الکساندر دوما یه رمان خیلی معروف داره به نام سه تفنگدار، یه تیکه از این رمان رو با تموم وجودم حسش کردم که میگه: «هرقدر انسان، شریف تر و نجیب تر و حساس تر باشد از دیگران بیشتر رنج می‌برد! و این دو علت دارد یکی اینکه خود را مستحق خیانت نمی‌بیند و دیگر اینکه انتظار ندارد بقیه با او جوری رفتار کنند که خودِ او با بقیه رفتار نکرده است..!»

📚 @PDFsCom

باید روزی برسد که بیدلانه به هم بگوییم: «بسیار گریه کردیم، حالا بیا بخندیم» و بخندیم و بخندیم و ناگهان و پس از خنده‌‌های سرخوشانه و بسیار، سکوت کنیم و به هم نگاه کنیم و به نظرمان احمقانه برسد که چرا یک انسان می‌بایست برای ساده‌ترین حالات زیستن، اینهمه رنج می‌کشید و اینهمه می‌مرد و اینهمه از هم می‌پاشید؟
باید روزی برسد که در آزادترین و شادترین شرایط ممکن از خودمان بپرسیم: چرا اینقدر دیر؟ چرا اینقدر دشوار؟ مگر ما چه فرقی با ساکنانِ دیگرِ جهان داشتیم؟
مگر ما کجای جهان ایستاده‌بودیم که آزادی و لبخند و شادی، اینهمه بعید بود؟

#نرگس_صرافیان_طوفان

📚 @PDFsCom

سه حقیقتی که
تمام ادیان در آن مشترکند:

حق با ماست
بقیه در اشتباهند
ما بهتر از همه هستیم

📚 @PDFsCom

دیروز عکس یه گربه رو تو توییتر دیدم که تو این جریانات پاهاش ساچمه خورده بود و یه نفر برده بود درمانش کرده بود. تو این کشور نه تنها زندگی کردن سخته، گربه بودن هم سخته، سگ بودن هم سخته، وقتی درختای خُشکیده‌ی ولی‌عصر رو نگاه میکنی میفهمی که گیاه بودن هم تو این کشور سخته.

📚 @PDFsCom

برای هر مودی یک کتاب بخونید:

"برای شاد و قبراق بودن، ایکیگای بخون.

"برای کنترل زود عصبی شدن، نمی گذارم کسی اعصابم را بهم بریزد رو بخون.

"برای پیدا کردن خودت، تکه‌هایی از یک کل منسجم رو بخون.

"برای درست فکرکردن، هنر شفاف اندیشیدن بخون.

"برای کنار اومدن با احساس تنهایی، فلسفه تنهایی بخون.

"برای نظم دادن به زندگیت و صبح زود بیدار شدن، باشگاه پنج صبحی‌ها بخون.

"برای رفع ناامیدی و دونستن ارزش زندگی کتابخانه نیمه شب و ورونیکا تصمیم میگیرد بمیرد رو بخون.

"برای رفع اضطراب و افسردگی، حال بد و خوب بخون.

#معرفی_کتاب

📚 @PDFsCom

همونقدر که زن رو باید فهمید!
مرد رو هم باید درک کرد!
همونقدر که زن «اهمیت و امنیت» میخواد، مرد هم «اطمینان» میخواد!
همونقدر که باید قربون صدقه ی زن رفت!
باید فدای خستگی مرد هم شد!
همونقدر که باید بی حوصلگی های زن رو دید و بهش توجه کرد، کلافگی های مرد رو هم باید فهمید!
در حقیقت زندگیِ تو را، تمام افکارت میسازند
و افکارت را، محیط زندگی و دوستانت خواهند ساخت
برای تغییر در زندگی ات
عادت ها و انسان هایی که باهاشون معاشرت میکنی رو تغییر بده...

📚 @PDFsCom

احساس میکنم
در هر کنار و گوشه‌ی این شوره زارِ یأس
چندین هزار جنگل شاداب،
ناگهان می‌روید از زمین :)

📚 @PDFsCom

‏خانواده‌ای که اجازه‌ی «ترسیدن» به فرزندش نمی‌دهد، اجازه‌ی «شجاعت» را هم از او می‌گیرد. خانواده‌ای که اجازه‌ی «زمین خوردن» را به فرزندش نمی‌دهد، اجازه‌ی «پایداری» را هم از او می‌گیرد. خانواده‌ای که اجازه‌ی «آسیب دیدن» را به فرزندش نمی‌دهد، اجازه‌ی «ترمیم شدن» را هم از او می‌گیرد.

‏هرجا که اجازه‌ی «ناتوانی» از انسان گرفته شود، اجازه‌ی «توانمندی» هم از او گرفته می‌شود. خانواده‌ای که نمی‌تواند ناکامی‌های کیستیِ انسانی را بپذیرد، نمی‌تواند پتانسیل‌های آن را هم ببیند.

📚 @PDFsCom

دختر سیاسی، بهتر از پسر سیاسی است.
مردان، انگار که برای حضور در معرکه‌ی سیاست به دنیا می‌آیند، اما زنان، بر این میدان منت می‌گذراند که پا در آن می‌نهند. هر جا زنی هست که به خاطر عدالت می‌جنگد، آن‌جا عطری پیچیده است شیرین و شورانگیز و بهشتی. ما بدون زنان خوب، مردان کوچکیم.

#نادر_ابراهیمی
‌‌‌‌‌
📚 @PDFsCom

تاريخ
قلمت‌ بشکند‌ اگر‌ ننویسی،
برای‌ بهشت‌ ندیده‌ات،
چه‌ بر‌ سر‌ دنیای‌ ما‌ آمد...

📚 @PDFsCom

حقیقت این است که ما به نور می‌رسیم، اما جای زخم‌هامان هیچ‌وقت خوب نخواهد شد و هیچ نوری برای مداوای زخم‌های کهنه‌ی ما کاری نخواهد کرد.
فرق است میان خوب شدن و فراموش کردن و ما ظاهرا خوب خواهیم‌شد اما فراموش نخواهیم‌کرد و زخم‌هامان باز خواهد ماند و همیشه وسط لبخند زدن، ناگهان، محدوده‌ای از قلب تا مغز استخوانمان عمیقا تیر خواهد کشید...
ما این کاردهای به شاهرگ رسیده را نمی‌توانیم از زخم بیرون بکشیم و باید زیستن و لبخند زدن و ادامه دادن با آن‌ها را بلد شویم.
که فرق است میان کسی که روی قله متولد شده و کسی که برای رسیدن به قله، انگشتانش را از دست داده...

#نرگس_صرافیان_طوفان‌

📚 @PDFsCom

اگه خدا با ماست پس کی با اوناست که مارو‌ تیکه پاره میکنن؟

📽 Saving Private Ryan

📚 @PDFsCom

جهل و ناآگاهی و تعصب نابود کنندۀ ملت‌هایی‌ست که مردمان آن خودشان مایل به فهمیدن نیستند و ترس از حقیقت به آنها اجازۀ بیداری از خواب جهالتشان را نمیدهد!!

#گری_کاسپاروف

📚 @PDFsCom

دقیقا اونجای زندگیه که خانم هایده میخونه:
برای کوچه غمگینم، برای خونه غمگینم، برای تو، برای من، برای هر کی مثل ما...


📚 @PDFsCom

از خوشحالى داشتم خفه مى شدم. رو به دوستم كردم و خواستم بگويم: «وه كه چه لذتى!» اما جرئت نكردم. مى‌دانستم كه با سخن گفتن، طلسم مى‌شكند.

يادم است كه یک روز روباهى ديدم. دم پرپشتش را سيخ نگه داشته بود و خرامان خرامان راه مى‌رفت. نفس در سينه حبس كردم مبادا حيوان بگريزد، اما نتوانستم جلوى شادى خود را بگيرم و فريادى كوچک كشيدم. روباه شنيد و فورى ناپديد شد. احساس مى‌كنم كه خوشحالى در زندگى انسان همواره چنين است و نباید آنرا فریاد زد.

#نیکس_کازانتزاکیس

📚 @PDFsCom

زنها در طول تاریخ همپای مردان بودند. برای توصیف بزرگواری یک خانم ،هرگز او را تشبیه به مرد یا شیر نکنیم ‌وقتی از پس کار سنگینی برمی آید نگویید: از همه مردا مردتری. شیر زنی. درک کنید او به سادگی یک زن است .قوی و باشکوه ...

📚 @PDFsCom

توی فیلمی یه دیالوگی شنیدم که بنظرم خیلی جالب بود!
میگفت:
"هر کجا فهمیدی در موردت حرفای بیخود میزنن و قضاوتت میکنن و سعی میکنن پایین بیارنت؛ به جای عصبانی شدن، به خودت افتخار کن!
این نشون میده تو از اونا بالاتری و گرنه دلیلی بر این همه حرص خوردنشون نبوده و نیست...!"

📚 @PDFsCom

روزی تو خواهی آمد، از کوچه‌های باران،
تا از دلم بشویی، غم‌های روزگاران …
آزادی ؛(

📚 @PDFsCom

اگر بخواهی به هر چیزی که به تو گفته می‌شود واکنشی عاطفی نشان بدهی، به رنج بردن ادامه خواهی داد.

قدرت حقیقی در عقب رفتن و مشاهده‌گر بودن است. قدرت در خودداری است. اگر اجازه بدهی کلماتِ دیگران تو را کنترل کند، هرچیز دیگری هم تو را زیر سلطه خواهد گرفت. نفس بکش و بگذار بگذرد.

#وارن_بافت

‌‎‌‌‌📚 @PDFsCom

برسد به دست مادران‌شان

مادر مهربانی که فرزندت در استخدام نیروی انتظامی، سپاه، بسیج، ارتش یا نهادهای امنیتی است. این نامه را برای شما می‌نویسم.

من نامم محمدرضاست. پزشکم و روان‌شناسی خوانده‌ام و کارم تا همین چند هفته قبل، مشاوره بود. دو سال قبل از انقلاب ۵۷ به دنیا آمدم. سنم از شما کمتر است، اما امیدوارم حرفم برایتان شنیدنی باشد.

می‌دانید چند هفته‌ی گذشته فرزند شما به چه کاری مشغول بوده؟ ویدیوهای سرکوب را دیده‌اید؟ اگر ندیده‌اید، استدعا می‌کنم به یکی از اطرافیانتان بگویید نشانتان بدهند. خواهش می‌کنم چشمتان را نبندید. ببینید.

من هربار که ویدیوی آن دختری را می‌بینم که نیروی گارد سرش را به جدول خیابان کوبید، یا آن پیرمردی که با لگد نیروی گارد به شکمش پرت شد آن‌طرف، یا ضربات متعدد باتوم گاردی‌ها به سر آن پسر نوجوان را می‌بینم، یا وقتی تصاویر دختران و پسران کشته‌شده را می‌بینم که سن نوه‌ی شما و پسر من هستند، فکر می‌کنم آن کسی که می‌زند یا می‌کشد، آن مردی که فرزند شماست، خودش خواهر یا برادر کوچکتر ندارد؟ همسر ندارد؟ فرزند ندارد؟ مادر ندارد؟

می‌گویند معترضان هم خشونت می‌کنند. آمار کشته‌شدگان مردم چندصدنفر است و آمار کشته‌شدگان نیروهای سرکوب چند نفر. قضاوت شما چیست؟ می‌گویند نفوذی‌های بیگانه در پلیس به مردم شلیک می‌کنند، ما نکرده‌ایم! شما این جوک تلخ را باور می‌کنید؟

مادر مهربانم

من مادرم را سه سال قبل از دست دادم. ربابه‌خانم، شیفته‌ی نظام و آقای خمینی بود. اما ایمان دارم اگر این صحنه‌ها را به او نشان می‌دادند و اگر من پلیس یا سپاهی یا بسیجی بودم، می‌گفت عاقت می‌کنم اگر تو هم به خیابان بروی و دست روی مردم بلند کنی.

مردم معترض، جوان‌هایی در سن نوه‌های شما هستند مادرجان. آنها نه تشنه‌ی قدرتند، نه طرفدار هیچ حزب معاند، نه تجزیه طلب. آنها فقط شعار می‌دهند: زن، زندگی، آزادی. گیرم که شما فکر می‌کنی جمهوری اسلامی بهترین حکومت دنیاست. بهترین حکومت دنیا با جوانانش چنین می‌کند؟

دیروز ویدیوی مادری را دیدم که دست پسرش را گرفت و با چشمهایی اشکبار از گارد ضد شورش جدا کرد و با خود برد. فکر کردم اگر همه مادران ایران، مثل او باشند، آیا این خشونت و قساوت پایان نمی‌گیرد؟

شاید بگویید پسرم حرف مرا گوش نمی‌دهد. به عنوان برادر کوچک روان‌شناستان می‌گویم: ناامید نشوید و هزار بار بگویید. با او قهر نکنید، در آغوشش بگیرید و بازهم بگویید. حتی اگر اثرش فقط همین باشد که این دفعه وقتی خواست باتوم را به کسی بکوبد، چهره‌ی مهربان شما و لبخندتان به خاطرش بیاید و... ضربه‌ی آرام‌تری بزند.

دست‌بوس شما
محمدرضا رجبی شکیب
۲۲ مهر ۱۴۰۱

لطفا این نوشته را هرجا می‌توانید به مادران هرکس که در نیروهای نظامی، انتظامی و امنیتی‌ست برسانید. برایشان بخوانید. در گروه‌های خانوادگی بفرستید. لطفا هیچکس را به هیچ دلیلی از قلم نیندازید. سپاسگزارم.

نویسنده مطلب بالا: محمدرضا رجبی شکیب (پزشک، کارشناس ارشد روان شناسی بالینی)

📚 @PDFsCom

برای حذف کردن آدم‌های سمی هیچوقت احساس گناه، خجالت و پشیمونی نکنید!

فرقی هم نمی‌کنه از بستگانتون باشه یا کسی که دوسش دارید یا یه آشنای تازه؛ کسی که باعث ناراحتی شما می‌شه لازم نیست جایی تو زندگیتون داشته باشه ...

جدايی ها تلخ و آزاردهنده هستن؛
ولی از دست دادن كسی كه قدر شما رو نمی‌دونه، به شما احترام نمی‌زاره و باعث از دست رفتن آرامشتون تو زندگی می‌شه در حقيقت منفعته نه خسارت!

خوشبختی‌تون رو به هیچ کس گره نزنید،
حضور دیگران تنها یک گزینه است نه یک ضرورت!

📚 @PDFsCom