کاش می‌دانستی در این دنیا، فقط چشمانِ تو باعث ترس من است.
ترس از اینکه نگاهت روی کسی جز من باشد.

چه قدر حسِ خوبی میده، خیلی قشنگه

با اینکه خیلی کوتاهه، ولی توی همون چند خط حس عشقِ آمیخته با ترس و حسادت رو خیلی مستقیم منتقل کردی. خسته نباشی نقره

آیسوی مهربونم
بابت نگاهِ پر مهری که بهش داری، خیلی ممنونم.

نامه‌ای در اکتبر می‌نویسم ، در روزی که باران با صبر و حوصله بر شیشه‌ها می‌رقصد و بوی خاکِ خیس، فضای اتاق را چون عطری پنهان در آغوش می‌گیرد. کنار دستم فنجان سفید قهوه‌، آرام بخار می‌کند؛ انگار که بخواهد دل این سکوت را گرم‌تر سازد.
رنگ تیره‌ی قهوه با سفیدی فنجان تضادی دارد که مثل پاییز و بهار در کنار هم نشسته‌اند، درست مانند مگنولیای سپیدی که بر روی میز آرامیده است
گلی که هرچند از بهاری دور آمده، اما هنوز طراوتش را در دل پاییز نگاه داشته.

پاییز، فصلی‌ست که هر نامه در آن بوی دلتنگی می‌دهد. باران روی برگ‌ها می‌چکد و هر قطره‌اش به مثابه نقطه‌ای بر کاغذ، جمله‌ای نانوشته را کامل می‌کند.

نسیمی که از پنجره می‌وزد، برگ‌های زرد و سرخ را به رقص می‌آورد، و من میان این همه صدا و تصویر، نامه‌ام را می‌نویسم؛ نامه‌ای بی‌گیرنده، اما پر از احساس. گویی می‌خواهد بگوید هیچ واژه‌ای جز در دل باران و بوی خاکِ تازه جان‌گرفته، معنای حقیقی خود را پیدا نمی‌کند.
و من در میان این همه نشانه، درمی‌یابم

که پاییز نه پایان که آغازی‌ست؛ آغازی آرام برای گفت‌وگوی دوباره با دل، جایی که هر فنجان قهوه و هر عطر خاک، ما را به یاد چیزی می‌اندازد که هنوز زنده است
امیدی سپید، شبیه مگنولیا.

این پست + متن پایینش رو فور کنید.
پست مشخص کنید راجبش نظر بدم.

🪷 - جوین باشید نیلوفرها

این پست و متن و آهنگ پایینش.

فـور کـنید بـه یـک سـتاره کیـهـآنی تشـبیه‌تـون کـنم و یـک خـط درمـوردش تـوضـیح بـدم.

جـوین‌بـاشید؛چـک میشـه.