وقتی نمیتونی احساستو‌ در قالب کلمات نشون بدی:

‏اون خانومه تو کارخونه هیولاها.

‏کاش دو نفر بودم؛
‏یکی می‌رفت پیِ تحصیلاتِ آکادمیک
‏اون یکی می‌رفت دنبالِ یللی تللی.

‏من‌ وسط روز درحال ساختن سناریوهای فیک تو ذهنم که یکم از واقعیت فرار کنم.

‏از کسایی که سلیقه شخصی دارن و صرفا هرچی ترند میشه رو استفاده نمیکنن خوشم میاد.

‏ببخشید داستان چیه انقد زود به زود شنبه می‌شه؟

‏این منم که لباس بافتنی‌هامو گرفتم و بی صبرانه منتظرم هوا سرد بشه.

یک فریم از گروه خانوادگی:

‏این دیگه چیزکیک سن‌سباستین نیست،
‏بوس‌کیک سن‌بوس‌بوسین عه💘

‏من به دل میگیرم چون واقعا مطمئنم ادما میدونن دارن چیکار میکنن و چه حرفی میزنن.

‏من آخرِ شبا بعد از اینکه کلِ روز دوستامو خندوندم.

‏واقعا به کسایی که وقت ( پول)، سلیقه(پول) حوصله( پول) و خلاقیت(پول) دارن که خونه زندگیشونو با عشق و جزییات بچینن حسودیم میشه.

بله درسته من هنوز پیگیر خبرت هستم، خبر مرگت.

باشه ولی پول ندارم گفتناتونم مثل درس نخوندم گفتنای قبل امتحانتونه. با همتون قهرم.

یهو به خودت میای میبینی داری دنبال یه چیزی میگردی که خوشحالت بکنه ولی خودتم نمیدونی چی می‌خوای.

این پست رو فقط اونایی که رو حاشیه فرش ماشین بازی میکردن فروارد کنن.

‏با من آماده شید بریم توی فکر.

تنها چیزی که میخوام.