یک یادگار بماند | ۰۲

از رویداد «وقتی ایده‌ها جان می‌گیرند» فقط حرف‌ها باقی نماند.

کارت‌هایی که روی میز جابه‌جا شدند، طرح‌هایی که شکل گرفتند، دست‌هایی که چیزی را ساختند و عکس‌هایی که لحظه‌های میان فکر کردن و خلق کردن را ثبت کردند، هرکدام بخشی از مسیر بودند.

با علی حاتمی‌نژاد از خلاقیت حرف زدیم؛ اما بیشتر از آن، دیدیم ایده وقتی از ذهن بیرون می‌آید چه اتفاقی برایش می‌افتد.

تغییر می‌کند، با ایده‌های دیگر برخورد می‌کند، گاهی خراب می‌شود و دوباره شکل می‌گیرد.

این عکس‌ها یادگار یک نشست نیستند؛
یادگار لحظه‌هایی‌اند که ایده‌ها کم‌کم شروع کردند به جان گرفتن.

@placexperience

در مکان تجربه، ما مکان‌ها را فقط به‌عنوان فضا نمی‌بینیم؛ آن‌ها را بستری برای ساختن تجربه، روایت و ارتباط میان آدم‌ها می‌دانیم. تلاش می‌کنیم با ترکیب طراحی، قصه‌گویی و شناخت رفتار انسان، مکان‌هایی خلق کنیم که مردم فقط از آن‌ها عبور نکنند، بلکه چیزی را در آن‌ها زندگی کنند.

حالا شما بگویید؛ به کجای کار رسیده‌اید؟

@placexperience

از صدا تا خیال | ۱۰

این‌بار موسیقی را که شنیدم، به تصویر فکر نکردم.

به حرکت فکر کردم.

به راهرویی که با هر قدم، صدای تازه‌ای به موسیقی اضافه می‌کند. به دری که با باز شدنش ریتم فضا تغییر می‌کند. به آدم‌هایی که هرکدام بدون آنکه بدانند، بخشی از یک قطعه را می‌سازند.

اگر هیچ‌کس وارد نشود، مکان ساکت است.

اما با حضور هر آدم، چیزی به آن اضافه می‌شود؛ یک صدا، یک نور، یک حرکت.

تا جایی که دیگر نمی‌توان فهمید موسیقی برای مکان ساخته شده یا مکان در حال ساختن موسیقی است.

شاید همیشه قرار نیست صدا را به یک فضا اضافه کنیم. گاهی می‌توانیم فضایی بسازیم که خودش نواخته شود.

@placexperience

بعضی آدم‌ها برای ساختن، اول باید از میدان‌های زیادی عبور کنند.

فرهاد هوشیار، خواننده و موزیسین، مهمان نخستین اپیزود از فصل اول «میان مرز» است؛ گفت‌وگویی درباره‌ی موسیقی، مسیرِ ساختن، انتخاب‌هایی که ساده نبوده‌اند و آدمی که میان فشارِ میدان و میلِ خلق‌کردن، هنوز ساز خودش را می‌زند.

شاید برای همین اسم این اپیزود شد:

گلادیاتور می‌نوازد...

نهم شهریور ماه سال ‌هزار و چهارصد و پنج
فصل اول پادکست «میان مرز»

اپیزود اول | فرهاد هوشیار
میزبان : محسن سراجی
@miyanmarz

ما دقیقا چه چیزی دوست داریم ….؟

رسانه اصولاً از این ۲۲ ماه نمی‌گوید؛
ما هم، انگار، ترجیح می‌دهیم نشنویم.


@shahrnaghshafarin

گلادیاتور می‌نوازد...

فصل اول «میان مرز» را با فرهاد هوشیار آغاز می‌کنیم؛ خواننده و موزیسینی که مسیرش فقط از موسیقی نگذشته، از انتخاب، تغییر، ایستادگی و ساختن هم گذشته است.

در این اپیزود درباره‌ی موسیقی حرف می‌زنیم، اما نه فقط درباره‌ی موسیقی، درباره‌ی مسیری که آدم را وادار می‌کند بارها تصمیم بگیرد چه چیزی را نگه دارد، از چه چیزی عبور کند و در نهایت چطور صدای خودش را پیدا کند.

فصل اول | اپیزود ۰۱
فرهاد هوشیار
«گلادیاتور می‌نوازد...»

🎧برای شنیدن پادکست اینجا کلیک کنید.


@miyanmarz

شهر بی‌ابهام

شهری که بتوان آن را فهمید؛ از معماری و نشانه‌ها تا قوانین و فرایندهای شهری.

در این نشست، با چاشنی بازی و تعامل، درباره راه‌هایی برای ساختن شهری ساده‌تر، روشن‌تر و قابل‌فهم‌تر برای همه گفت‌وگو می‌کنیم.

با همراهی و راهبری بنیاد چهارطبقه و شهرآگاه

📍 کارخانه نوآوری شهری مشهد
🗓 چهارشنبه ۱۱ شهریور
⏰ ساعت ۱۸:۰۰

🔗 ثبت‌نام:
[لینک ثبت‌نام رایگان در رویداد ]

شاید شهر بهتر، از جایی شروع شود که برای فهمیدنش کمتر سردرگم شویم.

@shahrnaghshafarin

بدیع، از دلِ آشنا

خلاقیت شاید همین باشد؛
پیوندِ درستِ چیزی تازه با چیزی که همیشه می‌شناخته‌ایم.

«وگرنه من همان خاکم که هستم…»

ویدئو : محمدرضا بیات

@shahrnaghshafarin

حالا «ما» شده‌ایم

همه‌چیز با یک «من» شروع شد.

یک فکر، یک سؤال، یک تصویر نصفه‌ونیمه؛ چیزی که شاید فقط یک نفر می‌توانست آن را ببیند.

اما ایده‌ها وقتی بین آدم‌ها می‌افتند، دیگر همان ایده قبلی نمی‌مانند.

یکی چیزی به آن اضافه می‌کند.
یکی سؤالش را عوض می‌کند.
یکی تصویرش می‌کند.
یکی دست می‌برد و می‌سازد.
و یکی چیزی می‌بیند که هیچ‌کدام ندیده بودیم.

حالا دیگر نمی‌شود گفت این ایده مال چه کسی است.

«من» کم‌کم جایش را به «ما» داده است.

و شاید تیم دقیقاً از همین‌جا شروع می‌شود؛
نه از کنار هم قرار گرفتن چند اسم، بلکه از لحظه‌ای که دیگر هیچ‌کس نمی‌تواند به‌تنهایی همان چیزی را بسازد که با هم می‌توانیم.

حالا ما شده‌ایم یک تیم؛
با یک «من» کمتر و یک جهان بزرگ‌تر.

@placexperience

چیزهایی که با خودمان می‌آوریم

بعضی چیزها را انتخاب نکرده‌ایم؛ ژنتیک، نقطه‌ای که از آن شروع کرده‌ایم.

بعضی چیزها را در مسیر یاد می‌گیریم؛ سازگاری، توانایی تغییر کردن بدون گم کردن خودمان.

و بعضی چیزها زمان می‌خواهند؛ تحمل بزرگ شدن، پذیرفتن اینکه رشد همیشه راحت و بی‌هزینه نیست.

شاید ساختن یک ایده، یک تیم یا حتی خودمان، از همین سه‌جا عبور کند:

آنچه به ارث برده‌ایم، آنچه یاد می‌گیریم و آنچه تاب می‌آوریم.

@placexperience

بعضی پروژه‌ها مدت‌ها در سکوت شکل می‌گیرند؛ میان ایده، طراحی، آزمون، اصلاح و دوباره ساختن.

حالا کم‌کم وقت آن رسیده که از پشت میزها بیرون بیایند و دیده شوند.

پروژه‌هایی که هرکدام تلاشی بوده‌اند برای ساختن یک «مکان»، نه فقط به‌عنوان فضا؛
بلکه به‌عنوان تجربه‌ای که بتوان واردش شد، کشفش کرد و به خاطر سپرد.

کم‌کم آماده‌ایم روایتشان کنیم.

@placexperience