Payvast Software Group

Forwarded from WebNegar

✍️در باب انسان وب | سیداکبر موسوی

کاربران در فضای مجازی از آنچه در بیرون از این فضا هستند خشن‌ترند. نزاع هایی که در نت‌ها و کامنت‌هاست، کلماتی که می‌آید و می رود، تیز و ستیزگرند. آنچه من دیده‌ام این ادعا را تایید می‌کند.
داستان انسان در اینترنت، داستان شهروندان «کوری»ِ ساراماگو است. مردم کوریِ ساراماگو عوض نمی‌شوند، خودشان را نمایش می دهند. اجتماع و مناسبات اجتماعی، دیدارها و دیدن‌ها مانع بزرگی در عرضه خود و خود بودن و نمایش خویشتن خویش است. انسانها برای اینکه در اجتماع باقی بمانند، باید قوانینش را بپذیرند و همرنگ دیگران شوند و خود نباشند. چنانچه «خدا» می تواند عامل الزام آور قوانین اخلاقی باشد و انسان‌هایی اخلاق را نه به خاطر اخلاق، بلکه به دلیل خدا اجرا می کنند، اجتماع و بقاء آن نیز عامل الزام قوانین اخلاقی است.
وقتی این الزام برداشته شود، ضامنی برای اجرای آن از سوی انسان متفرد نیست. کوری ساراماگو از این جهت به سوی توحش می‌رود که دیگر هیچ ناظری نیست که انسان ضد قوانین را بپاید و جریمه کند و دست بند بزند. چشمها وقتی گرفته شوند، وقتی انسان فقط خودش، بیننده خود باشد، بازگشت به خویشتن می‌کند. دکتر آنگاه که گمان می کند زنش مثل همه نابینا است به او خیانت می‌کند؛ درست جلوی چشمانش؛ چشمانی که گمان می‌کند نمی‌بیند.
چشم های دیگران، انسان را محدود می‌کند و طغیان و عصیانش را مهار می‌زند. وقتی که «برادر بزرگ»ی نباشد که شهروندان را ببیند، طبیعی است که شهروندان رو به طغیان و تباهی و هرج و مرج بروند.
انسانِ میان دنیای وب، انسان داستان کوری است. انسان وب چشم ندارد، بدن ندارد، دست ندارد. انسان اینجا در واژه حلول کرده است. انسان تناسخ یافته در کلمات است. آنچه اینجا می آید و می رود، نگاه چشم‌ها نیست، لمس دست‌ها نیست، تنها و تنها کلمات و واژه‌ها هستند. کلماتی که چشم ندارند. چشمی نیست که انسان را به «شرم و حیا و رواداری» وادار کند. انسان وب به سادگی می‌تواند خویش باشد. طغیان کند و سرکشی کند و به دیگران هرچه دوست دارد بگوید.
فرد درون اینترنت، در کلماتی عریان متجلی است. خبری از چشمهای دیگران نیست؛ چشمهایی که خود به خود انسان را به شرم وادار می‌کند. تفاوت انسان در فضای مجازی با انسان بیرون از آن، در بدنی است که دارد. بدنی که نه گوشت دارد و نه چشم و نه حس. بدنی که از واژه‌های خشک است. واژه‌های دیگران نمی‌تواند مانعی محکم در برابر نمایش خویشتن خویش باشد. انسان‌ها اینجا بیشتر خویشتن ند و بیشتر خشن‌ترند و بیشتر وحشی‌تر.

«اینترنت آدمها را عوض نمی‌کند؛ آدمها را نشان می‌دهد»

👍2

626 views17:48