𝖻𝗅𝗈𝗈𝖽 𝗈𝗇 𝗈𝗎𝗋 𝗁𝖺𝗇𝖽𝗌, 𝗐𝖾 𝗌𝗍𝖺𝗇𝖽 𝖺𝗅𝗈𝗇𝖾.

دیدن خوابی شبیه به داستان وایت تامبستون چیزی بود که تصورشم وحشت‌اوره

خوش‌میگذره با چندنفر از تیمارستان فرار کنی ولی بخش کشتار؟ مطمعن نیست-

نتیجه مچی که قرار بود جدی باشم و وینش کنم:

جوزف فرشته‌نما چقدر قشنگه، باید دوباره حسرت یک اسکین دیگه روهم بخورم

هیچکس زنده نیست احساس میکنم تنها بازمانده از دنیای زامبیام.

وسط این بدبختی و درس و ژوژمان باید تب هم بکنم.

این چندروز خیلی اذیت کننده بود، برای همه، واقعا دلم برامون میسوزه که چقدر حیف این روزگار سیاه بودیم زمانی که باید خاطراتی رو می‌ساختیم که توی دوران پیری بگیم"یادش بخیر" نه اینکه آرزو کنیم هیچوقت این روزا برنگردن.

دوران پیری؟ خب بعید میدونم حتی اکثریت تا اون زمان زنده بمونن.