اول از همه باید بگم ایده‌اش قشنگ بود. نویسنده تونسته از همون جمله‌ی اول، یه راز خانوادگی بسازه و کاری کنه آدم دلش بخواد بفهمه این مرد کیه و چه ارتباطی با مامان داره.

پایانش هم خوب بود؛ همون‌جایی که مامان وارد می‌شه و می‌گه: «چرا برگشتی؟»

🔸 فضاسازی می‌تونست بیشتر باشه.
ما خیلی از خونه و فضای اطراف چیزی نمی‌بینیم. با چندتا جزئیات کوچیک می‌شد صحنه رو خیلی واقعی‌تر کرد.

🔸 یه مقدار هم باید روی علائم نگارشی و جدا کردن جمله‌ها کار بشه. بعضی جاها چند جمله پشت سر هم اومده و باعث شده متن کمی نفس‌گیر بشه.

🔸 علائم نگارشی و فاصله‌گذاری
متن تقریباً یک‌نفس نوشته شده. اگه بعضی جمله‌ها جدا بشن و مکث‌های بیشتری داشته باشیم، خوندنش خیلی روان‌تر می‌شه.

🔸 غلط‌های تایپی و املایی
چند مورد مثل «گزشته» به جای «گذشته»، «میزاره» به جای «می‌ذاره» و بعضی شکل‌های نوشتاری دیگه دیده می‌شه. اینا چیز سختی نیستن و با یه دور بازخوانی قبل از فرستادن، خیلی‌هاشون پیدا می‌شن.

🔸 فضاسازی می‌تونه بیشتر باشه.
الان می‌دونیم مهمونی کریسمس بوده و دیکور روی مبل نشسته و روزنامه می‌خونه، ولی اگر چند جزئیات کوچیک از خونه، نور، صدا یا حال‌وهوای اون لحظه اضافه بشه، صحنه خیلی زنده‌تر می‌شه.

🔸 یه نکته مهم درباره جمله‌ی «همیشه جذب همین سرد بودنش می‌شدم»؛ اینجا یه اطلاعات مهم درباره رابطه‌ی این دو نفر بهمون می‌دی، ولی خیلی سریع از کنارش رد می‌شی. می‌شد کمی بیشتر حس و دلیل این علاقه رو نشون داد تا رابطه‌شون واقعی‌تر به نظر برسه.

نقطه قوتش احساسیه که منتقل می‌کنه، ولی پایان خیلی سریع اتفاق می‌افته و اگه کمی بیشتر روی لحظه‌ی خداحافظی و بیدار شدن کار بشه، تأثیرش بیشتر می‌شه.

این یکی فضای مرموز و ترسناک خوبی داشت. از همون اول حس می‌کنیم یه اتفاق وحشتناک افتاده و کم‌کم با خاطره‌ی مرگ آقای مونتاگو، شکمون بیشتر می‌شه.

فقط بعضی جمله‌ها کمی سنگین و طولانی شدن و با ساده‌تر کردنشون، متن روان‌تر می‌شه. چند مورد نگارشی هم نیاز به اصلاح داره.

❌ حرف‌های اضافه و بی‌اهمیت زیاد
❌ همه‌ی شخصیت‌ها مثل هم حرف می‌زنن
❌ ریختن اطلاعات توی دیالوگ
❌ حرف زدن غیرواقعی و مصنوعی
❌ نبودن کشمکش و تنش
❌ زیادی صدا زدن اسم طرف مقابل
❌ دیالوگ‌های خیلی مستقیم و رو راست
❌ گفت‌وگوهای طولانی و خسته‌کننده
❌ توضیح دادن اطلاعات از طریق دیالوگ
❌ فقط حرف زدن به‌جای نشون دادن
❌ دیالوگ‌های بی‌روح و بدون احساس
❌ نبودن منظورِ پنهان پشت حرف‌ها
❌ تکرار کردن اطلاعات
❌ استفاده از کلیشه‌ها
❌ تغییرات و وصل شدن‌های awkward بین دیالوگ‌ها
❌ همه‌اش سؤال، بدون هیچ جوابی
❌ پریدن وسط حرف همدیگه بدون دلیل
❌ زیادی توضیح دادن
❌ واکنش ندادن شخصیت‌ها به حرف‌ها و اتفاقات
❌ نداشتن لحن و شخصیتِ مخصوص هر کاراکتر
❌ پریدن از زاویه دید
❌ پریدن بی‌دلیل بین ذهن شخصیت‌ها
❌ زیادی استفاده کردن از «گفت»، «پرسید» و تگ‌های دیالوگ
❌ زورکی خنده‌دار کردن دیالوگ‌ها
❌ نداشتن تنوع در ریتم و سرعت گفت‌وگو
❌ استفاده‌ی افراطی از اصطلاحات و زبان محاوره‌ای واقعی
❌ زیادی طعنه و کنایه زدن
❌ قابل‌پیش‌بینی بودن دیالوگ‌ها
❌ ویرایش نکردنِ بی‌رحمانه‌ی دیالوگ‌ها
❌ فراموش کردن هدف دیالوگ

این همون چیزیه که باعث می‌شه داستان طبیعی‌تر به نظر برسه. وقتی همه‌چیز رو مستقیم توضیح می‌دیم، در واقع داریم جای خواننده فکر می‌کنیم. اما وقتی بخشی از اطلاعات رو از طریق رفتار شخصیت، دیالوگ، جزئیات محیط و اتفاقات نشون می‌دیم، خواننده خودش بین این نشونه‌ها ارتباط برقرار می‌کنه.

و این حس کشف کردن، یکی از چیزهاییه که خواننده رو درگیر داستان می‌کنه.

اینجا هنوز دقیقاً نمی‌دونیم چه اتفاقی افتاده، اما می‌فهمیم بیمارستان برای علی خاطره‌ی خوبی نیست.

پس قبل از اینکه یه جمله‌ی توضیحی بنویسی، از خودت بپرس: «آیا می‌تونم اینو به جای گفتن، نشون بدم؟» اگر می‌تونی، امتحانش کن. چون داستان قرار نیست همه‌چیز رو حاضر و آماده تحویل خواننده بده.

ـ هنوز ازم ناراحتی؟
ـ نه، چرا باید ناراحت باشم؟
ـ مطمئنی؟
ـ آره. فقط دیگه حوصله ندارم باهات حرف بزنم.

پسر می‌پرسه: شام خوردی؟

دختر جواب می‌ده: نه.

پسر می‌گه: می‌خوای بریم یه چیزی بخوریم؟

دختر می‌گه: هر جا تو بگی.

شاید پسر داره سعی می‌کنه یخ بینشون رو بشکنه، دختر هنوز ناراحته و جواب‌های کوتاهش نشون می‌ده که دلش نمی‌خواد دعوا رو ادامه بده، ولی هنوز هم ازش نگذشته.

چرا زیرمتن مهمه؟ چون آدم‌ها توی دنیای واقعی هم همیشه چیزی که توی ذهنشونه رو مستقیم نمی‌گن. وقتی از کسی ناراحتیم، همیشه نمی‌گیم «من ازت ناراحتم.» گاهی می‌گیم «نه بابا، هر کاری دوست داری بکن.» وقتی دلمون می‌خواد کسی بمونه، شاید نگیم «نرو.» ممکنه فقط بگیم «امشب که دیگه جایی نداری بری، نه؟»

زیرمتن کمک می‌کنه شخصیت‌ها مثل آدم‌های واقعی‌تر حرف بزنن. اما یه نکته مهم وجود داره و اینه که زیرمتن به معنی پیچیده و نامفهوم حرف زدن نیست. قرار نیست خواننده هیچ‌چیز نفهمه و مجبور بشه برای فهمیدن هر دیالوگ معما حل کنه.

ـ خوش گذشت؟
ـ آره، خیلی.
ـ معلومه. ساعت سه صبح برگشتی.

گاهی یک صحنه اتفاق خاصی نداره، اما نویسنده مدام توضیح می‌ده و همین باعث می‌شه خواننده خسته بشه. اگر یک جمله، اطلاعات جدیدی به داستان اضافه نمی‌کنه، احتمالاً لازم نیست وجود داشته باشه.

پس موقع بازنویسی هر صحنه از خودت بپرس: «این جمله چیزی به داستان اضافه می‌کند یا فقط چیزی را که قبلاً فهمیده‌ایم دوباره توضیح می‌دهد؟»

شما هیچ وقت نمی‌توانید با راندن کسی موجب اصلاحش بشوید.

مثلاً اول گفتی:
«این دختر خیلی خجالتیه.»

بعد چند صفحه بعد:
دختره رفته وسط مهمونی، با همه دعوا کرده، سه نفر رو سر جاشون نشونده و آخرشم یه سخنرانی طولانی کرده.

پس دفعه‌ی بعد که خواستی ویژگی‌ای برای شخصیتت بنویسی، یه لحظه مکث کن و از خودت بپرس: «اگه قرار بود اینو نبگم، چطوری می‌تونستم نشونش بدم؟» همین سؤال کوچیک، نوشته‌ت رو خیلی زنده‌تر می‌کنه.✨