210 روز از پر کشیدن هموطن‌هامون گذشت؛ 210 سال هم که بگذره نه فراموش می‌کنیم نه می‌بخشیم.

دیدن عکسی که من ازتون گرفتم رو پروفتون، باعث خوشحالیه.

من یک چیزی فهمیدم درباره نقد عکس‌هامون توسط عکاس‌های حرفه‌ای؛ اونم اینه که اون‌ها اثر ما رو طبق ابزار خودشون نقد می‌کنن نه محدودیت‌های ما.
مثلا نقدشون اینه: عکس خوبیه و.... اما خب این‌جای عکس رو اگه با فلان برنامه ادیت می‌زدی یا با فلان لنز می‌گرفتی بهتر بود و....
به نظرم از این به بعد قبل از درخواست نقد عکس‌هام حتما ذکر کنم که من عکس‌هام رو با شیائومی پوکو X3 ال‌سی‌دی شکسته می‌گیرم نه یک سونی آلفا سون که دست خود استاده.

و این‌که این دسته عکاس‌های به اصطلاح حرفه‌ای واقعا لذت عکاسی رو به کام آدم تلخ می‌کنن.
_ هدفت از گرفتن این عکس از بچه گربه چیه؟
_ چرا از ماه عکس گرفتی؟ پیام اجتمائی_ سیاسیش چیه؟
_ این عکست از غروب چه مفهومی داره؟
_ بیام شاتم رو به خاطر عکس گرفتن از این گربه که یه چشمش سبزه یکی آبی حروم کنم؟
_ داری می‌ری عکاسی؟ مجوز گرفتی؟
_ نه من لنزم فلانه و...، نمی‌تونم شات بگیرم.
_ نورش اوکی نیست، باید یه باتوم لایت می‌اوردیم.
_ چرا تو این پرتره چشم‌های سوژه مظلومیت کودکان فلسطین رو نشون نمی‌ده؟
_ عکست چرا سیاه و سفیده؟ در جریانی که از ۱۹۵۰ دوربین‌های رنگی اومدن؟
_ چرا عکست با موبایله؟
و هزاران جمله این چنینی دیگه‌ که حقیقتا بیش‌تر باعث سرکوب خلاقیت هنرمندن نه کمک به پیشرفت اون.
به عنوان یه عکاس خود آموز و کاملا آماتور( که به دوستان فوق حرفه‌ای بر نخوره) می‌گم؛ قوائد ابتدایی عکاسی مثل قاب‌ بندی رو یاد بگیرید و بعد هر عکسی که دلتون خواست ثبت کنید، منتظر نمونید کل به اصطلاح معیارها و استانداردهای این چنینی پیش بیاد و عکس بگیرید.
صاحب اثر شمایید، چه خوب چه بد این نگاه شماست که اثر رو خلق می‌کنه پس نگاهتون رو محدود نکنید و از هر چیزی که دلتون خواست عکس بگیرید.
سال‌ها بعد مطمعن باشید قدر هنرتون دونسته می‌شه، البته شایدم نشه اما خب حداقل این وسط شما لذت عکاسی رو چشیدین.