t.me/Nullactive

هش یه تابع یک‌طرفه‌ست. نمی‌تونی برگردونی.
پس چطور کرک میشه؟ با مقایسه.

روش‌ها به ترتیب سرعت و کارایی:

۱. Dictionary Attack
یه لیست از کلمات رایج رو می‌گیری.
هر کلمه رو هش می‌کنی.
با هش هدف مقایسه می‌کنی.
اگه مطابقت کرد، پسورد پیدا شده.

مثال:
echo -n "password" | md5sum
خروجی: 5f4dcc3b5aa765d61d8327deb882cf99

حالا اگه هش هدف همین باشه، یعنی پسورد "password" بوده.

۲. Rule-Based Attack
به Dictionary Rules اضافه می‌کنی.
مثلاً:
password → Password → P@ssword → password123

یه لیست ۱۰ میلیونی، با قوانین، میشه ۱ میلیارد ترکیب.

۳. Mask Attack
وقتی الگوی پسورد رو می‌دونی.
مثلاً می‌دونی ۸ کاراکتره، با حرف بزرگ شروع میشه، با عدد تموم میشه.
?u???????d

۴. Brute Force
همه ترکیب‌های ممکن.
برای پسورد ۸ کاراکتری:
حروف کوچیک + بزرگ + عدد = ۶۲ کاراکتر
۶۲^۸ = ۲۱۸ تریلیون ترکیب

با یه GPU قوی، چند ساعت تا چند روز.

۵. Rainbow Table
جدول از پیش محاسبه شده.
هش‌های معروف با پسوردشون.
جستجو سریع، ولی فقط برای هش‌های بدون Salt.

۶. Credential Stuffing
از دیتابیس‌های لو رفته استفاده می‌کنی.
یوزر و پسورد واقعی.
چون مردم یه پسورد رو همه جا استفاده می‌کنن.

Salt یه رشته رندومه که قبل از هش کردن، به پسورد اضافه میشه.

مثال بدون Salt:
password → 5f4dcc3b5aa765d61d8327deb882cf99
password1 → 7c6a180b36896a0a8c02787eeafb0e4c

هر دو تو Rainbow Table هستن.
با یه جستجو، هر دوشون کرک میشن.

مثال با Salt:
salt = "x7k9"
password + salt = "passwordx7k9"
هش: 2b3a8f... (یه چیز رندوم)

حالا اگه دو نفر پسوردشون "password" باشه:
نفر اول salt "x7k9" داره → هش A
نفر دوم salt "m3p2" داره → هش B

دو هش کاملاً متفاوت.
Rainbow Table بی‌فایده میشه.

چرا؟ چون جدول باید برای هر Salt جداگانه ساخته بشه.
یعنی میلیاردها جدول. غیرممکن.

حالا Salt چقدر باید باشه؟

حداقل ۱۶ بایت. ترجیحاً ۳۲ بایت.
هر کاربر یه Salt منحصر به فرد.
Salt مخفی نیست، تو خود دیتابیس ذخیره میشه.

پس چرا کار می‌کنه؟
چون جلوی پیش‌محاسبه رو می‌گیره.
نه جلوی Brute Force زنده.

MD5 و SHA1 برای سرعت طراحی شدن.
یعنی برای فایل، برای Checksum، برای امضا.

وقتی برای پسورد استفاده میشن، فاجعه میشن.

چرا؟

یه GPU معمولی:
MD5 → ۲۰۰ میلیارد هش در ثانیه
SHA1 → ۷۰ میلیارد هش در ثانیه
SHA256 → ۲۰ میلیارد هش در ثانیه
bcrypt → ۱۰۰ هزار هش در ثانیه
argon2 → ۱۰ هزار هش در ثانیه

ببین تفاوت رو:
MD5 دو میلیون بار سریع‌تر از bcrypt هش می‌کنه.

یعنی اگه هکر یه دیتابیس با هش MD5 داشته باشه:
کل دیکشنری ۱۰ میلیون کلمه‌ای، تو کمتر از ۱ ثانیه.

ولی اگه bcrypt باشه:
همون دیکشنری، ۱۰۰ ثانیه طول می‌کشه.

و اگه Argon2 با تنظیمات سخت باشه:
چند ساعت تا چند روز.

حالا چرا BCrypt و Argon2 کمن؟

چون عمداً کند طراحی شدن.
Key Stretching یعنی چی؟
یعنی یه عملیات رو N بار تکرار کن تا هش کند بشه.

BCrypt کارش اینه.
Argon2 همینطور، ولی با مصرف حافظه هم ترکیب شده.

دفاع:
MD5 → هرگز برای پسورد
SHA1 → هرگز برای پسورد
SHA256 → فقط با Key Stretching سنگین
BCrypt → استاندارد، Cost ۱۲+
Argon2 → بهترین گزینه فعلی

CPU برای محاسبات پیچیده طراحی شده.
GPU برای محاسبات موازی ساده.

یه CPU: ۸ تا ۱۶ هسته
یه GPU: ۵۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰ هسته

هر هسته GPU ساده‌تره، ولی تعدادشون خیلی بیشتره.
برای هش کردن که عملیات ساده و تکراریه، عالیه.

مثال واقعی:

CPU Core i9
MD5 → ۵۰ میلیون هش در ثانیه

RTX 4090
MD5 → ۱۶۴ میلیارد هش در ثانیه

یعنی ۳۲۰۰ برابر سریع‌تر.

حالا برای BCrypt:

CPU Core i9
BCrypt Cost 12 → ۵۰۰ هش در ثانیه

RTX 4090
BCrypt Cost 12 → ۲۰۰۰ هش در ثانیه

فقط ۴ برابر سریع‌تر.

چرا؟

چون BCrypt از حافظه زیاد استفاده می‌کنه.
و GPU حافظه محدودی داره.
پس محدود میشه.

Argon2 حتی بدتر برای GPU:
چون Memory-Hard طراحی شده.
یعنی عمداً حافظه زیاد مصرف می‌کنه.
GPU نمی‌تونه موازی‌سازی کنه.

نتیجه:
هرچی الگوریتم Memory-Hard تر باشه،
کرک با GPU سخت‌تر میشه.
و کرک با ASIC هم بی‌فایده‌تر.

Hashcat سریع‌ترین ابزار کرکه.
از OpenCL و CUDA استفاده می‌کنه.
یعنی GPU رو کامل به کار می‌گیره.

حالت‌های کاری:

حالت ۰: Straight Dictionary
یه لیست کلمه، همه امتحان میشن.

حالت ۱: Combination
دو لیست کلمه، همه ترکیب‌هاشون.
لیست A × لیست B
۱۰ هزار × ۱۰ هزار = ۱۰۰ میلیون ترکیب.

حالت ۳: Brute Force با Mask
الگوی مشخص.
?l?l?l?l?d?d → aaab12

حالت ۶: Hybrid Wordlist + Mask
کلمه + الگو.
password + ?d?d → password12

حالت ۷: Mask + Wordlist
الگو + کلمه.
?d?d + password → 12password

چرا حالت ۱ و ۶ و ۷ اینقدر قوی‌ن؟

چون اکثر مردم پسوردشون رو از یه کلمه + عدد/علامت می‌سازن.
مثلاً:
Ali123
Reza1365
Tehran@2024

حالت ۶ اینا رو تو چند ثانیه می‌گیره.

نکته حرفه‌ای:

Hashcat از Rule Engine پشتیبانی می‌کنه.
مثلاً Rule "c" یعنی Capitalize اولین حرف.
Rule "$1" یعنی یه "1" به آخر اضافه کن.

ترکیب Rules با Dictionary:
لیست ۱ میلیونی + ۱۰۰ Rule = ۱۰۰ میلیون ترکیب.
تو ۵ دقیقه با یه GPU.

تو ویندوز، پسورد کاربر به دو شکل ذخیره میشه:

۱. LM Hash (قدیمی)
ضعیف. پسورد رو به دو نیمه ۷ کاراکتری تقسیم می‌کنه.
هر نیمه جدا هش میشه.
یعنی عملاً یه پسورد ۱۴ کاراکتری، مثل دو تا ۷ کاراکتری میشه.
تو چند دقیقه کرک میشه.
ویندوز جدید غیرفعالش کرده.

۲. NTLM Hash
MD4 از پسورد UTF-16LE.
سریع، بدون Salt.
ولی خیلی بهتر از LM.

چرا مهمه؟

چون NTLM Hash رو تو ویندوز میشه از RAM خوند.
ابزارش خیلی معروفه، اسمش رو نمی‌برم.
یه فرمان ساده، همه هش‌های کاربران لاگین شده تو حافظه.

بعدش چی؟

اگه هش NTLM رو داشته باشی، دو راه داری:

راه ۱: کرکش کنی
با Hashcat. اگه پسورد ضعیف باشه، چند دقیقه.

راه ۲: Pass-the-Hash
بدون کرک، مستقیم از هش استفاده کنی.
مثل اینکه پسورد رو داری.
این تکنیک پایه اکثر حملات به AD هست.

دفاع:

۱. Disable LM Hash
از Group Policy غیرفعالش کن.

۲. Credential Guard
ویندوز ۱۰ و ۱۱ داره.
جلوی خوندن هش از RAM رو می‌گیره.

۳. Tiered Admin Model
Admin های Domain جدا از Admin های سرور.

۴. LAPS
پسورد Local Admin رندوم و چرخشی.

یه باور غلط:
"اگه پسورد طولانی و پیچیده باشه، هر الگوریتمی امنه."

واقعیت:

فرض کن پسورد:
CorrectHorseBatteryStaple

۲۵ کاراکتر، حروف بزرگ و کوچیک.
با bcrypt، میلیاردها سال طول می‌کشه کرک بشه.

ولی صبر کن.

این پسورد از ۴ کلمه ساخته شده:
Correct Horse Battery Staple

حالا اگه هکر این الگو رو بدونه:

یه Wordlist کلمه‌های رایج (۱۰۰ هزار کلمه).
با Hashcat حالت ۱ (Combination):
۱۰۰,۰۰۰ × ۱۰۰,۰۰۰ × ۱۰۰,۰۰۰ × ۱۰۰,۰۰۰

ولی این عدد خیلی بزرگه.
پس هکر از Markov Chain یا Grammar-Based استفاده می‌کنه.

با این روش، یه پسورد ۴ کلمه‌ای، تو چند ساعت کرک میشه.
حتی با bcrypt.

چرا؟

چون آنتروپی واقعی این پسورد کمتر از چیزیه که فکر می‌کنی.
فقط ظاهرش طولانیه.

پس چطور پسورد واقعاً امن بسازیم؟

از Diceware استفاده کن.
۶ کلمه رندوم از یه لیست ۷۷۷۶ کلمه‌ای.
آنتروپی: ۷۷۷۶^۶ = ۲^۷۷

این یعنی ۲ به توان ۷۷ ترکیب.
حتی با Markov Chain هم غیرممکنه.

یا:

از یه Password Manager استفاده کن.
هر سایت یه پسورد ۳۲ کاراکتری رندوم.
فقط یه Master Password حفظ کن.

فرض کن یه دیتابیس قدیمی لو رفته.
از سال ۲۰۱۵. با MD5.

مردم فکر می‌کنن: "خب پسوردش قدیمیه، عوضش کردم."

واقعیت:

مردم پسوردشون رو الگویی عوض می‌کنن.

مثال:
Password123 → Password1234 → Password12345

یا:
Ali@1395 → Ali@1396 → Ali@1397

حالا هکر چیکار می‌کنه؟

۱. پسورد قدیمی رو از دیتابیس لو رفته می‌خونه.
۲. یه Rule Engine روش اجرا می‌کنه.
۳. چند نسخه جدید می‌سازه.
۴. رو سایت فعلی امتحان می‌کنه.

این حمله اسمش Password Evolution Attack هست.

چرا خطرناکه؟

چون اکثر مردم فکر می‌کنن عوض کردن پسورد کافیه.
ولی اگه الگوش رو حفظ کنن، هکر می‌تونه حدس بزنه.

دفاع واقعی:

هر بار پسورد رو کاملاً عوض کن.
نه فقط یه عدد به آخرش اضافه کن.

از Password Manager استفاده کن.
اون خودش پسوردهای رندوم کامل می‌سازه.

۲FA رو روشن کن.
اگه هکر پسورد رو هم داشت، بازم نتونه وارد شه.

نکته:

ایمیل رو تو haveibeenpwned.com چک کن.
ببین کدوم دیتابیس‌ها لو رفتن.
اگه پسوردت تو هر کدوم بود، همون الگو رو تو همه جا عوض کن.

JWT یه توکن سه بخشیه:
Header.Payload.Signature

مثال:
eyJhbGciOiJIUzI1NiJ9.eyJ1c2VyIjoiYWRtaW4ifQ.abc123

Header و Payload فقط Base64 هستن. رمزنگاری نشدن.
هر کسی می‌تونه بخونتشون.

echo eyJ1c2VyIjoiYWRtaW4ifQ | base64 -d
خروجی: {"user":"admin"}

خب، پس امنیت کجاست؟

تو Signature.
Signature با یه Secret Key ساخته میشه.
بدون Secret، نمی‌تونی امضا بسازی.

حالا حملات معروف:

۱. alg:none
بعضی کتابخانه‌ها، اگه alg رو none بذاری، امضا رو چک نمی‌کنن.
مهاجم Payload رو عوض می‌کنه، alg رو none می‌ذاره، تموم.

۲. HS256 vs RS256
اگه سرور با RS256 (کلید عمومی/خصوصی) کار کنه،
ولی مهاجم alg رو HS256 بذاره،
بعضی کتابخانه‌ها با کلید عمومی، HS256 رو امضا می‌کنن.
یعنی مهاجم می‌تونه با کلید عمومی امضا بسازه.

۳. Weak Secret
اگه Secret کوتاه یا ساده باشه،
می‌تونی با Hashcat کرکش کنی.
hashcat -m 16500 jwt.txt wordlist.txt
یه Secret مثل "secret" تو چند ثانیه کرک میشه.

۴. kid Injection
فیلد kid تو Header، مسیر فایل کلید رو مشخص می‌کنه.
اگه مهاجم بتونه kid رو کنترل کنه:
"kid": "../../dev/null"
امضا با فایل خالی چک میشه. بی‌فایده.

۵. jku / x5u
URL کلید عمومی رو مشخص می‌کنه.
مهاجم URL خودش رو می‌ذاره، کلید خودش رو میده.

دفاع:
همیشه alg رو صریح مشخص کن.
Secret قوی و طولانی استفاده کن.
کتابخانه رو آپدیت نگه دار.
kid و jku و x5u رو اعتبارسنجی کن.

خب، همه چیز درباره کرک بد بود.
حالا راه حل چیه؟

FIDO2 / WebAuthn
استاندارد جدید بدون پسورد.

چطور کار می‌کنه؟

۱. ثبت‌نام
مرورگر یه کلید عمومی/خصوصی می‌سازه.
کلید خصوصی تو دستگاه قربانی می‌مونه (TPM chip).
کلید عمومی میره سرور.

۲. ورود
سرور یه چالش می‌فرسته.
دستگاه با کلید خصوصی امضاش می‌کنه.
سرور با کلید عمومی چک می‌کنه.

چرا غیرقابل کرکه؟

چون هیچ پسوردی وجود نداره که کرک بشه.
کلید خصوصی تو TPM قفله. از TPM بیرون نمیاد.
هیچ‌وقت به شبکه نمی‌ره.

حتی اگه سرور هک بشه:
مهاجم فقط کلید عمومی رو داره.
با کلید عمومی نمی‌تونه وارد شه.

حتی اگه Phishing بشه:
کلید خصوصی به دامنه اصلی بسته‌ست.
اگه سایت fake.site.com باشه، مرورگر امضا نمی‌ده.

پس مشکل کجاست؟

۱. پشتیبانی همه سایت‌ها نیست.
۲. دستگاه گم بشه، باید Recovery داشته باشی.
۳. بعضی سازمان‌ها هنوز قدیمی‌ان.
۴. برای Legacy سیستم‌ها، پسورد لازمه.

ولی آینده داره به سمتش می‌ره.

مایکروسافت، گوگل، اپل همه دارن پشتیبانی می‌کنن.
Passkeys، همینه.

نتیجه:
بهترین پسورد، پسوردی‌ست که وجود نداره.
پس FIDO2 استفاده کن. هر جا که ممکنه.