دیدن خوابی شبیه به داستان وایت تامبستون چیزی بود که تصورشم وحشت‌اوره

خوش‌میگذره با چندنفر از تیمارستان فرار کنی ولی بخش کشتار؟ مطمعن نیست-

نتیجه مچی که قرار بود جدی باشم و وینش کنم:

جوزف فرشته‌نما چقدر قشنگه، باید دوباره حسرت یک اسکین دیگه روهم بخورم

هیچکس زنده نیست احساس میکنم تنها بازمانده از دنیای زامبیام.

وسط این بدبختی و درس و ژوژمان باید تب هم بکنم.

این چندروز خیلی اذیت کننده بود، برای همه، واقعا دلم برامون میسوزه که چقدر حیف این روزگار سیاه بودیم زمانی که باید خاطراتی رو می‌ساختیم که توی دوران پیری بگیم"یادش بخیر" نه اینکه آرزو کنیم هیچوقت این روزا برنگردن.

دوران پیری؟ خب بعید میدونم حتی اکثریت تا اون زمان زنده بمونن.

راستش منم خیلی میترسم از آینده‌ای که تا چندسال دیگه قراره تجربه‌ش کنم توی این خونه پر از رویاهای سوخته. امیدوارم قبل از رسیدن به ۲۰ سالگی زیر قبر، پیش دوستان عزیزم، چندین کرم‌خاکی و حشرات که قراره گوشت تنم رو تجزیه کنن باشم.