⚟ لیام عزیز،
یک ساله که از آخرین باری که تولدت رو با هم جشن گرفتیم می‌گذره.
یک سال کامل از آخرین باری که دیدمت گذشته.

می‌دونی، با همه‌ی پیچ‌وخم‌های زندگی، خیلی وقتا نتونستیم تولد‌هامون رو با هم جشن بگیریم – چیزی که همیشه حسرتش رو دارم. اما پارسال تونستیم؛ هر دومون توی یه تابستون تولدمون رو گرفتیم. درست مثل وقتی که ۱۲ سالمون بود.

چند روز خوب داشتی، آدمای خوب دور و برت بودن و تولدت رو برات جشن گرفتن. آخرین روز فیلمبرداری Building The Band بود و منم رسیدم تا لحظه‌های آخر رو ببینم. همه داشتن می‌گفتن: «تولدت مبارک، آقا پسری که لباس آبی پوشیده!»

بعدش پروازت زود بود، فردای جشن. منم موندم و بالاخره تا صبح بیدار موندیم. حدود ۵ صبح فقط دوتامون بودیم، یه مدت کوتاه اما قشنگ – حرف زدن از زندگی، گوش دادن به آهنگ‌هایی که می‌نوشتیم، برنامه ریختن برای آینده... کلی برنامه... و آخرش هم چمدونت رو جمع می‌کردیم.

کادوی تولدت رو بهت دادم – یه پیراهن جدید WBA با نوشته‌ی «PAYNE 93» پشتش. هیچ‌وقت اون تعجب روی صورتت رو یادم نمی‌ره وقتی بازش کردی. تعجب بچگانه‌ای که هنوز می‌شد با یه سورپرایز خوشحالت کرد – چیزی که کم‌کم داشت برامون نایاب می‌شد. همون لحظه هم برام شیرین بود، هم داغی شد که هنوز باهامه.

الان یه سال از اون روز گذشته. یه ساله که صورت پسرخالم رو ندیدم. راستش گاهی حتی سخته به عکس‌هات نگاه کنم... اما امروز می‌تونم، و می‌خوام بهت بگم: تولدت مبارک.

تولدت مبارک رفیق 🎈

⚟ کل ماه آگوست این تاریخ ذهنم رو مشغول کرده بود. نه فقط چون اولین تولد بهشتیته، بلکه یه سال هم میشه که آخرین بار دیدمت.
سال پیش برای تولدت فقط پنج نفرمون بودیم، چیزی که از وقتی 1D شروع شد خیلی کم پیش اومده بود. اونقدر خوشحال بودم که وقتی کارت برات نوشتم، اسمت رو اشتباهی «Laim» نوشتم و با هم خندیدیم که باید از این به بعد همه کارت‌هام رو اینجوری خطاب کنم، غافل از اینکه این آخرین کارتی میشه که برات می‌نویسم.
امروز واقعاً با فکرام درگیر بودم. یادمه چی گفتم وقتی داشتیم خداحافظی می‌کردیم، خداحافظی‌ای که فقط قرار بود چند ماه طول بکشه. ای کاش بیشتر حرف زده بودم، بیشتر بغلت کرده بودم، نگهت داشته بودم توی انگلیس… شاید امروز همون روز عالی می‌شد، ولی با حضور تو. (تمام امروز منتظر بودم بیای توی اتاق و بگی همه اینا یه سوءتفاهم بزرگ بوده.)
سال پیش همین روز که باهات بودیم، کلی برنامه داشتی، کلی کارایی می‌خواستی بکنی و سال پیش رو پر از هیجان می‌دیدی.
یادمه استوری اینستاگرامم رو کنار تو نوشتم و بهت نشون دادم (می‌گفتیم اگه تو اینستا نباشه، یعنی اتفاق نیفتاده). خوندی و گفتی «ditto». هیچ فرقی بین چیزی که اون موقع نوشتم و الان وجود نداره. از تهِ دلم، با قلب شکسته‌م، نمی‌دونم بدون تو دارم چی کار می‌کنم.
تولدت مبارک Laim، همیشه دوستت دارم، هر روز بیشتر دلم برات تنگ میشه 🎳

⚞ For the entire of august this date has being weighing on my mind. Not only is it your first heavenly birthday, but also a year since I saw you.
It was just the 5 of us for your birthday last year, something that had rarely happened since 1D had begun and I was so happy about it that when I wrote your card, I misspelt your name as ‘Laim’ and we laughed I should address you this way in all future cards, not knowing this would be the last card I’d write to you.
I’ve really struggled with thoughts today, I remember what I said as we said goodbye for what was supposed to be a few months, only now I wished I’d have said more, hugged you more, made you stay in England and then maybe today would have been exactly the same perfect day for you, but with you being here (I’ve been waiting for you to walk in all day and tell me this was all a huge misunderstanding).
When we were with you this day last year, you had so many plans, so many things to do and the year ahead felt full of excitement.
I wrote my instagram story sat next to last year, I showed you (if it’s not on instagram, it didn’t happen) you read it and said ‘ditto’, there’s no difference in what I wrote then to now, from the bottom of my broken heart, I don’t know what I’m doing without you.
Birthday wishes Laim, love always, miss you more everyday 🎳

“You are IN. Stay tuned.”