تقریبا یک هفته می‌شود که تصمیم گرفته‌ام توی کلاسهایم الکی اخم کنم، جواب سوالات را جدی بدهم، و اگر احیانا دانشجویی پاسخ کوییزها را صحیح نداد شدیدا تنبیهش کنم. چه تنبیهی؟ راستش را بخواهید من خودم تنبیه‌های عجیب و غریبی اختراع کرده‌ام. در واقع تنها دغدغه این روزهایم آن است که "کاش آموزشگاه خصوصی نبود و می‌توانستم دو نفر را هم الکی از کلاس اخراج کنم!" بگذریم. من توی یک هفته اخیر حتی تیپم را هم عوض کرده‌ام. یک تیپ رسمی، خشک و اداری را جایگزین تیپ اسپرت همیشگی‌ام کرده‌ام. چرا؟! خودم هم نمی‌دانم چرا و چگونه! یک روز صبح از خواب بلند شدم و این طوری شدم. دلم برای دانشجویانم می‌سوزد. هر کسی خلق و خویی دارد دیگر! خودم خوب می‌دانم به خاطر همین رفتارهایم است که دوستی برای خودم نگاه نداشته‌ام. دانشجویانی که تاکنون سر راهم سبز شده‌اند به دو دسته تقسیم می‌شوند: برخی همان اول فرار کردند، و برخی دیگر تحملم کردند و حسابی پیشرفت کرده‌اند. دوستم مهران می‌گوید "بدترین قسمت ماجرا مواقعی است که یک لحن طنزگونه خیلی مبهم هم قاطی این رفتارهای افشین می‌شود!" البته من هیچ وقت منظورش را نفهمیدم! شاید منظورش همان آش شله قلمکار خودمان است!

یک فوت‌نت طلایی🥇🥇🥇این نکته‌های کلیدی به درد مواقعی می‌خورند که توی مجامع علمی، و در شرایطی خاص و حساس قصد دارید هم‌زمان چندین شخصیت مطرح علمی را با هم ضربه فنی کنید💪💪😊😊چرا؟ چون این قبیل نکات را ۹۹ درصد زلزله‌شناسان ایرانی و خارجی نمی‌دانند. اگر باورم نمی‌کنید، پس امتحان کنید و از دوستان‌تان بپرسید تا به عمق و عظمت فاجعه پی ببرید. این فوت‌های کوزه‌گری در هیچ کتابی، و نیز در دکان هیچ عطاری یافت نمی‌شوند. نترسید، و شجاع باشید! همه جا دانش‌تان همان چیزی است که حرف اول و آخر را می‌زند📔📕📘📖

جهت افزایش سرعت حرکت سیگنال‌های حرکتی بین نورون‌های عصبی مغزهای پژوهشگران و نیز پیچیده‌تر شدن نحوه حرکت‌های دورانی این سیگنال‌های بیچاره، طی پیام‌هایی صمیمانه و شخصی، از تمامی اساتید برجسته هیات علمی عضو کانال خواستم تا پاسخ سوال را به دانشجویان نگویند👍دوستان قدیمی‌تر کانال خوب به یاد دارند که همیشه اذعان داشته‌ام اساتید ایرانی نمونه، فداکار و خیلی دوست‌داشتنی هستند❤️

یک فاجعه علمی از آنجایی آغاز می‌شود که از بین ۲۳۰ پاسخ دریافت شده، فقط یک نفر به بخشی از نکته مدنظرم اشاره کرده باشد. با تشکر از دانشجوی نمونه کشوری و پژوهشگر خیلی خوش‌تیپ مقطع دکترا، با این حجم از خلاقیت ذهنی🙏 فوت نت شماره ۷۴۷ دلیل مهم‌تری هم دارد که به زودی در کانال بیان خواهد شد💪💪

خیلی خوب است که هیچ کسی نمی‌تواند امضاء من را تقلید نماید😊💪💪😊

حین سفر با ترن زندگی، انسان گاهی در میانه ی این راه، سخت دلش می‌گیرد و از رفتن باز می‌ماند!
گردنه‌ای که هیچ، انتظارش را نداشتیم!
شاید در این لحظات، باید یادمان نرود و به یاد آوریم که زندگی، نمی‌تواند همیشه همان مسیر مستقیم و روشن و بی‌پیچ و خم باشد!
شاید باید بدانیم که بدون این پیچ و خم‌ها؛ زندگی، اصلا زندگی نیست!
و شاید بهتر باشد تا به جای دلگیر شدن از این پیچ و خم‌های پر از مه، عبور از آن‌ها را بیاموزیم و بکوشیم تا راه خود را گم نکنیم!

واقعا چرا بچه‌های ژئوتکنیک همیشه می‌گویند که من دوستشون ندارم؟!🤔🤔😳

یادتون است که گفتم بچه‌های ژئوتکنیک از من ناراحت هستند؟

دوستان زیادی امضای من را تقلید و برایم ارسال نمودند. ولی میزان تشابه هر یک از امضاهای ارسال شده نسبت به امضای من، حتی به ده درصد هم نمی‌رسد. عزیزان، همان طوری که قبلا نیز عرض نمودم این کار به هیچ وجهی امکان‌پذیر و شدنی نیست. پس دیگر رویش وقت و انرژی نگذارید🙏با سپاس فراوان

امشب قصد داشتم برایتان پاسخ این فوت‌نت طلایی را بنویسم. اما از شما چه پنهان، بخشی از مغزم که کنترل کننده شیطنت‌هایم است نگذاشت بنویسم. چرا؟ چون این بخش خیلی کوچک مغزم وظیفه دارد تا به اعضا کانال هیجان و انرژی بدهد، کمی اذیت‌شان کند، کنجکاوشان کند و گاهی هم بین‌شان بحث‌ها و جدل‌های شدید علمی راه بیندازد! واقعا نمی‌دانم هدفش از انجام این کارها چیست؟ گاهی فعال می‌شود و بقیه نورون‌های عصبی هم حریفش نمی‌شوند. فردا حداکثر تلاشم را می‌کنم و شاید بتوانم بنویسمش🙏 دوستانی که قصد دارند مقالات ISI چاپ کنند، اگر احتمالات فراگذشت از سطوح عملکردی مختلف در منحنی‌های شکنندگی‌شان به صد درصد رسید، کافی است عینا این فوت‌نت طلایی را (به عنوان نکته برتری) در بخش نتیجه‌گیری مقالات بنویسند. آن وقت خواهند دید که هیات داوران ژورنال چه قدر زیاد تحویل‌شان می‌گیرند😳😳همه جا دانش‌تان همان چیزی است که حرف اول و آخر را می‌زند📔📕📘📖

از داوران خارجی نترسید! خودتان را باور داشته باشید. همه جا دانش‌تان همان چیزی است که حرف اول و آخر را می‌زند📔📕📘📖 توی یکی از مقالاتم داور چهارم ایرادی خیلی بزرگ (از نظر خودش) گرفته بود. او تعجب کرده بود که وقتی شاخص خسارت من "بیشینه دریفت بین طبقات" است و ارتفاع‌های طبقات در مدل‌های پنج طبقه و در مدل‌های دوازده طبقه یکسان و برابر ۴/۵ متر هستند، چرا مقادیر عددی محورهای افقی منحنی‌های IDA در مدل‌های دوازده طبقه ۰/۶ مقادیر عددی محورهای افقی منحنی‌های مدل‌های پنج طبقه هستند؟!! به بیان دیگر ایراد وارده این بود که چرا یک طبقه سازه پنج طبقه در دریفت ده درصد سطح خرابی Complete دارد، ولی طبقه‌ای مشابه در سازه دوازده طبقه در دریفت شش درصد؟! به او پاسخ دادم "خودم خوب می‌دانم که شاخص خسارتم در تمامی مدل‌ها هیچ ارتباطی به ارتفاع کل سازه‌ها ندارد، و نیز خودم خوب می‌دانم که این نمودارها کمی عجیب و غریب هستند، اما واقعیت همینی است که می‌بینید. چرا؟! چون با افزایش ارتفاع سازه‌ها، ظرفیت‌شان نیز پایین می‌آید. چرا؟! دلایل زیادی دارد، یکی از آنها اثرات مخرب پی- دلتا است و ..." داور خوب و خیلی مهربونی بود و استدلالم را پذیرفت😊

پیام‌های بسیار زیادی دریافت نمودم، به روی چشم🌷در لحظه‌های آتی پاسخ این فوت‌نت طلایی در کانال بیان خواهد شد🙏

پاسخ فوت‌نت طلایی ۷۴۷ (هدیه آخر هفته عزیزان کانال)🍫🍫🍫

با کسب اجازه از محضر مبارک پیشکسوتان مهندسی زلزله ایران، و نام‌آورانی که حضورشان در کانال باعث می‌شود نتوانم بنویسم و نیز نتوانم هیچ‌گونه افاضه فضلی نمایم🙏

نرسیدن احتمالات فراگذشت از سطوح مختلف عملکردی به صد درصد، در منحنی‌های شکنندگی نشان دهنده این واقعیت است که شاخص شدت لرزه‌ای IM منتخب جهت انجام تحلیل‌های IDA مناسب نبوده و حتما بایستی عوض شود.‌ در واقع بایستی یک IM کارآمدی تعریف شود که منجر به پراکندگی کمتر در پاسخ‌های سازه‌اي👇

(Reduction of The Dispersion of Ida Curves)
براي یک سطح IM مشخص شود و در نتیجه منحنی‌های شکنندگی در تمامی سطوح عملکردی تا صد درصد ادامه پیدا کنند. نرسیدن احتمالات فراگذشت از سطوح مختلف عملکردی به صد درصد، همان حالتی است که محور افقی منحنی شکنندگی کشیده‌تر، و دارای مقادیر عددی متنوع‌تری می‌شود.

بعضی نام‌ها آن قدر بزرگ و دست‌نیافتنی هستند که دیدن‌شان زانوهای آدمی را سست می‌کند. حکایت این روزهای افشینا مثل کودکی است که یک عمر بازی‌های عاشقانه ونتورث میلر و سارا وین کالیز را دیده است و به یک باره و به طور کاملا اتفاقی با آنها رو به رو می‌شود. این کودک، سال‌ها قبل‌ یک تفنگ آب‌پاش اسباب بازی داشت و بزرگ‌ترین دغدغه‌اش آن بود که از صبح تا شب نگهبان تنگ ماهی قرمز روی بالکن خانه‌شان باشد. او آن قدر توی نقش محافظ كاخ باكينگهام غرق شده بود که علاوه بر گربه‌ها، حتی به آدم‌های پرسه‌زن اطراف خانه‌ هم رحم نمی‌کرد. خیلی مواقع از این کودک شیطان شکایت‌ها می‌شد و جمله "بچه است دیگر!" مجوزی بود برای هر کاری که دلش می‌خواست بعدها بکند. بعدتر خودش در پاسخ به همگان می‌گفت "بچه‌ام دیگر!" و ناباورانه می‌دید همگان قانع می‌شدند. بعدها بزرگ‌تر شد، اپنسیس‌کامیونیتی را افتتاح کرد و دید دنیا آن قدرها هم که فکر می‌کرد شیر تو شیر نیست! او متوجه شد بسیاری از مطالبی که بیان می‌کند، می‌شوند رفرنسی معتبر برای کارهای تحقیقاتی دیگران! و دریافت که اشتباهی کوچک، شاید نقطه پایان برخی باشد! لذا دست تمنا و دوستی به سمت دانشمندان دراز کرد🙏

مگر می‌شود شب‌ها بدون سیاوش عزیز درس خواند؟ او صمیمانه‌طور شده است همدم تفکرهای نیمه‌شب‌های من!
پل‌های بتن مسلح بزرگراهی رازهای خیلی زیادی دارند. گروه شمع‌های بتن مسلح عمیق هم رمز و راز زیاد دارند. فکرش را بکنید این دو تیپ سازه عجیب و غریب، گیر هم بیفتند و با یکدیگر تنها شوند. آن وقت دیگر بروز یک اشتباه کوچک، حتی انجام تحلیل ثقلی را نیز با مشکل روبه رو می‌کند.

اگر یادتون باشد سه شب پیش، من و سیاوش قرار گذاشتیم تا کدنویسی سیستم سازه ای پیچیده پل بتن مسلح بزرگ راهی میرآباد واقع شده بر روی گروه شمع های بتن مسلح خیلی عمیق را تکمیل کنیم. نیمه‌های شب بود که کد مربوطه وارنینگی مبتنی بر عدم توان سابستنس در حل معادلات حرکتی اعلام کرد و همین امر باعث عصبانیت شدید سیاوش شد. او قهر کرد و دیگر برایم نخواند، و لذا من هم خوابیدم. عطف به این ماجرای عجیب، شب بعد همدم شب‌های تنهایی و تفکرات عمیقم را عوض کردم و این بار ویتنی هوستون را برگزیدم. او خواند و من یک اسکریپت اوبونتوی ۷۰۰ خطی به کد اضافه کردم. و در نهایت نتیجه بسیار جالب و دوست داشتنی شد😊💪