Assalomu alaykum javob uchun katta raxmat lekin erim shu yerda bulsa hammasi joyida buladi uzoqqa ketganda esa yana shunaqa xolat yuz beryapti uzoqdaligiga uzim kunika olmayapman uzoqqa ketgaani uchun umuman gaplashgim kelmaydi lekin ketishga majburlar kunikishim uchun nima qilishim kerak

Sizchi? O'sha sodda, samimiy odamlar bor bo'lgan bolalik paytingizni sog'inasizmi?

Fe’liga,minnatlariga chidab kelayotgan Ayolini,sira ketadi deb o’ylamagandi…..

Yana kimda hozir shunday vaziyat?

Ba’zan oilada kelishmovchilik bo‘ladi, janjal ham chiqadi. Lekin tashqariga chiqqach, er-xotin bir-birining orqasida turadi.

Aqlli erkak shunday bo‘ladi:
– Uyda nima bo‘lsa ham, ayolini boshqalarga masxara qilmaydi.
– Qahrli bo‘lsa ham, uni yomon ko‘rsatayotganlarga jim qarab turmaydi.
– Ayolining sha’nini o‘z sha’ni deb biladi.

Chunki bu muhabbat emas, bu — sadoqat. Bu — or. Bu — oilaviy tarbiya.

Oila — ichkarida qanday bo‘lishidan qat’i nazar, tashqarida bir-birini himoya qiladigan ikki inson ittifoqidir.

#Tonggi_motivatsiya

💞 Yangi kun va yangi orzular boshlandi. Bugun sizni eng omadli kuningiz bo’lishiga ishonaman!!!

1. U hech kimni qutqarmagan.

Hech qachon. Na “kursni uddalay olmagan” dugonalarini, na “inqirozda” bo‘lgan erkaklarni, na “hozircha to‘lay olmaydigan” mijozlarni. U shunday derdi: «O‘zingni tanlaganingda — kel. Men qutqaruvchi emasman.»

Men esa... Men yopishib olardim. Resurslarimni, yordamimni, vaqtimni — quruq narsaga sarflardim.
Va natijada ham energiyasiz, ham pulsiz qolardim.

2. U o‘z istaklari uchun hech qachon uzr so‘ramasdi.

U istar edi — va olardi. Dubayga borishni xohlasa — borardi.
Zeb-ziynat xohlasa — sotib olardi. Kuniga ikki soat ishlamoqchi bo‘lsa — shunday qilardi.

Men esa har safar o‘zimdan so‘rardim: “Bu normalmi? Odamlar nima deb o‘ylarkin?” Va vaqtimni uzrlar bilan yo‘qotardim, u esa o‘sha vaqtda o‘z zavqlarini pulga aylantirar edi.

3. U “isbotla” rejimida yashamasdi.

U sevgini “qo‘lga kiritishga” urinmasdi. Na muvaffaqiyat orqali, na xizmat qilish orqali. Bu narsa uning uchun — allaqachon qadriyat edi.

Men esa hanuzgacha “yetarlicha yaxshi” bo‘lishga urinardim, shunchaki meni tanlashlari uchun. Munosabatlarda. Ishda. Hayotda.

4. U har kuni o‘zini tanlardi.

Soat 3 da kimningdir shikoyatlarini eshitish o‘rniga — uxlashni tanlardi. Boshqalarning istaklarini bajaray deb qiynalish o‘rniga — massajga borishni tanlardi. Avvalo o‘z tanasini, kayfiyatini, holatini tanlardi. Va bilasanmi? Bu egoizm emas. Bu o‘zini haqiqiy, yetuk sevish edi.

Men esa “qulay” bo‘lishni tanlardim. So‘ng esa, nega menga pul bilan kelishmayapti, deb hayron bo‘lardim.

5. U o‘ziga sarmoya kiritishdan qo‘rqmasdi.

U o‘ziga saxovat bilan pul sarflardi — kurslar, biznes-mentorlar, tana, ovqatlanish, dam olish, uslub.
Va bu hammasi unga ko‘p barobar qaytib kelardi.

Men esa qo‘rqar edim: “Yaqqol foydasi bo‘lmasa-chi?”
Va aynan shu qo‘rquv bilan o‘sishimni to‘sardim.

6. U o‘ziga har xil bo‘lishga ruxsat berardi.

Baland ovozli ham, sokin ham, jozibali ham, jahldor ham.
Ilhomlantiruvchi ham, nozik va o‘ta sezgir ham.

U “yoqimli ma’naviy ma’buda” obrazini o‘ynamasdi.
Aynan mana shu tabiiyligi — odamlarni, erkaklarni, pulni unga tortardi.

Men esa “to‘g‘ri” bo‘lishga harakat qilardim. Va shu bilan chidab bo‘lmas darajada zerikarli edim.