برو سراغمو نگیر اصلا

ایت جهنمه

🙂.

ارتباط برقرار کردم با آهنگه اصلا .

برو با درسات ارتباط برقرار کن😭

دیدم بعضیا میگن با خوندن بعضی کتابا گریه کردیم
آره عزیز من،منم شب امتحان با کتابام گریه میکنم چون میدونم نمیتونم جمعشون کنم.

چیشد؟ جنگ شد باز؟
جوانیِ ما تو ایران،
حکایتِ یخ‌فروشیه که ازش پرسیدن:
«فروختی؟»
گفت: «نه، ولی تموم شد.»

تنها جای دنیا که نمیتونی برای حتی دو ساعت دیگه‌ی زندگیت برنامه ریزی کنی ایرانه .

سه سرگرمی برترِ جوون‌ها:
قرض گرفتن اضطراب از آینده.
با خودت این‌ور و اون‌ور بردن حسرت‌های گذشته.
بیش از حد فکر کردن به زمان حال.

انگار حافظه، ویرانه‌ای‌ست که هر بار در آن قدم می‌زنم، تکه‌ای از خودم را زیر آوارِ «ای‌کاش»ها پیدا می‌کنم.

یجوری دارم گذشتمو مرور میکنم انگار قراره امتحان تاریخ زندگیمو بدم.

من وقتی ‏زیادی ناراحت باشم، هیچ کاری نمیتونم بکنم، نمیتونم درس بخونم، نمیتونم غذا بخورم و حتی نمیتونم بخوابم، حرف‌های احمقانه میزنم، آدم‌ها رو از خودم میرنجونم و آخرش به این نتیجه میرسم که لایق دوست داشته شدن نیستم، لایق عشق نیستم، لایق هیچی نیستم.

لک لک باشوعا سچم

دیگه همه چیز عادت شده
نه سختیا درد دارن، نه خوشیا لذت.

یکی از بدترین چیزهایی که اخیرا دارم تجربه میکنم اینه که دیگه نمیتونم گریه کنم و این موضوع عمیقا داره اذیتم میکنه انگار دیگه خالی نمیشم و غم میمونه تو دلم.

جای این روزا خوب نمیشه دیگه.

گذشته ای که حالمان را گرفته است،آینده ای که حالی برای رسیدنش نداریم و حالی که حالمان را بهم میزند؛چه زندگی خوبی.

اونارو میبینی اقای رنگو، اونا ایرانی ان نمیدونن ۲ دقیقه دیگه اینترنت دارن یا نه.

اشک می‌ریزی و می‌گویی: پس رویاهایمان چه؟
می‌بوسمت و می‌گویم: بخواب،‌
در خاورمیانه رویا داشتن، خودش رویاست.