عجب آشفته بازاریست دنیا …

برای وطنم !!

سال‌هاست که زانوهایم را بغل می‌کنم و در سکوتی عمیق، اشک می‌ریزم. برای تو، برای دردهای بی‌پایانت، وطنم!
اینقدر زخم خورده‌ای که نمی‌دانم به کدامین زخم‌هایت مرهم شوم.
وطن را چون دختر همسن و سال خودم می‌بینم که کنارش نشسته‌ام و گوش به حرف‌هایش می‌دهم.
او هم مانند من خسته است، خسته از روزهای بی‌پایان و شب‌های تاریک.

برای حال خوبش، گل‌های آفتاب‌گردان کاشتم، گل نعنا، برایش کتاب می‌خوانم، و نقاشی می‌کشم.
برای او شعر می‌خوانم.

هنوز از غم مرگ یکی از دخترانش، نازگل، چیزی نگذشته بود که باز نورستانش را سیل آمد.
چگونه می‌توانم این درد را توصیف کنم؟ چگونه می‌توانم در برابر چنین فاجعه‌ای گریه نکنم؟

نورستان را قلب وطن می‌دانم؛ حس می‌کنم فقط آنجاست که همه‌چیز زنده است و نفس می‌کشد.
چرا قلبت نیز زخم برداشت؟
من و وطنم هر دو با هم گریه می‌کنیم، ساعت‌ها روز و سال‌ها...

آیا می‌توانم روزی تو را از این درد رها کنم؟
آیا می‌توانم روزی دوباره لبخند را بر چهره‌ات ببینم؟

ای کاش روزی برسد که دخترانت آزاد و نورستانت سبز باشد، و رودهایت زلال و پرآب.
کوه‌هایت استوارتر و زخم‌هایت التیام یابد.
ای وطن، تو را با تمام دردهایت دوست دارم و امیدوارم روزی دوباره در آغوش آرامش بگیری.

22 July | 2026

ساعت و تاریخ باتری 😭🫠

مغزم را به صورت یک توده ی افکار پریشانِ فشرده می‌بینم،
افکار بی روحی معلق در هوا.

00:00

وارد 05/05/05 شدیم.