تولید سری اصلی Tiger I در سال ۱۹۴۲ آغاز شد و این تانک به یک توپ قدرتمند ۸۸ میلی‌متری KwK 36 L/56 مجهز شد. این توپ بر اساس توپ ضدهوایی معروف ۸۸ میلی‌متری توسعه یافته بود و در کنار سامانه نشانه‌روی مناسب، به Tiger اجازه می‌داد بسیاری از تانک‌های دشمن را پیش از آنکه بتوانند وارد برد مؤثر شوند، هدف قرار دهد.
زره جلویی بدنه و برجک Tiger به ضخامت ۱۰۰ میلی‌متر می‌رسید و بخش عمدۀ زره آن به صورت صفحات نسبتاً ضخیم و عمودی ساخته شده بود. این طراحی، مقاومت بسیار بالایی در برابر آتش مستقیم ایجاد می‌کرد؛ هرچند وزن زیاد تانک، که به حدود ۵۷ تن می‌رسید، فشار قابل‌توجهی بر موتور، جعبه‌دنده و سامانه حرکتی وارد می‌کرد.
Tiger I برای نخستین بار در اواخر سال ۱۹۴۲ در جبهۀ شرقی وارد نبرد شد. حضور آن در میدان نبرد تأثیر روانی و عملی قابل‌توجهی داشت؛ زیرا در فواصل مناسب، توپ ۸۸ میلی‌متری و زره سنگین آن می‌توانستند برتری زیادی در برابر بسیاری از تانک‌های متفقین ایجاد کنند.
با این حال، Tiger تانکی بدون نقص نبود. وزن بسیار زیاد، مصرف سوخت بالا، پیچیدگی فنی، فشار زیاد بر قطعات مکانیکی و دشواری تعمیر و نگهداری باعث می‌شد استفاده از آن پرهزینه و دشوار باشد. همچنین تعداد تولید آن در مقایسه با تانک‌های متوسطی مانند T-34 بسیار محدود بود.
در طول جنگ، Tiger I در جبهه‌های مختلف از جمله جبهۀ شرقی، شمال آفریقا، ایتالیا و اروپای غربی به کار گرفته شد و در اختیار برخی از واحدهای زبده زرهی آلمان قرار گرفت. با ورود تانک‌های قدرتمندتر متفقین و ظهور طرح‌هایی مانند IS-2 و M4A3E2 Sherman Jumbo، برتری مطلق Tiger به تدریج کاهش یافت.
در نهایت، تولید Tiger I در سال ۱۹۴۴ متوقف شد و مجموعاً حدود ۱٬۳۴۷ دستگاه از آن ساخته شد. سپس Tiger II به عنوان جانشین آن وارد خدمت شد؛ تانکی که زره و قدرت آتش بیشتری داشت، اما در مقابل وزن و پیچیدگی آن نیز افزایش یافته بود.
با وجود تعداد نسبتاً کم، Tiger I به یکی از مشهورترین تانک‌های جنگ جهانی دوم تبدیل شد.
ترکیب توپ ۸۸ میلی‌متری، زره سنگین و قابلیت درگیری از فواصل دور، آن را به یکی از خطرناک‌ترین تانک‌های آلمان نازی در نیمۀ دوم جنگ تبدیل کرد؛ هرچند پیچیدگی، هزینه تولید و مشکلات لجستیکی مانع از آن شد که Tiger بتواند در مقیاس وسیع تولید شود.
