سال‌ها بعد رنج ما سوال امتحان تاریخ است و کودکی ما را فحش می‌دهد که چرا امتحانش را سخت‌تر کردیم.
شاید هم تاریخ رنجمان را، سرگذشت‌مان را، ناممان را، غممان را، تنهاییمان را و ما را فراموش کند. کسی دلسوز ما نیست، ما تنهاییم.
شاید هم تاریخ رنجمان را، سرگذشت‌مان را، ناممان را، غممان را، تنهاییمان را و ما را فراموش کند. کسی دلسوز ما نیست، ما تنهاییم.
💘3
و رنج قصه‌ایست ترژادیک بی پایان که قهرمانش ماییم؛ بیدار می‌شویم، رنج می‌کشیم، می‌میریم، بیدار می‌شویم، رنج می‌کشیم، می‌میریم، بیدار می‌شویم...
💘2