اگر می‌توانستیم جهان را از دید دیگری ببینیم، در مواجهه با فرد سوگوار درمی‌یافتیم که همه‌چیز از نگاه او «آبی» است. احساس می‌کردیم آن رنج عذاب‌آوری که سراسر جهان ساکن و مالیخولیایی ذهن او را در برگرفته، هیچ میلی به حرکت ندارد‌.
آبی یعنی رخوت، گمشدگی، فقدان، غم و اندوهی که نمی‌خواهد جایی برود و وقتی که به عمیق‌ترین لایه‌های ذهن نفوذ می‌کند، در تقابل با آن تنها کاری که می‌توان انجام داد، «هیچ کاری نکردن» است.