اطلاعیه ارتقای زیرساخت‌های آموزشی و ابلاغ پروتکل ارتباطی جدید

دانشجویان گرامی؛
با سلام و احترام،

به اطلاع می‌رساند در راستای ارتقای زیرساخت‌های فنی، بهبود تجربه کاربری و توسعه قابلیت‌های «سامانه‌های هشیوا» و «سامانه شخصی من»، این سرویس‌ها تا اطلاع ثانوی جهت بازطراحی و به‌روزرسانی فنی در دسترس نخواهند بود. این اقدام مقدمه‌ای برای ارائه خدمات آموزشی و پژوهشی منسجم‌تر و هوشمندتر به شما عزیزان است و ان‌شاءالله به‌زودی نتایج آن اطلاع‌رسانی خواهد شد.

تا زمان بهره‌برداری از نسخه جدید، جهت حفظ نظم و تسریع در پیگیری امور، پروتکل ارتباطی زیر برای مکاتبات تعریف می‌گردد. لطفاً از این پس کلیه درخواست‌های خود را صرفاً به تفکیکِ موضوع، به نشانی‌های زیر ارسال فرمایید:

۱. امور آموزشی و سوالات کلاس:
(مباحث درسی، تمرین‌ها و موارد مرتبط با کلاس و جلسات)

mohammadbehnam.students@gmail.com

۲. امور پژوهشی و پایان‌نامه‌ها:
(پروپوزال، مقالات، کارآموزی و بررسی رزومه‌ها)

mohammadbehnam.articles@gmail.com

الگوی الزامی عنوان ایمیل (Subject):
جهت تضمین بررسی ایمیل‌ها، درج دقیقِ عنوانِ زیر در Subject ایمیل الزامی است. ایمیل‌های فاقد این ساختار، ترتیب اولویت کمتری خواهند داشت:

[موضوع] - [نام درس/پروژه] - [نام و نام خانوادگی دانشجو]

مثال: [امور آموزشی] - هوش مصنوعی - علی رضایی

از نظم، درک و همکاری شما در رعایت این پروتکل‌های ارتباطی سپاسگزارم.

@ostaddaily
@hooshiwa

شروع کلاس‌های جدید
سلام به همگی،

امیدوارم تابستون حسابی بهتون خوش گذشته باشه و با انرژی و حال خوب آماده‌ی شروع ترم جدید باشیم.

خیلی خوشحالم که قراره این ترم هم با هم کلاس داشته باشیم. برای اینکه برنامه‌تون مشخص باشه، لیست جلسات اول رو این پایین نوشتم:

سیستم‌های عامل: شنبه ۲۸ شهریور

طراحی پایگاه داده‌ها: یک‌شنبه ۲۹ شهریور

برنامه‌سازی پیشرفته: سه‌شنبه ۱ مهر

مباحث ویژه ۱ (برنامه‌نویسی موبایل) و مهارت‌های نرم و آشنایی با صنعت کامپیوتر : پنج‌شنبه ۲ مهر

موفق باشید،

سلام به همگی، امیدوارم حالتون خوب باشه.

راستش چند وقتی بود به شدت درگیر برنامه‌ریزی برای این ترم بودم و کلی ایده توی ذهنم می‌چرخید. دلم خواست قبل از شروع،بی‌تعارف چند خط باهاتون صحبت کنم.

همیشه کلیشه دانشگاه این بوده که استاد میاد سر کلاس تا دانشجو رو به چالش بکشه، پروژه سنگین تعریف کنه و امتحان بگیره. ولی من این بار یه تصمیم متفاوت گرفتم: اینکه قبل از هر چیزی، خودم رو به یک چالش اساسی بکشم.

این مدت نشستم کل ساختار درس‌ها و حتی رفتار آموزشی خودم رو زیر و رو کردم. کلی کتاب در زمینه متدهای تدریس، روانشناسی یادگیری و مهارت‌های رفتاری خوندم تا کلاس‌های این ترم، دیگه اون فضای یک‌طرفه و خسته‌کننده همیشگی نباشه. دلم می‌خواد کلاسمون کاملاً شخصی‌سازی‌شده و تعاملی باشه؛ بر اساس توانایی و مدل فکری تک‌تک شما جلو بره، نه اینکه فقط یک سیلابس تکراری رو روخوانی کنیم.

سیلابس‌ها رو کلاً نو نوار کردم و چینش بهتری بهشون دادم. مثلاً:

🔹 توی برنامه‌سازی پیشرفته (با پایتون):

اصلاً نمی‌خوام فقط تئوری بگیم یا من حرف بزنم و شما گوش بدید. از همون جلسه اول، با هم یک پروژه واقعی رو استارت می‌زنیم و جلسه به جلسه، هر چیزی که یاد گرفتیم رو ذره‌ذره روش پیاده می‌کنیم. کلاسمون جاییه که انگشتاتون مدام باید روی کیبورد باشه و در لحظه کد بزنید.

🔹 توی مباحث ویژه (برنامه‌نویسی موبایل):

قبلاً جاوا کار می‌کردیم، بعداً بردیمش سمت دارت و فلاتر… اما این ترم تصمیم گرفتم بریم سراغ یک ترکیب فوق‌العاده: پایتون و کتابخونه Flet!

با Flet می‌تونید با همون قدرت و کیفیت جاوا و فلاتر، اپلیکیشن‌های موبایل حرفه‌ای و کراس‌پلتفرم بسازید، اما با سادگی و لذت کدنویسی پایتون. خروجی‌ها واقعاً چشمگیر و تر و تمیزن.

🔹 دروس مفهومی و کنکوری (مثل پایگاه داده و سیستم عامل):

سیلابس‌هاشون رو کلاً ری‌دیزاین کردم تا به جای حفظ کردن فرمول‌ها و نکات خشک، دقیقاً متناسب با مدل فکری، تحلیل منطقی و نیاز واقعی شما باشه و مفاهیم عمیقاً جا بیفته.

🔹 و درس مهارت‌های نرم:

اینجا دیگه قراره غوغا کنیم! نمی‌خوایم تعریف‌های کتابی رو تکرار کنیم؛ قراره حس واقعیِ فضایی که توی محیط کار، تیم‌ها و مصاحبه‌ها تجربه خواهید کرد رو بیاریم توی کلاس، تمرین کنیم و با چالش‌های واقعی ارتباطات حرفه‌ای دست‌وپنجه نرم کنیم.

🚫 این ترم برای هیچ درسی «جزوه» نداریم!

چرا؟ چون معتقدم نوشتن طوطی‌وار از روی تخته و حفظ کردن یک مشت متن برای شب امتحان، بزرگ‌ترین مانع یادگیری واقعیه. ما نیومدیم کاتب باشیم؛ اومدیم مهندس، تحلیل‌گر و متخصص بشیم. منبع اصلی شما درک عمیق مفاهیم، مستندات رسمی (Documentation). بجای ورق زدن جزوه‌های خشک، دستتون مستقیم به خود منبع و واقعیت ماجرا می‌خوره.

اما چرا این همه زحمت و تغییر؟ چرا خودم رو این‌قدر وارد چالش کردم؟

چند وقت پیش نشستم و خیلی جدی با خودم خلوت کردم. به این فکر کردم که بزرگ‌ترین آفت دانشگاه و یادگیری، «عادت کردن» و تکرارِ بی‌حس‌وحالِ گذشته است.

برای من خیلی راحت بود که باز همون اسلایدهای سال‌های قبل رو باز کنم، سرفصل‌های همیشگی رو از حفظ بگم، حضور و غیاب کنم و بدون کوچک‌ترین دغدغه‌ای برم پی کارم. این امن‌ترین و بی‌دردسرترین کار ممکن بود.

ولی حقیقتش اینه که احترام و تعهدی که به شما دارم، این اجازه رو بهم نداد.

با خودم گفتم: «من چطور می‌تونم به شما بگم شجاع باشید، ریسک کنید، مهارت‌های سخت یاد بگیرید و از شکست نترسید، وقتی خودم جرات نکرده باشم منطقه امنم رو ترک کنم؟»

دیدم اگر من به‌عنوان مدرّس، شهامت نداشته باشم متدهای سال‌های قبلم رو بریزم دور، کتاب بخونم، زبان‌ها و فریم‌ورک‌های جدید رو عمیق بشم و شیوه‌ام رو زیر و رو کنم، با چه رویی می‌تونم از شما توقع خلاقیت، تلاش و خلق پروژه‌های بزرگ رو داشته باشم؟ مدرس اگر خودش تشنه یادگیری نباشه، هر چی بگه فقط ادعاست.

دلم نمی‌خواد این ترم فقط چند تا واحد درسی باشه که تهش یک نمره بیاد توی کارنامه و چند ماه بعد حتی یادتون نیاد سر کلاس راجع به چی حرف می‌زدیم. من دنبال اون لحظه‌ای هستم که سر کلاس چشم‌هاتون از ذوق برق بزنه؛ ترستون از مارکت واقعی و دنیای کدنویسی بریزه و حس کنید دستاتون داره چیزهایی می‌سازه که ارزشمنده. می‌خوام کلاسمون جایی باشه که باورتون نسبت به توانایی‌های خودتون چند پله بالاتر بره.

برای همین، این بار نمی‌خوام اون جمله‌ی قشنگ و همیشگی رو تکرار کنم که «بیاید با هم بسازیم»… نه. من سهمِ خودم از این بنا رو تا آخرین آجرش بالا بردم؛ حالا میدان حاضر است.

من اومدم، تمام‌قد ایستادم و بی‌تعارف می‌گم: بیاید من و کلاسم رو به چالش بکشید.

کسی رو می‌خوام که بتونه مرزهای ذهن من رو جابه‌جا کنه؛ کسی که با سوال‌های سنگین و عطش سیری‌ناپذیرش خواب رو از چشم من بگیره.

قرار نیست کسی رو با تهدید غیبت، ترس از نمره یا اجبار روی این صندلی‌ها بنشونم. رشد واقعی با زور اتفاق نمی‌افته. درِ این کلاس قفل نیست، اما کلیدش فقط دست کسیه که خودش از سرِ نیاز، رغبت و جاه‌طلبی در رو باز کنه.

این کلاس این ترم به بعد، یک «سلف‌سرویس علمی و تخصصیِ نامحدوده».

من مرغوب‌ترین و اصیل‌ترین داشته‌های علمی، تجربی و مهارتی‌ام رو روی این میز چیدم؛ نه سقفی گذاشتم و نه منّتی. وسعتِ این سفره دست من بود که تا بی‌نهایت پهنش کردم، اما اینکه چقدر از این اقیانوس بردارید، دقیقاً به اندازه ظرف و تشنگی خودتونه.

درِ این کلاس چهارطاق به روی هر کسی بازه که از سطحِ متوسط بودن خسته شده و تشنه‌ی عمیق شدنه.

من با تمام وجودم آماده‌ام و ایستاده‌ام…
هر که تشنه‌تره، بسم‌الله.

ارادتمند
بهنام مهر

https://t.me/hooshiwa/22
شمارش معکوس شروع شد...

Python 360° 🚀

سلام به همگی، وقتتون بخیر!

شاید این روزها متوجه شدید که من دیگه نه جزوهٔ آماده‌ای دستتون میدم، نه پای تخته همه‌چیز رو خط‌به‌خط می‌نویسم. راستش رو بخواید، این اصلاً از روی تنبلی یا سخت‌گیری بی‌مورد نیست؛ برعکس، من این ترم کلی وقت گذاشتم، روی روش‌های مختلف تدریس تحقیق کردم تا به این نقطه برسم که: این روش، بهترین و علمی‌ترین راه برای «واقعاً یاد گرفتن» شماست.

من به عنوان استادتون، وظیفه‌م فقط این نیست که مطالبی رو به خوردتون بدم؛ وظیفه‌م اینه که بهتون یاد بدم چطور «یاد بگیرید» تا بعد از این کلاس، خودتون تو هر زمینه‌ای موفق باشید.

چرا این روش علمیه؟
من توی جست‌وجوهام به سه اصل طلایی رسیدم که اکثر دانشگاه‌های تراز اول دنیا (مثل هاروارد و ام‌آی‌تی) دارن روی اون‌ها مانور میدن:

۱. اثرِ تولید (Generation Effect):

طبق پژوهش کلاسیک «اسلامکا و گراف» (Slamecka & Graf, 1978)، مغز انسان وقتی خودش چیزی رو «تولید» می‌کنه (یعنی وقتی شما شنیده‌های من رو با ادبیات خودتون مکتوب می‌کنید)، اون اطلاعات رو ۱۰ برابر عمیق‌تر از زمانی که فقط رونویسی یا روخوانی می‌کنید، ذخیره می‌کنه. وقتی من درس میدم و شما مکس می‌کنید تا بنویسید، دارید عملاً اون مفهوم رو توی مغزتون بازسازی می‌کنید. این یعنی ماندگاریِ مادام‌العمر!

۲. تکنیکِ مکث (The Pause Procedure):

محققانی مثل «بان‌ول و آیسون» (Bonwell & Eison, 1991) ثابت کردن که مغز انسان در کلاس‌های طولانی، بعد از ۲۰ دقیقه «خاموش» میشه. روشی که ما پیش گرفتیم (تدریس -> مکث -> نوشتن -> پرسش) دقیقاً «تکنیک مکث» نام داره. این مکث‌های کوتاه باعث میشه اطلاعات از «حافظه کوتاه‌مدت» به «حافظه بلندمدت» منتقل بشه (Consolidation). بدون این مکث‌ها، شما فقط شنونده هستید، نه یادگیرنده.

۳. نظریه بارِ شناختی (Cognitive Load Theory):

دکتر جان سوِلر (John Sweller) ثابت کرده که اگر تخته پر از متن باشه و همزمان من صحبت کنم، مغز شما «دچار ترافیک» میشه (Split-Attention Effect). شما بین شنیدنِ حرف من و کپی کردنِ متنِ تخته گیر می‌کنید و در نهایت هیچیِ هیچی یاد نمی‌گیرید. وقتی من فقط کلمات کلیدی رو مینویسم، شما مجبورید گوش کنید، تحلیل کنید و خودتون بنویسید؛ یعنی «درگیرِ مطلب» میشید.

پس قراره چی‌کار کنیم؟
ما این ترم قراره «یادگیرنده فعال» باشیم، نه کاتبِ بی‌حوصله.

روال کار ساده‌ست:

من یه بخش رو تدریس می‌کنم (شما فقط گوش میدید و با کلمات کلیدی روی تخته، ساختار رو دنبال می‌کنید).
بعدش مکث می‌کنیم. اینجاست که شما باید به زبونِ خودتون بنویسید.
بعدش هر جا براتون گنگ بود، بدونِ خجالت می‌پرسید. این پرسیدن، همون لحظه‌ایه که جرقه یادگیری زده میشه!

شاید این روش اولش یکم ذهنتون رو به چالش بکشه، اما قول میدم بعد از چند جلسه، حس می‌کنید مطالب رو خیلی عمیق‌تر از قبل فهمیدید و وقتی شب امتحان برسه، دیگه نیازی به «حفظ کردنِ طوطی‌وار» ندارید؛ چون اون مطالب توی عمقِ ذهن‌تون نشسته.

من این مسیر رو انتخاب کردم چون به توانایی شما ایمان دارم. بیاید با هم این سبکِ مدرن و علمی رو جلو ببریم تا بهترین نتیجه رو بگیریم ، به من اطمینان کنید.

راستش رو بخواید، من دیگه حوصله کلاس‌هایی که توش فقط جزوه گفته میشه و آخرِ ترم هیچی تو دستِ دانشجو نمی‌مونه رو ندارم. این ترم توی کلاس «مباحث ویژه»، قرار نیست اون روالِ خسته‌کننده رو ادامه بدیم.

می‌خوام این کلاس رو تبدیل کنم به یک کارگاهِ برنامه‌نویسیِ موبایل. از صفرِ صفر شروع می‌کنیم و انقدر کد می‌زنیم تا آخرِ ترم، پروژه‌ای داشته باشید که بتونید با افتخار توی رزومه‌تون بگذارید.

برنامه‌مون اینه:

اول سریع زیرساخت‌های پایتون رو جمع می‌کنیم تا برسیم به فریم‌ورکِ Flet. بعدش میریم سراغ منطقِ اپلیکیشن‌های موبایل و در نهایت، تمامِ وقت‌مون رو می‌گذاریم روی پروژه. خبری از حفظ کردنِ سینتکس نیست؛ فقط ساختن.

جزئیات:

زمان: پنجشنبه‌ها ساعت ۷:۳۰ تا ۹:۳۰ صبح دانشکده فنی
ماهیت: کاملاً عملی. اگر دنبال کلاسِ «تئوری» هستید، جایِ اشتباهی اومدید.

چون دانشگاهیه، طبیعتاً رایگانه. اما چون می‌خوام واقعاً خروجی بگیریم و کارگاه رو کنترل‌شده جلو ببریم، ظرفیت‌مون محدوده. مهمان هم می‌پذیریم، به شرطی که واقعاً پایِ کار باشند.

اگر پایه‌اید که جدی کد بزنید و بسازید:
مشخصات‌تون رو بفرستید برای تدریسیار کلاس، مهندس بزرگمهر، تا هماهنگی‌های لازم انجام بشه:
🆔 @alibozorgmehr1

اولین جلسه همین پنجشنبه است. ببینم چه می‌کنید.

بچه های مباحث ویژه روال درسی خودشونو میرن و فقط این پیام برای اینکه این کلاس مهمان هم می پذیرد.

چرا رتبه‌برترها انقدر ریلکسن؟ اونا چیکار می‌کنن که ما نمی‌کنیم؟ 🧐 راز اونا «تلاش بیشتر» نیست. اونا یه «کد تقلب» دارن که بقیه ازش بی‌خبرن. قراره این کد رو براتون لو بدم. آماده‌اید؟

ریاکشن 🔥 بالا که ببینم آماده ایدا ...