‏لطفا از من در مورد آینده سوال نپرسید، من دارم تلاشمو میکنم که همین امروز رو دووم بیارم و سوال‌های شما استرسم رو چندبرابر می‌کنه.

دلم زندگی اینجوری میخواد.

من که دارم دعوای دوتا راننده تاکسیو نگاه میکنم و منتظرم ببینم کدومشون بیشتر برای داشتنم تلاش میکنن.

از زندگی بی‌کیفیت خسته شدم. غذای بی‌کیفیت، لباس بی‌کیفیت، داروی بی‌کیفیت، ماشین بی‌کیفیت، خونه‌ی بی‌کیفیت، خواب بی‌کیفیت.
فروبپاشید دیگه کثافتا.

یکی از قدرت‌های فوق‌العادم اینه که اگه کسی ناراحتم کنه من ناراحت‌ترش می‌کنم.

جاویدنام سینا کاظمی.

پسری که اهمیت میده:

قبلاً سریال‌ها خیلی اعتیادآور بودن و نمی‌ذاشتن تا صبح بخوابی. الان سه روز طول میکشه تا یه اپیزود رو تموم کنم.

باشه ولی ‏“وفاداری” خیلی نایس و باکلاس و وظیفه‌س.

الان درک می کنم چرا بزرگ‌ترها روضه می‌گرفتن تا دور هم جمع بشن، چای و خوراکی بخورن و گریه کنن. بیاید ورکشاپ روضه بذاریم.

این‌روزا وقتی میرم خرید تنها چیزی که میتونم بگیرم جلوی خودمه.

درحال نگاه کردن به آینده‌ای که دیگه ندارم.

منِ پنج ساله وقتی چاه حموم رو میبستم تا استخر مصنوعی درست کنم:

‏ریال به ریال این پولی که من میدم به اینترنت امیدوارم خرج کفن و دفنتون بشه،قیمتش اندازه خون پدرتونه بعد کیفیتش به خرابی مادرتون.

باشه ولی زندگی تو ایران یه پلانک بی‌انتهاست.

جاویدنام قائم حسینی.

ایران اون لحظه که ما بمیریم و بذارنمون تو قبر: