🔵 تنگه هرمز بسته نیست؛ خصوصی شده است و کلید آن در دست چین است
✍️شاناکا آنسلم پررا

فوری: تنگه هرمز بسته نیست، بلکه به صورت «گزینشی» باز است؛ و تنها کشوری که این مسیر برایش باز مانده، چین است.

شبکه CNBC در تاریخ ۱۱ مارس، با استناد به داده‌های ماهواره‌ای TankerTrackers که توسط Kpler نیز تأیید شده، تأیید کرد که ایران از زمان آغاز جنگ در ۲۸ فوریه، دست‌کم ۱۱.۷ میلیون بشکه نفت خام از طریق تنگه هرمز به چین صادر کرده است.

تک‌تک این بشکه‌ها به مقصد چین بوده‌اند.

تمام این محموله‌ها از همان آبراهی عبور کرده‌اند که هفت اتحادیه بیمه (P&I)، آن را غیرقابل بیمه اعلام کرده‌اند، نیروی دریایی آمریکا از همراهی نفتکش‌های تجاری در آن خودداری کرده، ۷۰۰ کشتی در بیرون آن صف کشیده‌اند و رئیس مجلس ایران آن را مسیری توصیف کرده که دیگران فقط در «پلی‌استیشن» به آن دسترسی دارند.

تنگه باز است؛ برای ایران و به مقصد چین. در حالی که بقیه جهان پشت درهای بسته مانده‌اند.

سازوکار این اتفاق، «دکترین موزاییکی» است که مانند یک «باج‌گیر گزینشی» عمل می‌کند.

همان ۳۱ فرماندهی استانی خودمختار سپاه که کلاهک‌های یک تنی به سمت تل‌آویو شلیک می‌کنند، در مسیرهای کشتیرانی مین‌گذاری می‌کنند و به اهداف نزدیکی بحرین و الرویس حمله کرده‌اند، به‌طور جمعی توافق کرده‌اند که از محموله‌های نفت خام ایران به مقصد چین محافظت کنند.

نه به این دلیل که رهبر چنین دستوری داده باشد (متن اصلی در اینجا تعبیری نمادین به کار برده است)، بلکه به این دلیل که هر ۳۱ فرماندهی یک انگیزه مشترک برای بقا دارند: چین ۸۰ تا ۹۰ درصد صادرات نفت ایران را می‌خرد.

این درآمد، هزینه مهمات، پهپادها، حقوق‌ها و استقلال عملیاتی هر فرماندهی استانی را تأمین می‌کند.

حمله به نفتکشِ مقصدِ چین، به مثابه «قطع بودجه خودی» خواهد بود.

کشتی‌ها در تاریکی حرکت می‌کنند؛ با فرستنده‌های (AIS) خاموش یا دستکاری شده. سیگنال‌های «مالک چینی» و «خدمه چینی» به رادارهای ساحلی سپاه ارسال می‌شود. طبق گزارش لویدز لیست (Lloyd’s List)، نفتکش‌های «ناوگان سایه» — صدها نفتکش فرسوده تحت تحریم که از پرچم‌های جعلی و شرکت‌های صوری استفاده می‌کنند — اکنون حدود نیمی از تردد باقی‌مانده در هرمز را تشکیل می‌دهند.

آن‌ها هیچ بیمه غربی ندارند، به هیچ اتحادیه بیمه‌ای پاسخگو نیستند و خارج از هرگونه چارچوب نظارتی حاکم بر کشتیرانی جهانی فعالیت می‌کنند. آن‌ها تنها شناورهایی هستند که در مهم‌ترین آبراه زمین حرکت می‌کنند.

حدود ۵۰ میلیون بشکه نفت خام ایران در سواحل چین و مالزی به عنوان ذخیره احتیاطی قرار دارد. ۳۹ میلیون بشکه دیگر در نفتکش‌های لنگرانداخته ناوگان سایه شناور است که ۷۷ درصد آن‌ها ایرانی هستند. پالایشگاه‌های خصوصی (Teapot) چین در شاندونگ، که بخش عمده نفت ایران را با تخفیف ۹ تا ۱۲ دلاری نسبت به نفت برنت پردازش می‌کنند، همچنان با استفاده از این ذخایر به کار خود ادامه می‌دهند.

چین در سال ۲۰۲۵ مازاد ذخیره ۱.۱۳ میلیون بشکه‌ای در روز ایجاد کرد و ذخایر استراتژیک و تجاری خود را برای پوشش ۹۰ تا ۱۳۰ روز پر کرد. پکن این روزها را پیش‌بینی کرده بود.

تبعات بیمه‌ای این وضعیت برای نظم فعلی جهان مرگبار است.

هفت اتحادیه بیمه (P&I)، ریسک را بر اساس «تراکم حوادث» قیمت‌گذاری کردند.

تراکم حوادث در تنگه شامل مین‌ها، پهپادها، موشک‌ها و حملات پرتابه‌ای به کشتی‌های کانتینری است.

اما این شامل حملات به نفت خام ایران به مقصد چین نمی‌شود، چون چنین حملاتی اصلاً رخ نمی‌دهد. مدل محاسباتی که تنگه را برای ۹۰ درصد ظرفیت حمل‌ونقل جهانی بست، برای آن ۱۰ درصدی که نفت ایران را به بنادر چین می‌برد صدق نمی‌کند.

دو پروفایل ریسک متفاوت بر یک آبراه حاکم است: یکی غیرقابل بیمه و دیگری که هرگز هدف قرار نگرفته است.

ایالات متحده مانع این محموله‌ها نمی‌شود، زیرا توقیف نفتِ مقصدِ چین منجر به تقابل مستقیم با پکن خواهد شد؛ هزینه‌ای که واشینگتن در حالی که همزمان با ایران می‌جنگد، سه ناوگروه هواپیمابر را مدیریت می‌کند، سامانه تاد (THAAD) را از کره جنوبی خارج کرده و بزرگترین آزادسازی ذخایر تاریخ را پیشنهاد داده، نمی‌تواند از عهده آن برآید. ناوگان سایه تردد می‌کند چون آمریکا ترجیح داده است آن را نبیند.

ایران تنگه را به روی دنیا بست و برای مشتری خود باز نگه داشت. مشتری هزینه را با بشکه‌های تخفیف‌خورده می‌پردازد، اما دنیا هزینه را با نفت ۹۱ دلاری، گاز ۲۵ دلاری، اوره ۵۸۴ دلاری، زمین‌گیر شدن ایرلاین‌ها و حساب‌های بانکی مسدود شده پرداخت می‌کند.

تنگه بسته نیست؛ خصوصی شده است. و کلید آن در دست چین است.

https://x.com/shanaka86/status/2031612131452530742?s=20

https://x.com/FGhoddoussi/status/2031683414869348839?s=20
@BetweenDichotomies


پیدا کنید پرتقال فروش رو 🍊