شاید آدم‌ها چنان کردند با او که آرزو کرد کاش انسان نبود؛ روحی بود بی‌جسم، بی‌دل، بی‌خاطره... روحی که نه دلتنگ می‌شد، نه می‌شکست، نه شب‌ها با هجوم یاد آدم‌ها بیدار می‌ماند.

:)

ولی هر چی که بود ، حقش این نبود .

یادته بهت گفته بودم که پشیمون میشی تهش ؟!

بله امروز خوشحالم چون آهنگایی که تو ماشین گذاشته بودم مورد پسند پدر عزیزم واقع شد🧚🏻‍♀.

میتونی به عنوان دستاورد زندگیت ثبت کنی

فرصت دوباره دادن ، بی‌حرمتی به تمام رنج‌هاییه که کشیدی .

من و تو نشدنیه دیگه ، مثل پرواز پنگوئن‌ها .

سکوت و خاموشی شب رو به هر چیزی ترجیح میدم .

تعهد رو مد کنید ؛
هم شیکه ، هم لول اپ ، هم باکلاس .

شیشه‌ی عمرمی مامان🫀.

‏از ته قلبم دلم رخ دادن اتفاقی‌رو می‌خواد که حس کنم زندگی هنوز ارزشش‌‌رو داره.

حس می‌کنم معدم در حال خونریزیه🐡.

هیچی آزار دهنده تر ازین نیست که دوباره خودمو تو همون نقطه ای پیدا کردم که با تموم وجود تلاش کردم ازش بیام بیرون.

نمی‌دانم چگونه واژه‌ها را به بند کشم تا شرح این حال غریب دم‌دمی را بازگویم ؛ همان لحظه‌ای که پلک بر هم نهادم و در سکوت پس از پایان لیست پخش ، بی‌اختیار در تلاطم روزهای رفته غرق شدم .
تو خوب به خاطر داری ، مگر نه ؟!
همان قطعه‌ی آشنا را می‌گویم ...
رفتی و از تمام آن روزهای روشن ، تنها همین نوا برایم به یادگار ماند ؛ تنها چیزی که هنوز رد عطر حضور تو را در میان نت‌هایش حفظ کرده است .
هر بار که این نغمه در گوش جانم طنین می‌اندازد ، گویی زمان از حرکت باز می‌ایستد و من به عقب پرتاب می‌شوم ؛ به همان لحظه‌های ناب ناتکرار ، که در آن ، سایه‌ای از تو هنوز بر دیوارهای خاطره‌ام زنده است و من باز در آن اقیانوس بی‌بازگشت ، غرق می‌شوم .

چشماش دوبار خوشگل بود
یه بار همینطوری
یه بارم وقتی نور خورشید بهش میخورد.