پرتقال فروش

قوانین کشور حتی در مهد دموکراسی هم شوخی بردار نیست

پیدا کنید پرتقال فروش رو 🍊

32 viewsedited 11:55

🔴 «به هر قیمتی، یعنی چند؟»

🔻در قرن اخیر، منازعات داخلی کشورها ۲ برابر جنگ ارتش‌ها، کشته داشت. یکی از دلایل‌اش این است که وقتی از برخی معترضان داخلی بپرسید: «برای رسیدن به اهداف‌تان، حاضرید چقدر هزینه پرداخت کنید؟» غالباً جواب می‌شنوید: «به هررر قیمتی!» اما این پاسخ، نه تنها شجاعانه نیست بلکه تا حدی نابخردانه است.

🔻آنان گویا نمی‌دانند «به هر قیمتی! یعنی چند؟» گویا نمی‌دانند در دل این شعار، چه حجمی از خشونت و ویرانی نهفته است. گویا نمی‌دانند که این صورت‌حساب، نه از جان و مال خودشان بلکه از حیات و مَمات دیگران پرداخت می‌شود.

🔻بیایید ببینیم در برخی کشورها «به هر قیمتی!» چند آب خورده است:

▪️در شوروی، بلشویک‌ها برای ساقط کردن تزارها حدود ۱۰ میلیون کشته دادند و گرفتند. بعد از پیروزی هم استالین با اعدام‌های میلیونی، دست به پاک‌سازی بزرگ زد.

▪️در آلمان، بهای سقوط نازی‌ها، علاوه بر ده‌ها میلیون کشته، تجاوز متفقین به ۱-۲ میلیون زن آلمانی بود.

▪️در یوگسلاوی، دیکتاتوری تیکو به ازای تجزیه کشور و مرگ صدها هزار نفر به پایان رسید.

▪️عراق بعد از صدام ۵ سال حاکم امریکایی داشت و صدها هزار نفر کشته شدند. از موزه‌ها تا چاه‌های نفت عراق به یغما رفت و کشور تا امروز بدون قدرت اجتماعی و اقتصادی و نظامی، به حال خود رها شد.

▪️در الجزایر، استقلال در ازای قربانی شدن ۱.۵ میلیون نفر به دست آمد.

▪️در لیبی، ناتو وارد شد و قذافی رفت اما کشور تا امروز چندپاره و بی‌دولت مانده و مرکز قاچاق انسان و مواد مخدر شده است.

▪️در چین برای سقوط امپراطوری و رسیدن به اصلاحات مدنظر مائو، بیش از ۵۰ میلیون نفر مردند یا کشته شدند.

▪️در کامبوج، یک چهارم جمعیت کشور مردند تا پل‌پوت سرنگون شد.

▪️در سوریه، سقوط اسد ۱۲ سال به طول انجامید. ۵۰۰ هزار کشته و ۵ میلیون مصدوم و ۱۰ میلیون نفر آواره شدند و زمین سوخته‌ای بر جای ماند که بخش‌هایی از آن را ترکیه و اسرائیل گرفتند و بقیه بین چند گروه تقسیم شده است.

🔻در همه این کشورها، معترضان در آغاز ماجرا، وقتی می‌گفتند: «به هر قیمتی!»، تصوری از ابعاد فجایع احتمالی نداشتند و گمان می‌کردند با کمترین هزینه، قهرمانِ پیروزند اما در عمل، یا کسی پیروز نشد یا پیروزی به بهایش نمی‌ارزید.

🔻معترضان غالباً «حَوِّل حالَنا» را می‌خوانند و «الی احسن الحال» را نمی‌گویند و گمان می‌کنید هر چه شود از اینی که هست، بهتر است. باید از آنها پرسید:

▪️آیا حاضرید با ورود نیروهای خارجی به کشور، دوباره شبیه قحطی بزرگی که در جنگ جهانی اول در ایران به‌وجود آمد، تکرار شود و یک سوم جمعیت کشور از فقر و گرسنگی و بیماری بمیرند؟!

▪️آیا حاضرید در جنگ احتمالی داخلی، ناموس ایران بر باد برود و خانه‌‌‌ای نماند جز آنکه سوگوار باشد؟! «حد یقف» دادن و گرفتنِ چند هزار کشته است؟!

▪️آیا حاضرید پیروزی‌تان را به بهای نابودی تمام زیرساخت‌ها و قطع طولانی‌مدت آب و برق و گاز و فقدان خدمات دارو و درمان و امکانات شهری و آموزشی و اقتصادی، به‌دست آورید؟

▪️آیا حاضرید به تجزیه تن دهید و ایران را ایرانستان کنید تا بلکه به اهداف سیاسی‌تان برسید؟!

▪️آیا حاضرید از حمله احتمالی شیمیایی یا بیولوژیک یا بمباران اتمی شیراز، مشهد، تبریز، اصفهان، تهران و نابودی تمام آثار تاریخی و تمدنی ایران، حمایت کنید؟!

🔻تاریخ نشان می‌دهد که آزادی، اگر بر ویرانه دولت‌ها بنا شود، به هرج‌ومرج داخلی یا جنگ خارجی ختم می‌شود اما اگر بر شانه حکومت کارآمد بنشیند، به توسعه پایدار می‌انجامد. تحولات آفریقای جنوبی، کره و تایوان (در دهه ۱۹۸۰) و... نشان داد که موفقیت کشور‌ها در گرو بلوغِ نهادی و مدنی است و نه فروپاشیِ سیاسی و نه اعتراضاتِ گسترده اجتماعی.

🔻به همین خاطر است که بسیاری از نخبگان و دلسوزان ایران، علی‌رغم نارضایتی‌ها، گزینه «پرهیز از فروپاشی سیاسی و اجتماعی» و «اصلاح عملکردهای کنونی» را برگزیده‌اند و با تمام و گلایه‌هایی که دارند و رنج‌هایی که دیدند، همچنان از «گفتگوی ملی» بجای «براندازی» سخن می‌گویند و هر گونه دخالت خارجی را مردود می‌دانند.

🔻آنها خشونت‌پرهیزی و گفتگومداری و اطلاح‌طلبی را بجای دمیدن بر آتش فروپاشی و یا راضی شدن به شرایط کنونی، انتخاب کرده‌اند زیرا می‌ترسند که ایران «کُنام پلنگان و شیران شود»؛ و چقدر این ترس، بجا و خردمندانه است.

🔻در بازار سیاست، هیچ کالایی «به هر قیمتی» نمی‌ارزد. در دل شعار «به هر قیمتی» آتش‌فشانی از خشونت بی‌مهار، پنهان است و به ناکجاآبادی ختم می‌شود که بجز دشمنان ایران، همه در آن بازنده‌اند.

🔻این داستان را همه‌مان شنیده‌ایم که در نزاع دو زن بر سر مادری یک کودک، وقتی قاضی حکم به نصف کردن کودک داد، آنکه مادر حقیقی بود، از ادعای خود دست کشید تا لااقل کودک‌اش زنده بماند. شاید زمان زیادی تا تعیین مادرِ حقیقیِ ایران، نمانده باشد.

علی‌رضا آزاد
۲۵ بهمن۱۴۰۴
@AzadName

❤1

25 views13:27