از نظر من ترسناک‌ترین چرخهٔ زندگی اینجاست که انسان عادت می‌کند؛
عادت می‌کند به نبودن‌ها، به رفتن‌ها و نیامدن‌ها،
به جای خالی گلدانی که گوشهٔ اتاقش بود،
به زندگی کردن با آدم‌هایی که قاب عکس شدند،
و در نهایت به دردی که جزئی از وجود انسان میشود…
انسان قبول نمیکند، فقط عادت میکند.
و شاید همین عادت کردن است که آرام‌آرام چیزی از درون انسان را خاموش می‌کند؛
بی‌صدا، بی‌اعتراض، بی‌هیاهو.
جایی میان روزمرگی‌ها، میان نفس کشیدن‌های از سر اجبار،
دل یاد می‌گیرد دیگر انتظار نکشد،
چشم یاد می‌گیرد به در خیره نماند،
و قلب یاد می‌گیرد سکوتِ نبودن‌ها را تاب بیاورد.

زیاد به آن‌چه که گذشت فکر می‌کنم .
میان دلتنگی و کینه معلقم ؛ گاهی دلم برای روزهای خوب تنگ می‌شود و گاهی خشم و نفرت تمام قلبم را پر می‌کنند .

‏چمیدونم دلم میخواست یه جایی بودم با یه کوکتل خنک تو دستم روی شنای داغ قدم میزدم صدای موج میومد باد میرفت لای موهام و هیچ دغدغه دیگه ای نداشتم.

من زمان زیادی رو تو سرم گذروندم .

دخترا فقط تا یجایی عاشقتن، اگه خراب کنی دیگه هر کاری هم کنی حسشون برنمیگرده.

امشب از اون شباییه که دلم میخواد به سقف خیره شم و تا خود صبح آهنگ گوش بدم🤌🏻.

ترجیحا سرگردان🤌🏻.

تنها سوالی که تو ذهنم می‌چرخه اینه که چرا ؟!

شاید آدم‌ها چنان کردند با او که آرزو کرد کاش انسان نبود؛ روحی بود بی‌جسم، بی‌دل، بی‌خاطره... روحی که نه دلتنگ می‌شد، نه می‌شکست، نه شب‌ها با هجوم یاد آدم‌ها بیدار می‌ماند.

:)

ولی هر چی که بود ، حقش این نبود .

یادته بهت گفته بودم که پشیمون میشی تهش ؟!

بله امروز خوشحالم چون آهنگایی که تو ماشین گذاشته بودم مورد پسند پدر عزیزم واقع شد🧚🏻‍♀.

میتونی به عنوان دستاورد زندگیت ثبت کنی

فرصت دوباره دادن ، بی‌حرمتی به تمام رنج‌هاییه که کشیدی .

من و تو نشدنیه دیگه ، مثل پرواز پنگوئن‌ها .

سکوت و خاموشی شب رو به هر چیزی ترجیح میدم .

تعهد رو مد کنید ؛
هم شیکه ، هم لول اپ ، هم باکلاس .