«آنورا» یک اثر عاشقانه و کمدی آمریکایی است که توسط شان بیکر نوشته و کارگردانی شده. این فیلم با بازی درخشان مایکی مدیسون در نقش اصلی، داستان زندگی یک رقصنده اروتیک جوان به نام آنورا را روایت می‌کند که در منطقه‌ برایتون بیچ نیویورک، جایی که بسیاری از ساکنانش روس‌زبان هستند، زندگی می‌کند. او که به زبان روسی مسلط است، با پسری به نام وانیا که پسر یک الیگارش ثروتمند روس هست آشنا می‌شود.

«آنورا» ترکیبی از کمدی تلخ و درام عاشقانه است که با نگاهی واقع‌گرایانه به موضوعاتی مثل تفاوت طبقاتی، رویای آمریکایی و مشکلاتی که کارگر های جنسی باهاش دست و پنجه نرم می‌کنن می‌پردازد. جدا از اسکار و دیگر جشنواره ها تو جشنواره کن هم با استقبال گسترده‌ای روبه‌رو شد؛ به‌طوری که موفق به کسب نخل طلای کن شد و از سال ۲۰۱۱، پس از فیلم The Tree of Life اولین فیلم آمریکایی بود که این جایزه معتبر را دریافت کرد.

«آنورا» به‌راستی شایسته‌ی تمام جوایزی بود که دریافت کرد و از هر لحاظ می‌شه بهش اشاره کرد. از موقعیت‌های طنز و سیاه جالب فیلم، تا پرداختن به جا و جالب از کاراکتر فرعی به نام ایگور، تا آن زوج جوان درجه یک سینمایی که پر از شور و حرارت و زندگی هستن، تا بازی بی‌عیب و نقص هردو که انگار نه بازی، بلکه زندگی را پیش چشم‌مان آورده‌اند، تا ریتم درگیر کننده فیلم که لحظه‌ای شما را رها نمی‌کند، و از آغاز تا پایان میخکوبتان می‌کند، این همان چیزی است که ما از سینما می‌خوایم.

داستان در ایرلند می‌گذرد و درباره مردی است که دوستی‌اش را با دیگری تمام می‌کند.
فیلم بلافاصله با این جدایی آغاز می‌شود. دوستی که دیگر نمی‌خواهد در کنار دوستش باشد. اما چرا؟ این ساده‌ترین شکل داستان است. همانطور که پیش می‌رود تماشاگر با موضوعات مختلفی مانند پیری، موسیقی، میراث و ناامیدی روبه‌رو می‌شود. ظاهر فیلم یک داستان ساده است با محیطی در یک شهر کوچک و مناظر وسیع ایرلند که از مدرنیته دور است.
در برخی مواقع شخصیت‌ها به طور غیرقابل پیش‌بینی و عجیب رفتار می‌کردند که باعث می‌شد آدم فکر کند آیا یک انسان واقعی به این شکل رفتار می‌کند؟ اما فیلم آن‌قدر لایه‌لایه و پیچیده بود که به جای اعتراض، به انگیزه‌های پنهان آن‌ها فکر کردم. فیلم در دهه ۱۹۲۰ و در زمان جنگ داخلی ایرلند می‌گذرد و به همین دلیل فکر می‌کردم ممکن است تم‌ها یا رویدادهای تاریخی وجود داشته باشد که نتوانم درک کنم. وقتی همه چیز تمام شد، مطمئن نبودم که احساساتم نسبت به پایان فیلم چیست، در واقع، این پایان فیلم را برای بحث و گفت‌وگو باز می‌گذارد.