قبلاً سریال‌ها خیلی اعتیادآور بودن و نمی‌ذاشتن تا صبح بخوابی. الان سه روز طول میکشه تا یه اپیزود رو تموم کنم.

باشه ولی ‏“وفاداری” خیلی نایس و باکلاس و وظیفه‌س.

الان درک می کنم چرا بزرگ‌ترها روضه می‌گرفتن تا دور هم جمع بشن، چای و خوراکی بخورن و گریه کنن. بیاید ورکشاپ روضه بذاریم.

این‌روزا وقتی میرم خرید تنها چیزی که میتونم بگیرم جلوی خودمه.

درحال نگاه کردن به آینده‌ای که دیگه ندارم.

منِ پنج ساله وقتی چاه حموم رو میبستم تا استخر مصنوعی درست کنم:

‏ریال به ریال این پولی که من میدم به اینترنت امیدوارم خرج کفن و دفنتون بشه،قیمتش اندازه خون پدرتونه بعد کیفیتش به خرابی مادرتون.

باشه ولی زندگی تو ایران یه پلانک بی‌انتهاست.

جاویدنام قائم حسینی.

ایران اون لحظه که ما بمیریم و بذارنمون تو قبر:

وقتی دیلیت چت دو طرفه زدی و شمارش معکوس اومده:

وقتی وسط درامایی ک هیچ نقشی توش ندارم اسم من میاد.

باشه ولی به من نگو سگ. من با کسایی که دوسشون دارم یه پیشی ملوسم.

‏زود نگذشت فقط از ۱۲ ماه ، ۷ ماه شو اینترنت نداشتیم.

‏یه کیر از آسمون بیفته صاف میره تو کون ما ❌
‏هر بادی از هر جایی می‌وزد، بنیان ما را می‌کند ✅

‏از سرمایه گذاری روانی و عاطفی روی آدما خسته شدم.

‏وقتی سوتین و در میاری میندازی اونور:

جاویدنام ریحانه قدسی.

شب بخیر.