برمی‌خیزم و زمین می‌خورم،
جلوی تهدید کوتاه نمیام،
توی این کشور، تخیل از بین رفته.
انگار پشتم به دیواره،
اون‌قدر که فکر می‌کنن عاشق آجــرم!

یادت میاد همه‌ی حرفایی که زدیم؟
چون من حواسم به معنی تک‌تک‌شون بوده.
وقتی اونا فقط دنبال بالا رفتن بودن،
من بلیط رفت و برگشت تا ستاره‌ها داشتم.

رفتم توی اجراها غرق شدم،
اون کارو هم واسه گرونی کردم،
با یه گروه سفید سخت کار کردم،
ولی باز هم مسخره‌م کردن، فقط چون آسیایی‌ام.

روی پرچم سفید یه خط آبی کشیدم،
بعد با خونم نقاشیش کردم.

اگه پدربزرگم می‌تونست برگرده،
احتمال اینکه یه سیلی بزنه کم نبود!
یه جوون بود با بچه‌ش، حالا هم تو یه کشور جدید با زنش.

می‌دونم چقدر رویا داشت،
چون همونا شدن رویاهای من،
و من با هر دو دست محکم گرفتمشون.

همونطور که یه شعله می‌تونه شعله‌ی بعدی رو روشن کنه،
هیچ‌وقت حس شرمندگی نکردم،
مثل موفاسا، داداشم.

اگه همه‌ش فقط یه بازی یا یه کلاسه،
تنم می‌لرزه.
امیدوارم وقتی دارم پرواز می‌کنم
بتونم اون زمینایی که توش زجر کشیدم رو ببینم.

اگه باید داد بزنیم،
شاید همین باعث شده بعضی وقتا لکنت بگیرم،
وقتی خیلی اوج می‌گیرم
و بعد مثل کره آب می‌شم.

ولی هنوز همه‌چی رو حس می‌کنم و چیزی قایم نمی‌کنم:
شاید مثل یه پرنده بخونم،
ولی بالام هیچ‌وقت نلرزیده.

هیچ انجیل و هیچ کلمه‌ای نیست.
هیچ هزینه‌ای پیدا نمی‌شه تو این وضعی که ما مثل علوفه شدیم.
حالم گرفته بود، ذهنم رفت تو حالتی که انگار صاحب همه‌چی‌ام،
مثل گالوم، انگار حلقه رو از توی خودم پیدا کردم.

تعلق ندارم به هیچ دسته یا ستون گناه.
چون این گرسنگی رو تا تهش خشکوندم.
آدما با بردهاشون جلو میان:
شاید همین‌طوری بکشن و بعد بخندن.

نشت رو می‌بینم که جاری می‌شه،
می‌ره سراغ ضعیف‌ها و یه پادشاه رو از تخت پایین می‌کشه.
ولی من شکست رو قبول نمی‌کنم،
توی خیابون هم کوتاه نمیام.
فتیله رو روشن می‌کنم تا چیزی رو که می‌بینم انکار کنم.
بمب اتم رو می‌برم وسط دریا روی یه قایق،
چون نمی‌ذارم خرابکاری‌هاشون پای من نوشته شه.
من نبودم.
فقط ادامه دادم و ضربه‌ها رو خوردم تا بالاخره همه‌چی لو بره.

هیچ چیزی نمی‌تونه منو روی زمین نگه داره،
انگار چشم‌انداز دریا دارم و ردیف اول نشستم.
دارم سعی می‌کنم دروغ‌ها رو قبل از این‌که غرقم کنن جمع کنم.
وقتی نقشه‌هاشون لو می‌ره، کم‌کم خجالت هم محو می‌شه.

چند تا قیراط تو یه الماسه تا آخرش یه خرگوش به آرامش برسه؟
جز سکوت چیزی رو دنبال نکردم:
خشونت رو هم بستم به زنجیر.
همه‌چی رو دیدم که زیر نور فرابنفش برق می‌زد،
انگار پلکم باز شد و تازه چشمام روشن شد.

قد پنج‌ ده، ویولن زدم – فقط خودم.
می‌تونم کاری رو که کردم شکست بدم؟
پرونده رو نگاه کن.
چون به خاطر اعتقادم امتیاز سبک دارم.

طرف با خودبزرگ‌بینی داره دیوونه‌بازی درمیاره،
زبره مثل نمک دریا،
سنگینه مثل الاکلنگ.
من فقط منتظر سقوط کامل بودم.
انگار شیطان دم در خونمه.

همه‌چی رو انجام دادم و حتی بیشتر از اون.
چرندیات رو گذاشتم برای قاچاقچی‌ها،
مثل یه فیلم قدیمی:
اسلحه‌مو درآوردم، چون این زندگی یه صفحه‌ی شطرنج شده پر از سرباز.

آره، پول درآوردم و اصلم رو حفظ کردم،
با یه حرکت تازه تو کشوی میزم.
دستم‌نوشته رو روی یه تخته گیره‌دار نگه داشتم.
کی می‌تونه این همه بار رو توی اوج خودش مدیریت کنه؟

این که کلاس بازیگری نیست – اینو نمی‌شه درس داد،
باید خودت خلقش کنی.
دیگه نمی‌خوای؟
من جزو بهترینام؛
یه تضمین توی قوطی‌ام.

یه قوطی پر از کرم،
که نمی‌تونم ازش فرار کنم.
همه‌شو بخون،
شاید مسخره به نظر برسه.
تابحال شنیدی کسی مثل من باشه؟