گل برای گل

‌

چیزی که از آنِ توست
تو را پیدا خواهد کرد



جبران خلیل جبران

تو را هر کس به سوی خویش خواند
تو را من جز به سوی تو نخوانم



مولانا

ما بهش میگیم رویا
انگلیسیا میگن dream
عربا میگن حلم

ولی به نظرم پائولو کوئیلو از همه قشنگ تر میگه: "افسانه شخصی"

‌

تو مثل این فریم زیبایی


‌

از هزاران یک نفر اهل دلند
مابقی تمثیلی از آب و گلند



مولانا

برخیز و مخور غم جهان گذران
بنشین و دمی به شادمانی گذران
در طبع جهان اگر وفایی بودی
نوبت به تو خود نیامدی از دگران


خیام

توی تمام جهانِ هستی از تو فقط یه دونه هست، همینقدر فوق‌العاده و خاص هستی


‌

دین واقعی از تجربه‌ی حیرت و شگفتی در برابر نظم و هماهنگی کائنات سرچشمه میگیرد



انیشتین

هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی...



حافظ

بدی مکن که درین کشتزارِ زود زوال
به داس دهر همان بِدرَوی که میکاری



مولانا

تا من تو را بدیدم دیگر جهان ندیدم
گم شد جهان ز چشمم تا در جهان نشستی



عطار

محبت، تنها آزادی است در جهان،
زیرا محبت روح را بلند می‌کند
تا بر قوانین طبیعت و وضع بشر فرمان براند.



جبران خلیل جبران

ای یار بِکش دستم، آن‌جا که تو آنجایی



مولانا

چو تو در آینه دیدی رخ خود
از آن خوشتر کجا باشد تماشا
‌


مولانا

تو پای به ره در‌ نِه و از هیچ مپرس
خود، راه بگویدت که چون باید رفت


عطار

از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر



حافظ

بزرگترین ریسک، ریسک نکردنه


‌

موفقیت انتخابه، نه شانس


‌

باغ و بهار من تویی بهر تو بود، بودِ من



مولانا