یه آدم چرا باید انقدر اسکل باشه که بره یه ترازو بذاره رو آسانسور بعد آسانسور شروع به حرکت کنه ، با حرکت تند شونده و شتاب رو به بالا و فلان و بهمان ؛ یهو کابل آسانسور پاره شه ، بعد من خاک بر سر بشینم عددی که ترازو نشون میده رو حساب کنم🥸.

همونقدر که مثلا تو یه قرن۵تافیلسوف درجه یک هست بعد میزنن همو دیس میکنن بعد من باید بشینم بخونم

زندگانی پیرمان کرد

شدیدا دلم میخواد با دوستم بزنیم بیرون ، یه گوشه دنج پیدا کنیم ؛ بشینیم فسادای مردمو ردیف کنیم ، کیسه مردمو جلومون خالی کنیم و از زمین و زمان و هر چی که تو دلمونه بگیم ، شیر کاکائو بخوریم ، دراز بکشیم و آسمونو نگاه کنیم ، بعد یهو همو نگاه کنیم و بی دلیل بخندیم ؛ جوری که دنیا چند ثانیه وایسه و فقط ما باشیم و خنده هامون ، از اون خنده هایی که دل آدمو سبک می‌کنه و دنیا رو برای چند لحظه ساده تر و قشنگ تر✨.

چه کلمات واقعی، چه حس های قشنگی که پشت این جمله هاست و فقط با تو میشه تجربش کرد، چه توصیف قشنگی از لحظه ای که دنیا پشت خنده هامون پنهان میشه و من محو چشمای رنگیت میشم که امیدم برای فرداهاست..✨

قلبیم منیم🫀

تلگرام هیچ فرقی با کویر نداره🦦.

بخاطر زنده بودنم عذاب وجدان دارم.

نهایت عیش و نوشم فیلم دیدنه

دلم که برایت تنگ میشود، دوباره تنگ میشود..

یه وضعیت پوخیه🤌🏻.

امروزم همینطور .

دوست❌
پارتنر✅

نمی تونم هم ایرانی باشم،هم دانش آموز و هم زنده.

بسی حق🥸🤌🏻.

تازه کنکوری هم باشی😑

:)))

‏من می‌خواستم هنرمند باشم، کتاب بخونم، گلامو آب بدم، فرش خونه‌ام رو جارو کنم و برای پیاده روی صبح ذوق داشته باشم.
اما الان ازم یه آدم سیاسیِ شکست خورده در اهدافِ لازم با دایره لغاتی سراسر فحش و ناسزا مونده.

ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ، ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺷﺐ ﻫﺎﯼ ﻟﻌﻨﺘﯽ ﺁﻏﻮﺷﺶ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﻭ ﯾﮏ ﺩﻧﯿﺎ خستگی‌ام ﺑﮕﺸﺎﯾﺪ ؛ ﻫﯿﭻ ﻧﮕﻮﯾﺪ ﻭ ﻫﯿﭻ ﻧﭙﺮﺳﺪ ، ﻓﻘﻂ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﺑﮕﯿﺮﺩ ﺑﻌﺪ همان جا ﺑﻤﯿﺮﻡ ﺗﺎ ﻧﺒﯿﻨﻢ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﺭﺍ ؛ ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻍ می‌گوید ، ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﺩﻭﺳﺘﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ ، ﺭﻭﺯﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﻧﻤﯽﮔﯿﺮﺩ ﻭ ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻣﯽﺷﻮﺩ .

- نزار قبانی