در مکان تجربه، ما مکان‌ها را فقط به‌عنوان فضا نمی‌بینیم؛ آن‌ها را بستری برای ساختن تجربه، روایت و ارتباط میان آدم‌ها می‌دانیم. تلاش می‌کنیم با ترکیب طراحی، قصه‌گویی و شناخت رفتار انسان، مکان‌هایی خلق کنیم که مردم فقط از آن‌ها عبور نکنند، بلکه چیزی را در آن‌ها زندگی کنند.

حالا شما بگویید؛ به کجای کار رسیده‌اید؟

@placexperience

از صدا تا خیال | ۱۰

این‌بار موسیقی را که شنیدم، به تصویر فکر نکردم.

به حرکت فکر کردم.

به راهرویی که با هر قدم، صدای تازه‌ای به موسیقی اضافه می‌کند. به دری که با باز شدنش ریتم فضا تغییر می‌کند. به آدم‌هایی که هرکدام بدون آنکه بدانند، بخشی از یک قطعه را می‌سازند.

اگر هیچ‌کس وارد نشود، مکان ساکت است.

اما با حضور هر آدم، چیزی به آن اضافه می‌شود؛ یک صدا، یک نور، یک حرکت.

تا جایی که دیگر نمی‌توان فهمید موسیقی برای مکان ساخته شده یا مکان در حال ساختن موسیقی است.

شاید همیشه قرار نیست صدا را به یک فضا اضافه کنیم. گاهی می‌توانیم فضایی بسازیم که خودش نواخته شود.

@placexperience

بعضی آدم‌ها برای ساختن، اول باید از میدان‌های زیادی عبور کنند.

فرهاد هوشیار، خواننده و موزیسین، مهمان نخستین اپیزود از فصل اول «میان مرز» است؛ گفت‌وگویی درباره‌ی موسیقی، مسیرِ ساختن، انتخاب‌هایی که ساده نبوده‌اند و آدمی که میان فشارِ میدان و میلِ خلق‌کردن، هنوز ساز خودش را می‌زند.

شاید برای همین اسم این اپیزود شد:

گلادیاتور می‌نوازد...

نهم شهریور ماه سال ‌هزار و چهارصد و پنج
فصل اول پادکست «میان مرز»

اپیزود اول | فرهاد هوشیار
میزبان : محسن سراجی
@miyanmarz

ما دقیقا چه چیزی دوست داریم ….؟

رسانه اصولاً از این ۲۲ ماه نمی‌گوید؛
ما هم، انگار، ترجیح می‌دهیم نشنویم.


@shahrnaghshafarin

گلادیاتور می‌نوازد...

فصل اول «میان مرز» را با فرهاد هوشیار آغاز می‌کنیم؛ خواننده و موزیسینی که مسیرش فقط از موسیقی نگذشته، از انتخاب، تغییر، ایستادگی و ساختن هم گذشته است.

در این اپیزود درباره‌ی موسیقی حرف می‌زنیم، اما نه فقط درباره‌ی موسیقی، درباره‌ی مسیری که آدم را وادار می‌کند بارها تصمیم بگیرد چه چیزی را نگه دارد، از چه چیزی عبور کند و در نهایت چطور صدای خودش را پیدا کند.

فصل اول | اپیزود ۰۱
فرهاد هوشیار
«گلادیاتور می‌نوازد...»

🎧برای شنیدن پادکست اینجا کلیک کنید.


@miyanmarz

شهر بی‌ابهام

شهری که بتوان آن را فهمید؛ از معماری و نشانه‌ها تا قوانین و فرایندهای شهری.

در این نشست، با چاشنی بازی و تعامل، درباره راه‌هایی برای ساختن شهری ساده‌تر، روشن‌تر و قابل‌فهم‌تر برای همه گفت‌وگو می‌کنیم.

با همراهی و راهبری بنیاد چهارطبقه و شهرآگاه

📍 کارخانه نوآوری شهری مشهد
🗓 چهارشنبه ۱۱ شهریور
⏰ ساعت ۱۸:۰۰

🔗 ثبت‌نام:
[لینک ثبت‌نام رایگان در رویداد ]

شاید شهر بهتر، از جایی شروع شود که برای فهمیدنش کمتر سردرگم شویم.

@shahrnaghshafarin

بدیع، از دلِ آشنا

خلاقیت شاید همین باشد؛
پیوندِ درستِ چیزی تازه با چیزی که همیشه می‌شناخته‌ایم.

«وگرنه من همان خاکم که هستم…»

ویدئو : محمدرضا بیات

@shahrnaghshafarin

حالا «ما» شده‌ایم

همه‌چیز با یک «من» شروع شد.

یک فکر، یک سؤال، یک تصویر نصفه‌ونیمه؛ چیزی که شاید فقط یک نفر می‌توانست آن را ببیند.

اما ایده‌ها وقتی بین آدم‌ها می‌افتند، دیگر همان ایده قبلی نمی‌مانند.

یکی چیزی به آن اضافه می‌کند.
یکی سؤالش را عوض می‌کند.
یکی تصویرش می‌کند.
یکی دست می‌برد و می‌سازد.
و یکی چیزی می‌بیند که هیچ‌کدام ندیده بودیم.

حالا دیگر نمی‌شود گفت این ایده مال چه کسی است.

«من» کم‌کم جایش را به «ما» داده است.

و شاید تیم دقیقاً از همین‌جا شروع می‌شود؛
نه از کنار هم قرار گرفتن چند اسم، بلکه از لحظه‌ای که دیگر هیچ‌کس نمی‌تواند به‌تنهایی همان چیزی را بسازد که با هم می‌توانیم.

حالا ما شده‌ایم یک تیم؛
با یک «من» کمتر و یک جهان بزرگ‌تر.

@placexperience

چیزهایی که با خودمان می‌آوریم

بعضی چیزها را انتخاب نکرده‌ایم؛ ژنتیک، نقطه‌ای که از آن شروع کرده‌ایم.

بعضی چیزها را در مسیر یاد می‌گیریم؛ سازگاری، توانایی تغییر کردن بدون گم کردن خودمان.

و بعضی چیزها زمان می‌خواهند؛ تحمل بزرگ شدن، پذیرفتن اینکه رشد همیشه راحت و بی‌هزینه نیست.

شاید ساختن یک ایده، یک تیم یا حتی خودمان، از همین سه‌جا عبور کند:

آنچه به ارث برده‌ایم، آنچه یاد می‌گیریم و آنچه تاب می‌آوریم.

@placexperience

بعضی پروژه‌ها مدت‌ها در سکوت شکل می‌گیرند؛ میان ایده، طراحی، آزمون، اصلاح و دوباره ساختن.

حالا کم‌کم وقت آن رسیده که از پشت میزها بیرون بیایند و دیده شوند.

پروژه‌هایی که هرکدام تلاشی بوده‌اند برای ساختن یک «مکان»، نه فقط به‌عنوان فضا؛
بلکه به‌عنوان تجربه‌ای که بتوان واردش شد، کشفش کرد و به خاطر سپرد.

کم‌کم آماده‌ایم روایتشان کنیم.

@placexperience

می‌خواهم روبه‌روی شهر بنشینم؛
نه برای اینکه فقط از آن حرف بزنم،
برای اینکه از خودش بپرسم:

چه چیزی آزارت می‌دهد؟
کجا گیر کرده‌ای؟
و دوست داری چه چیزی در تو تغییر کند؟

بعد، کمی ساکت بمانم و جوابش را بشنوم؛
از خیابان‌هایش، از آدم‌هایش، از رفت‌وآمدها، توقف‌ها، کمبودها و آرزوهایش.

و بعد، برایش نقشه‌های تازه بکشم؛
نه فقط نقشه‌ی خیابان‌ها،
نقشه‌ی امکان‌ها.

شهر نقش‌آفرین از همین گفت‌وگو شروع می‌شود؛
وقتی به‌جای تصمیم گرفتن برای شهر،
یاد می‌گیریم اول صدای شهر را بشنویم.

@shahrnaghshafarin

کاش من بالای آن درخت بودم...


در اپیزود دوم از فصل اول «میان مرز» به احسان مهدوی می‌رسیم؛ گرافیست و هنرمندی که مسیرش فقط از تصویر و طراحی نگذشته، از کنجکاوی، تجربه، سلیقه، خلاقیت و مواجهه با محدودیت‌های هنر هم گذشته است.

در این اپیزود درباره‌ی گرافیک و هنر حرف می‌زنیم، اما نه فقط درباره‌ی گرافیک و هنر؛ درباره‌ی مسیری که آدم را وادار می‌کند مدام ببیند، انتخاب کند، دوباره بسازد و در میان همه‌ی محدودیت‌ها و امکان‌ها، کم‌کم مسیر جریان‌ساز خودش را پیدا کند.

فصل اول | اپیزود ۲
احسان مهدوی
«کاش من بالای آن درخت بودم...»
میزبان : محسن سراجی

🎧برای شنیدن پادکست اینجا کلیک کنید.

@miyanmarz

نشست سوم - شهر بی ابهام

بیش از صد نفر کنار هم نشستیم؛
این بار با تشکل ها و سمن ها و جوانان شهر
برای دیدن شهر از زاویه‌های مختلف
برای شنیدن صدای هم
و فهمیدن مسئله‌های مشترک.فکر کردیم، پرسیدیم و ایده دادیم؛

نه فقط برای حرف زدن درباره شهر،
برای اینکه از شهر سهم نخواهیم، در ساختنش سهم داشته باشیم.

@shahrnaghshafarin