با یادآوری تو، غم دیگه توی سینه‌ام جوونه نمیزنه. نفرتی هم کاشته نشده، انگار خاک بذرهام خراب شدن که دیگه هیچ احساسی برات باقی نمونده.

فیزیک ترغیبم میکنه که داشتن شوهر اونقدرم بد نیست

حتی دیدن پیاماش باعث میشه حالت تهوع بگیرم.

فکر نکنم نفرت باشه، اگر نفرت بود همچین رنگی نداشت
از چیز دیگه‌ایه که باعث میشه نتونم خوب نفس بکشم، انگار یادآوریش باعث میشه شاخه‌های پوسیده از سینه‌ام بیرون بیاد دور استخوون‌های قفسه سینه‌ام پیچیده شه. انقدر محکم فشار میده که فراموش میکنم باید چطوری نفس بکشم.

𝖳𝖺𝗄𝖾 𝗆𝖾 𝖺𝗅𝗂𝗏𝖾, 𝗅𝖾𝖺𝗏𝖾 𝗆𝖾 𝗍𝗈 𝖽𝗂𝖾
𝖻𝗈𝗎𝗇𝖽 𝗍𝗈 𝗍𝗁𝗂𝗌 𝖾𝖺𝗋𝗍𝗁, 𝗍𝗁𝗂𝗌 𝗂𝗌𝗇'𝗍 𝗀𝗈𝗈𝖽𝖻𝗒𝖾
𝖼𝗎𝗍 𝗍𝗁𝗋𝗈𝗎𝗀𝗁 𝗍𝗁𝖾 𝗁𝖾𝖺𝗋𝗍, 𝗆𝖺𝗇𝗀𝗅𝖾 𝗆𝗒 𝗏𝖾𝗂𝗇𝗌
'𝗍𝗂𝗅 𝖨'𝗆 𝗇𝗈 𝗆𝗈𝗋𝖾, 𝗍𝖾𝖺𝖼𝗁 𝗆𝖾 𝗍𝗁𝖾𝗌𝖾 𝗉𝖺𝗂𝗇𝗌.

𝖨 𝗇𝖾𝖾𝖽 𝗒𝗈𝗎 𝗍𝗈 𝗄𝗂𝗅𝗅 𝗆𝖾, 𝖨 𝗇𝖾𝖾𝖽 𝗒𝗈𝗎 𝗍𝗈 𝖽𝖾𝗌𝗍𝗋𝗈𝗒 𝗆𝖾.

فکر میکنم اولین قدم برای بدست آوردن "اون چیزی که نیاز دارم احساسش کنم"، همینه که بجای فرار کردن، بمونم.

نمیدونم نیاز دارم که دلیلی براش پیدا کنم یا نه، ولی کلمه "موندن" هم سنگینه، چی برسه به اینکه بخوام انجامش بدم