بعضی از دعواها اصلاً مال اون لحظه نیستن، مال وقتاییه که مدام گفتی ”عیبی نداره“، ولی عیب داشته.

باشه ولی راستش دیگه پذیرفتم که فقط واسه من نمی‌شه.

‏وقتی یکی صبح زود باهام حرف میزنه:

اسم منههه دیه نیاااار
‏جلو چیشام دیه نیاااا.

باشه ولی ‏من واقعا دلم خونه زندگی خودمو میخواد.

‏در حال پیدا کردن پوزیشنی که درد پریودیم رو کم کنه

‏دلم می‌خواست مغرور و هفت‌خط و دست‌نیافتنی باشم ولی متاسفانه ساده‌لوح و کودن و در دسترسم.

‏وقتی یادم میاد قرار بود مرموز و خاص باشم، ولی همین الان بهش 90% اتفاقات شرم‌اور زندگیم رو گفتم:

‏انقدر تایپ تایپ نکنید ،از پروردگار و کائنات بخواید کسیو براتون بفرسته که لازم شماست و شما لازم اون شخص.

‏در پاسخ به این حرکت الان کاله میاد بستنی پروتریاک معرفی میکنه.

وقتی یادم میوفته موقع دعوا به جای گریه می‌تونستم چه حرفای قانع کننده‌ای بزنم:

وقتی نمیتونی احساستو‌ در قالب کلمات نشون بدی:

‏اون خانومه تو کارخونه هیولاها.

‏کاش دو نفر بودم؛
‏یکی می‌رفت پیِ تحصیلاتِ آکادمیک
‏اون یکی می‌رفت دنبالِ یللی تللی.

‏من‌ وسط روز درحال ساختن سناریوهای فیک تو ذهنم که یکم از واقعیت فرار کنم.

‏از کسایی که سلیقه شخصی دارن و صرفا هرچی ترند میشه رو استفاده نمیکنن خوشم میاد.

‏ببخشید داستان چیه انقد زود به زود شنبه می‌شه؟

‏این منم که لباس بافتنی‌هامو گرفتم و بی صبرانه منتظرم هوا سرد بشه.