یه نفر ادمم،یه لشکر استرس

سرجای اولم هستم،تلاش میکنم.
اما نمی‌رسم؛دارم دست و پا میزنم.

-از نامه های داستایفسکی به آنا

زندگی یک جور بلاتکلیفی است که مدام انسان را با ترفند های مختلف به دلخوشی های موقتی که بوی نجات می‌دهند؛امیدوار میکند.

-مصطفی طلوعی

این بار منم مثل وطنم پژمرده و غمگینم

فالو پلیز 🫠🩵

دلم میخواهد چیزی بنویسم 🫠🫠

این روز ها در جمع‌های مختلف، احساس می‌کنم که ذهنم دیگر توانایی کارکرد طبیعی خود را ندارد.
گویی تمام افکار و احساساتم درگیر سخنان دیگران شده و توانایی تحلیل و تفکر مستقل خود را از دست داده‌ام.

این احساس، همچون یک سایه سنگین بر ذهنم مستولی شده است. در حالی که در میان جمع هستم، به جای آنکه به افکار و ایده‌های خود بپردازم، در حال تحلیل و بررسی کلمات و جملات دیگران هستم. این روند نه تنها تمرکز مرا سلب کرده بلکه به نوعی مرا از خودم دور کرده است.

احساس بیگانگی دارم با خودم .

مغزم دیگر مانند گذشته کار نمی‌کند و در نوشتن نیز دچار اختلال شده‌ام. گویی در میان این طوفان فکری، صدای خود را گم کرده‌ام و به تدریج فراموش کرده‌ام که چه چیزی برایم مهم است. این درگیری‌های ذهنی، باعث ناتوانی در بیان افکارم شده

می‌گردی؛بین فلسفه می‌گردی؛
لابه‌لای ادبیات می‌گردی..
درون سینما می‌گردی،میان موسیقی می‌گردی...
بلکه؛
فیلمسازی تورا ساخته باشد و موسیقی دانی تورا نواخته باشد!
«آدمی تشنه جرعه‌ای درک شدن است،می‌خواهد درونش را بخواند و ببیند و بشنود.»

گربه ها دوستم دارند 🎀

از الان برای ۱۵ آگوست ناراحتم
بیشتر برای رقص و پایکوبی برای بدبختی چند میلیون دختر