اگر بخواهیم سینمای امانوئل موره را با یک کلمه توصیف کنیم، شاید «عشق» کافی نباشد؛ دغدغه‌ی اصلی او رفتار آدم‌ها در مواجهه با عشق است.

شخصیت‌های موره درگیر میل، سوءتفاهم، انتخاب، حسادت و خیال‌پردازی‌اند. در جهان او، آدم‌ها به‌سادگی نمی‌گویند «دوستت دارم»؛ باید خاطره تعریف کنند، گذشته را مرور کنند و برای احساساتشان دلیل بیاورند. گفت‌وگو خودش بخشی از اتفاق است.

آدم‌هایی که می‌خواهند رابطه‌ای گذرا داشته باشند، عاشق می‌شوند؛ عشق به غرور، فریب و انتقام گره می‌خورد و روابطی که ساده به نظر می‌رسند، کم‌کم پیچیدگی خود را نشان می‌دهند.

شاید بهتر باشد موره را «فیلمساز عشق» ندانیم؛ او فیلمساز پیچیدگی‌های عشق است. او به‌جای فقط نشان دادن عاشق شدن، می‌پرسد بعد از آن چه اتفاقی برای آدم می‌افتد.

در سینمای موره، عشق همیشه با یک «اما» همراه است:

دوستت دارم، اما...
می‌خواهم با تو باشم، اما...
دیگر دوستت ندارم، اما...

شاید تمام سینمای موره در همین «اما» خلاصه شود؛ فاصله‌ی میان چیزی که احساس می‌کنیم و چیزی که می‌توانیم با آن احساس انجام دهیم.