guess WHAT

آدم‌های بیشتری به بیمارستان می‌آیند. آدم‌های بیشتری را می‌شناسم و ازشان مراقبت می‌کنم. آدم‌های بیشتری که اسکلت شده و به خاکستر تبدیل می‌شوند.
هربار، به سم باز می‌گردم که پوستش خاکستری می‌شود و قدرتش کم کم از وجودش پر می‌کشد.
شب‌ها من را دلداری می‌دهد. ساکتم می‌کند. می‌گوید همه‌چیز درست خواهد شد. میگوید نبايد امیدم را از دست بدهم.
وقتی کنار او هستم پیش خود فکر می‌کنم چطور چیزی به لمس ناپذیریِ 'امید' از بین می‌رود.
نمی‌توان آن را نادیده گرفت. نمی‌توان آن را به گوشه ذهن پرتاب کرد. یعنی، باید آن را فراموش کرد.
فراموش کردن یکی از جوانب مهم سوگواری است.

— سم، به امید دل بستم

man

قیافش خیلی بامزست ولی حرکاتش باعث میشه یهو قطع نخاع شی-

حداقل شروع کردم به جمع کردن کلکسیون "لوازم‌هایی که نمیدونم چین و به چه درد میخورن اما خوشگلن"