امروز که در حال مطالعهٔ متن انجیل یوحنا بودم، یک واژه ساده اما بسیار تأثیرگذار قلبم را لمس کرد:

وقتی مریم مجدلیه در تاریکی سحر، کنار قبر ایستاده بود و گریه می‌کرد، عیسی تنها یک چیز گفت:
مریم!

در آن لحظه، نه موعظه‌ای بود، نه تعلیم، نه حتی معجزه‌ای آشکار. فقط صدا زدنِ نام کسی با محبتی عمیق.
و این کلمه‌ی ساده، او را بیدار کرد.

انگار در آن صدا چیزی بود که به اعماق جان نفوذ می‌کرد. واژه‌ای که در دل آن، شناخت بود، نزدیکی بود، و محبت بی‌قید و شرط.
در یونانی، فعل "شناختن" که در همین فصل به کار رفته، γινώσκω (ginōskō) است—واژه‌ای که معنایی فراتر از دانستنِ اطلاعات دارد. یعنی شناختی درونی، قلبی، و رابطه‌مند.

فکر کردم: شاید امروز هم خدا دارد نام مرا صدا می‌زند... و تو را.
نه با فریاد، بلکه در یک نجوا، در سکوتی پُر از حضور.


اگر در دل‌ت غباری از خستگی یا غربت هست، گوش جانت را باز کن.
او هنوز نام‌ تو را می‌داند.
و او را که بشناسی، دیگر گم نیستی.

دوستان عزیز، درود بر شما

گاهی هنگام خواندن کتاب مقدس به متونی برمی‌خوریم که ساده به نظر نمی‌آیند؛ متونی پر از نماد، پرسش و راز که ما را وادار می‌کنند عمیق‌تر بیندیشیم. درست همان‌جاهاست که روح‌القدس می‌خواهد ما را به تأملی تازه و کشفی عمیق‌تر دعوت کند.

از این هفته تصمیم دارم هر جمعه در پادکست، یکی از این بخش‌های چالش‌برانگیز عهد جدید را با شما بخوانم. با هم گوش می‌سپاریم، تأمل می‌کنیم و می‌کوشیم بفهمیم خدا از طریق این کلمات، امروز چه پیامی برای ما دارد.

شاید این متن‌ها در ابتدا دشوار به نظر برسند، اما در پسِ آن دشواری، نوری نهفته است؛ نوری که وقتی کشف می‌شود، نگاه ما به ایمان و زندگی را دگرگون می‌سازد.

متن این هفته بررسی انجیل یوحنا فصل ۱ آيات ۱ تا ۱۸

برادر و خواهر عزیزم
اگر خانواده ات، دوستانت بخاطر مسیح تو را ترک کرده اند، اگر بخاطر نام عزیز مسیح بی حرمت می گردی، بدان که دنیا طاقت نور مسیح را که وجودت را منور ساخته است، ندارد.
تو نور مسیح را به خانه برده ای! به حریم شخصی آنها! و نور، تاریکی را می زداید و اعمال زشت آنها آشکار می گردد و آنها از این پرده برداری راضی نیستند

1خوشا به حال کسی که در مشورت شریران گام نزند
و در راه گنهکاران نایستد
و در محفل تمسخرگران ننشیند؛
2بلکه رغبتش در شریعت خداوند باشد
و شبانه‌روز در شریعت او تأمل کند.
3او بسان درختیست نشانده بر کنارۀ جویبار،
که میوۀ خویش در موسمش آرد به بار،
و برگش نیز پژمرده نشود،
و در هر آنچه کند کام یابد.
4لیکن چنین نیستند شریران
بلکه همچو کاهند که دستِ باد می‌رانَدشان.
5پس شریران را در داوری تابِ ایستادن نیست
و نه گنهکاران را در جمع پارسایان.
6زیرا خداوند راه پارسایان را می‌پاید
اما طریق شریران به نابودی می‌انجامد.
━━━━━━━━━━━━━━━

کلامِ تغذیه‌بخش
مزمور ۱ دروازهٔ ورود به دیگر مزامیر است.
«شریعت» در اینجا به تمام کتاب‌مقدس اشاره دارد.
«تفکر» یعنی اندیشیدن عمیق به کلام خدا
و سنجیدن تأثیر آن بر همهٔ ابعاد زندگی؛
و «لذت بردن» از آن یعنی نه فقط اطاعت،
بلکه دوست داشتن آنچه خدا فرمان می‌دهد.
به‌واسطهٔ آنچه عیسی مسیح بر صلیب برای ما انجام داد،
نگرش مسیحیان نسبت به خدا
از رابطه‌ای مبتنی بر وظیفه،
به بخشیدنِ آزادانه و عاشقانهٔ خود
دگرگون شده است.
از این رو، دانستن این‌که چگونه در کتاب‌مقدس تفکر کنیم
و از آن لذت ببریم،
راز داشتن رابطه‌ای زنده با خدا
و راز خودِ زندگی است.
دیدگاه‌هایی که برخلاف کلام خدا هستند،
در زمان نیاز تکیه‌گاه محکمی نخواهند بود.
اما کلام خدا به ما استواریِ درختی را می‌بخشد
که به سرچشمهٔ آب زنده متصل است—
سرچشمه‌ای که هرگز خشک نخواهد شد.
━━━━━━━━━━━━━━━

دعا
ای خداوندِ کلام،
مگذار دل من اسیر فریب این جهان شود؛
نه با بی‌فکری همرنگ جمع شوم
و نه به انسانی سرد و بدبین بدل گردم.
به من بیاموز آن‌چنان در کلام تو تفکر کنم
که جانم از آن لذت ببرد.
به من استواری و آرامش عطا فرما،
در هر شرایطی که باشم.
چقدر به این فیض تو نیاز دارم.
آمین.
تیموتی کلر سرودهای عیسی: یک سال تأملات روزانه در مزامیر

یافتن مسیح در خزانِ زندگی

دوستان عزیز،
اگر علاقه‌مند هستید مباحث مسیحی را به زبان انگلیسی دنبال کنید، خوشحال می‌شوم این صفحه یوتیوب را همراهی کنید. قصد دارم به‌صورت جدی‌تر روی این کانال کار کنم، به‌ویژه برای کسانی که به مباحث علمی، پژوهشی و مطالعات عمیق‌تر در حوزه مسیحیت علاقه دارند.


https://youtube.com/@scriptureandscholarship?si=e7uodpuikFJTaB7J