بدون این‌ها هیچ‌وقت هکر نمی‌شوی:

اول از همه شبکه
IP, MAC, Subnet, Gateway چیست؟
TCP در مقابل UDP فرقشان چیست؟
DNS چطور کار می‌کند؟
HTTP/HTTPS چطور کار می‌کند؟
ARP, DHCP, NAT چیست؟

کار با سیستم‌عامل لینوکس
پروتکل‌ها مثل SSH, FTP, SMB, RDP و HTTP Methods و SSL/TLS

هکر یعنی کسی که به جای «چطور کار می‌کند» می‌پرسد «از کجا می‌شکند»

مثال:
یک فرم لاگین می‌بینی → می‌پرسی «اگر پسورد را خالی بگذارم چه؟»
یک URL می‌بینی → می‌پرسی «اگر id را ۱ کنم چه؟»
یک فایل آپلود → می‌پرسی «اگر پسوندش را عوض کنم چه؟»

این طرز فکر را باید تمرین کنی. هر سیستمی که دیدی، بپرس «کجاش ضعف است؟»

🟢 کار قانونی:
تست نفوذ با قرارداد
شرکت در Bug Bounty (HackerOne, Bugcrowd)
گزارش دادن آسیب‌پذیری به سایت‌ها
مشاوره امنیتی

🟢 پول درآوردن:
Bug Bounty از ۱۰۰ دلار تا ۱۰۰ هزار دلار
تست نفوذ پروژه‌ای
استخدام در شرکت‌های امنیتی

اشتباهات مرگبار مبتدی‌ها

❌ یاد گرفتن ابزار قبل از فهمیدن مفهوم
❌ تست روی سایت‌های واقعی بدون اجازه
❌ فکر کردن که هک یعنی «کد زدن»
❌ عجله برای رسیدن به درآمد
❌ کار کردن به تنهایی (کامیونیتی خیلی مهم است)

منابع رایگان گاد

🟢 YouTube:
NetworkChuck
John Hammond
IppSec
LiveOverflow

🟢 سایت‌ها:
OWASP
PortSwigger Web Security Academy
HackTricks
PayloadsAllTheThings

🟢 کتاب‌ها:
The Web Application Hacker's Handbook
Hacking: The Art of Exploitation
The Hacker Playbook 3

دوستان گل ببینید، اینترنت ۳ لایه داره:

🟢 Surface Web: چیزهایی که گوگل پیدا می‌کنه (سایت‌های معمولی)

🟡 Deep Web: چیزهایی که گوگل نمی‌بینه (ایمیل، حساب بانکی، پرونده‌های پزشکی)

🔴 Dark Web: بخش کوچکی از Deep Web که فقط با ابزار خاص (Tor) قابل دسترسیه

مروگر Tor چطور کار می‌کنه؟

مرورگر Tor ترافیک تو رو از ۳ گره تصادفی عبور می‌ده:

گره اول IP تو رو می‌دونه ولی مقصد رو نمی‌دونه
گره وسط هیچی نمی‌دونه
گره آخر مقصد رو می‌دونه ولی IP تو رو نمی‌دونه

نتیجه: هیچ‌کس نمی‌تونه ردت رو بزنه (حداقل به‌راحتی)

آدرس‌های .onion

سایت‌های دارک وب دامنه معمولی ندارن. آدرسشون یه رشته تصادفی ۱۶ یا ۵۶ کاراکتریه:

exampleexampleexampleexampleexampleexampleexampleexample.onion

این آدرس‌ها فقط توی شبکه Tor قابل باز شدنن.

توی دارک وب چی هست؟
توش موزه😂😂😂😂😂

🟢 قانونی:

خبرنگاری و افشاگری
حریم خصوصی و دور زدن سانسور
فروشگاه‌های قانونی (کتاب، نرم‌افزار)
انجمن‌های بحث آزاد
ایمیل ناشناس

🔴 غیرقانونی:

بازارهای مواد مخدر
فروش اطلاعات کارت بانکی
بدافزار و هک
اسناد جعلی
محتوای غیرقانونی (کودک‌آزاری، خشونت)
فروش سلاح

بازارهای معروف تاریخی 🚨🚨🚧

اولی Silk Road → اولین بازار بزرگ (۲۰۱۱-۲۰۱۳) → صاحبش Ross Ulbricht دستگیر شد و ۲ بار حبس ابد گرفت... ریدم

دومی AlphaBay → بعد از Silk Road (۲۰۱۴-۲۰۱۷) → Alexandre Cazes دستگیر شد و خودکشی کرد(دنیا یالان دنیا)

سومی Hansa → توسط پلیس هلند کنترل می‌شد و همه کاربرانش لو رفتن(به گا رفت✅)

خطرات دارک وب

⚠️ بدافزار: ۹۰٪ لینک‌های دارک وب آلوده به ویروسن

⚠️ کلاهبرداری: بیشتر فروشنده‌ها کلاهبردارن

⚠️ پلیس: FBI, Europol, Interpol همه‌جا هستن

⚠️ دستگیری: حتی با Tor هم لو می‌ری (اشتباه کوچیک کافیه)

⚠️ اخاذی: اطلاعاتت رو می‌دزدن و باج می‌خوان

چطور امن وارد بشیم؟ (اگه فقط برای کنجکاویه)

🟢 کارهای درست:

از Tor Browser استفاده کن اجباری
خوبه VPN قبل از Tor (اختیاری ولی بهتره)
هرگز اطلاعات واقعی نده
هرگز چیزی دانلود نکن
هرگز چیزی نخر
مهم JavaScript رو خاموش کن
از یه ماشین مجازی استفاده کن

🔴 کارهای اشتباه:

با ایمیل شخصی ثبت‌نام کنی
با اسم واقعی حرف بزنی
به کسی اعتماد کنی
لینک‌های ناشناس رو باز کنی

کاربردهای قانونی دارک وب

خبرنگاران: ارتباط با منابع محرمانه
فعالان: دور زدن سانسور در کشورهای دیکتاتوری
شرکت‌ها: مانیتور کردن نشت اطلاعات
پلیس: ردگیری مجرمان
پژوهشگران: مطالعه جرایم سایبری

آیا خود دارک وب جرمه؟

❌ نه، فقط دسترسی به دارک وب جرم نیست.
✅ ولی خرید مواد، اسلحه، اطلاعات دزدی، یا هر کار غیرقانونی جرم سنگین داره.

جمله آخر

دارک وب یه ابزاره. می‌تونه برای آزادی باشه، می‌تونه برای جرم باشه.
تفاوتش توی هدف توست.

اگه کنجکاوی، فقط اطلاعات عمومی کافیه.
اگه قصد کار غیرقانونی داری، بدون که FBI و Europol همه‌جا هستن و ۹۹٪ افراد لو می‌رن.

watch -n1 "netstat -tunap | grep ESTABLISHED"

openssl rand -base64 16

cat secret.txt >> image.jpg

strings image.jpg | tail

for i in {1..254}; do ping -c1 -W1 192.168.1.$i &>/dev/null && echo "Live: 192.168.1.$i"; done

p = input("Password: ")
print("Strong ✅" if len(p)>=12 and any(c.isdigit() for c in p) and any(c.isupper() for c in p) and any(c in "!@#$%^&*" for c in p) else "Weak ❌")

echo -n "mypassword" | sha256sum

شروع ماجرا

جاناتان یه نوجوان معمولی بود. نه درسش خوب بود، نه ورزشکار بود. فقط یه چیز داشت: کنجکاوی دیوانه‌وار.

یه روز یه فایل متنی پیدا کرد که توش نحوه کار کردن سیستم‌های دولتی توضیح داده شده بود. خوند. فهمید. بعد با خودش گفت:

«اگه اینا اینقدر راحت بازن، چرا امتحان نکنم؟»

قدم اول: نفوذ به سیستم‌های NASA

جاناتان یه ابزار ساده نوشت که خودش پسوردها رو حدس می‌زد. اول رفت سراغ NASA.

سیستم NASA یه نقص کوچیک داشت: پسوردهای پیش‌فرض عوض نشده بودن.

جاناتان با یه اسکریپت ساده وارد شد. تو فایل‌های NASA چرخید. اطلاعات ماموریت‌های فضایی، عکس‌های ماهواره‌ها، همه چی.

هیچ‌کس نفهمید. هیچ‌کس.

قدم دوم: پنتاگون

جسور شد. رفت سراغ پنتاگون (وزارت دفاع آمریکا).

پنتاگون اون موقع سیستم‌های قدیمی داشت. جاناتان با همون روش قبلی وارد شد. تو سیستم چرخید. فایل‌های طبقه‌بندی شده رو دید.

الان باید بترسه. ولی نه. کنجکاوی از ترس قوی‌تر بود.

قدم سوم: اشتباه مرگبار

جاناتان یه چیز رو فراموش کرد: ردپا.

وقتی وارد سیستم پنتاگون شد، یه لاگ کوچیک از خودش جا گذاشت. یه IP. یه آدرس.

تیم امنیت پنتاگون بعد از چند هفته فهمیدن یه نوجوان ۱۶ ساله داره تو سیستم‌شون می‌چرخه.

دستگیری

۳۰ ژانویه ۲۰۰۰، ساعت ۶ صبح، در خونه جاناتان رو زدن.

مادرش در رو باز کرد. ۲۰ تا مامور FBI با اسلحه ریختن تو خونه.

جاناتان تو اتاقش بود. داشت با کامپیوترش بازی می‌کرد.

مامورا کامپیوترش رو گرفتن. وقتی محتواش رو دیدن، خشکشون زد:

· فایل‌های طبقه‌بندی شده NASA
· اطلاعات پنتاگون
· لیست ۵۰۰ پسورد دولتی

محاکمه

جاناتان به ۶ ماه بازداشت خانگی و ۱۰۰۰ ساعت خدمات اجتماعی محکوم شد.

قاضی بهش گفت: «تو می‌تونستی الان تو زندان باشی. ولی چون سنت کم بود و از اطلاعات سوءاستفاده نکردی، بهت فرصت می‌دم.»

پایان ماجرا

جاناتان بعد از این ماجرا، تغییر مسیر داد.

شد یه هکر کلاه سفید. شرکت امنیتی خودش رو راه انداخت. الان یکی از مشاوران امنیتی معروف آمریکاست.

درسی که این داستان داره:

۱. کنجکاوی خوبه، ولی بدون اجازه = جرم
۲. هر سیستمی یه نقطه ضعف داره، حتی پنتاگون
۳. ردپا رو هیچ‌وقت نمی‌تونی پاک کنی
۴. هک کردن هنر نیست، مسئولیته
۵. همیشه یه راه دوم هست: کلاه سفید شو

📌 جمله آخر جاناتان:

«من فقط می‌خواستم بفهمم چطور کار می‌کنه. اگه از اول یه مربی داشتم، الان ۱۰ سال زودتر موفق شده بودم.»

سال ۲۰۱۶، بانک مرکزی بنگلادش، ساعت ۸:۴۵ شب

یه کارمند بانک می‌ره خونه. سیستم‌ها عادی‌ان. هیچ‌کس نمی‌دونه قراره تا چند ساعت دیگه ۱ میلیارد دلار از این بانک خارج بشه.

ساعت ۹ شب

یه گروه هکر ناشناس وارد شبکه بانک می‌شن. ولی نه با هک کردن. با مهندسی اجتماعی.

چند ماه قبل، یه ایمیل جعلی برا کارمندای بانک فرستاده بودن. یه فایل Word آلوده. یکی از کارمندها بازش کرده بود. از اون لحظه، هکرها داخل شبکه بودن.

۳ هفته سکوت

هکرها ۳ هفته فقط تماشا کردن. یاد گرفتن:

سیستم SWIFT چطور کار می‌کنه
کی دسترسی داره
چطور تراکنش تایید میشه
چاپگر چطور پرینت می‌گیره

هیچ کاری نکردن. فقط یاد گرفتن. این صبر، تفاوت یه هکر آماتور با یه حرفه‌ایه.

شب حمله

ساعت ۹ شب، هکرها شروع کردن. ۳۵ تراکنش SWIFT جعلی به حساب‌های فیلیپین و سری‌لانکا فرستادن.

مجموع: ۹۵۱ میلیون دلار

همزمان، یه کار مهم کردن: چاپگرهای بانک رو خراب کردن.

چرا؟ چون اگه تراکنش‌ها پرینت نمی‌شد، هیچ‌کس نمی‌فهمید.

جمعه شب

هکرها یه اشتباه کردن. یه تراکنش به یه حساب در نیویورک زدن. ولی چون جمعه شب بود و بانک نیویورک تعطیل بود، تراکنش متوقف شد.

یه کارمند بانک نیویورک، شنبه صبح، مشکوک شد. زنگ زد به بنگلادش.

بنگلادش گفت: «ما هیچ تراکنشی نفرستادیم!»

قسمت ۱: یک ایمیل ساده

سال ۲۰۱۳. یه شرکت کوچیک تهویه مطبوع تو پنسیلوانیا به اسم Fazio Mechanical. کارشون تعمیر و نگهداری سیستم سرمایشه. یه روز صبح، مدیر شرکت یه ایمیل می‌گیره:

«فاکتور جدید شما پیوست شد. لطفاً بررسی کنید.»

پیوست یه فایل PDF بود. مدیر بازش کرد. هیچی نشد. فایل باز نشد. بست و رفت سر کارش.

همون یه کلیک کافی بود.

پشت اون فایل، یه بدافزار مخفی بود که اسمش رو گذاشته بودن Citadel. یه تروجان بانکی که با یه ایمیل فیشینگ ساده وارد سیستم شد.

قسمت ۲: ورود بی‌صدا

هکرها از این نقطه شروع کردن. Fazio Mechanical یه قرارداد داشت با Target — دومین فروشگاه زنجیره‌ای بزرگ آمریکا. یه شرکت کوچیک، یه قرارداد ساده، ولی یه کلید طلایی:

دسترسی به شبکه تارگت.

هکرها از سیستم Fazio استفاده کردن تا وارد شبکه تارگت بشن. ولی اینجا یه مشکل بود:

تارگت از Fazio جدا بود. دو شبکه جدا. هکرها باید از یه راه دیگه وارد می‌شدن.

قسمت ۳: پیدا کردن در پشتی

هکرها چند هفته تو شبکه Fazio موندن. بی‌صدا. فقط تماشا. دنبال یه راه به تارگت.

بالاخره پیداش کردن: پنل مدیریت هزینه‌ها که Fazio برای ارسال فاکتورهای تعمیرات استفاده می‌کرد. این پنل به یه سرور تارگت وصل بود.

هکرها از این پنل وارد شدن.

ولی بازم یه مشکل: احراز هویت دو مرحله‌ای.

باید پسورد یه کارمند تارگت رو می‌دزدیدن. چند هفته بعد، با یه حمله فیشینگ دیگه، پسورد یه پیمانکار تارگت رو دزدیدن.

الان داخل شبکه تارگت بودن.

قسمت ۴: نقشه‌برداری

هکرها ۲ ماه تو شبکه تارگت موندن. بی‌صدا. فقط تماشا.

نقشه شبکه رو کشیدن. سرورها رو پیدا کردن. POS ها رو شناسایی کردن.

POS یعنی Point of Sale. همون دستگاهی که تو صندوق فروشگاه، کارت اعتباری رو می‌کشه.

۴۰ میلیون کارت اعتباری هر روز از این دستگاه‌ها رد می‌شد.

قسمت ۵: نصب بدافزار

هکرها یه بدافزار خاص نوشتن. اسمش رو گذاشتن BlackPOS.

این بدافزار چیکار می‌کرد؟ هر بار که یه کارت اعتباری از POS کشیده می‌شد، شماره کارت، تاریخ انقضا، و کد CVV رو می‌دزدید و به سرور هکرها می‌فرستاد.

ولی یه مشکل: تارگت از یه نرم‌افزار امنیتی استفاده می‌کرد که این نوع بدافزارها رو تشخیص می‌داد.

هکرها یه ترفند زدن: بدافزار رو تو حافظه RAM نصب کردن. نه روی هارد. اینطوری هیچ فایلی روی دیسک نبود که آنتی‌ویروس پیداش کنه.

قسمت ۶: ۱۹ روز

از ۹ نوامبر تا ۲۸ نوامبر ۲۰۱۳. ۱۹ روز.

هر روز، هزاران کارت اعتباری دزدیده می‌شد. مشتری‌ها کارت می‌کشیدن، خرید می‌کردن، می‌رفتن. و پشت سرشون، اطلاعات کارتشون می‌رفت تو سرور هکرها.

تارگت یه تیم امنیتی داشت. یه سیستم مانیتورینگ داشت. ولی...

یه هشدار اومد. تیم امنیتی تارگت متوجه شد یه چیزی اشتباهه. ولی نادیده گرفتن. گفتن احتمالاً خطای سیستمه.

۱۹ روز.

قسمت ۷: افشا

آمریکا روز شکرگزاری بود. تارگت تعطیل. ولی یه شرکت امنیتی به اسم KrebsOnSecurity یه خبر منتشر کرد:

«۴۰ میلیون کارت اعتباری از تارگت دزدیده شده. الان تو بازار سیاه دارن می‌فروشن.»

تارگت اول انکار کرد. بعد قبول کرد. بعد...

۴۰ میلیون کارت. ۷۰ میلیون اطلاعات شخصی. ۲۰۲ میلیون دلار خسارت.

مدیرعامل تارگت استعفا داد. رئیس امنیت اخراج شد.

قسمت ۸: درس‌های این داستان

۱. کوچک‌ترین حلقه، ضعیف‌ترین نقطه‌ست. Fazio Mechanical یه شرکت کوچیک بود، ولی کلید ورود به تارگت رو داشت.

۲. احراز هویت دو مرحله‌ای کافی نیست. هکرها پسورد رو دزدیدن. باید روش‌های قوی‌تری استفاده کرد.

۳. هشدارها رو نادیده نگیر. تارگت هشدار گرفت، ولی کاری نکرد.

۴. بدافزار می‌تونه تو RAM بمونه. فقط فایل‌های روی دیسک رو اسکن نکن.

۵. حمله‌ها پیچیده نیستن. فقط صبورانه‌ان. هکرها ماه‌ها صبر کردن. هیچ عجله‌ای نکردن.

قسمت ۱: شب ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۰

ساعت ۸ شب. بیمارستان دانشگاهی دوسلدورف آلمان. یه زن ۷۸ ساله با علائم شدید به اورژانس آورده میشه. وضعیتش بحرانیه. تیم پزشکی آماده میشه.

یه پرستار میره سر کامپیوتر که پرونده بیمار رو باز کنه.

صفحه سیاهه.

یه پیام روی مانیتور:
«همه فایل‌های شما رمزنگاری شد. برای بازگردانی ۱۰ بیت‌کوین بفرستید.»

بیمارستان هک شده بود.

قسمت ۲: هیچی کار نمی‌کنه

پرستارها می‌دون. پزشک‌ها می‌دون. سیستم کاملاً قفله.

پرونده بیمار؟ رمزنگاری شده.
دستگاه‌های تصویربرداری؟ آفلاین.
داروخانه؟ غیرقابل دسترس.
سیستم نوبت‌دهی؟ از کار افتاده.

بیمارستان به عصر حجر برگشته.

تیم پزشکی تلاش می‌کنه بیمار رو به بیمارستان دیگه بفرستن. ولی دوسلدورف شلوغه. همه بیمارستان‌های اطراف پرن.

بالاخره یه بیمارستان ۳۲ کیلومتر اون‌طرف‌تر پیدا میشه. آمبولانس راه می‌افته.

قسمت ۳: ۳۲ کیلومتر

جاده. شب. آمبولانس با سرعت می‌ره. تیم پزشکی سعی می‌کنه بیمار رو زنده نگه داره.

ولی بیمارستان مقصد آماده نیست. تجهیزاتش برای این نوع بیمار کافی نیست. تیم پزشکی دوسلدورف هم نمی‌تونه پرونده بیمار رو ببینه چون همه چی رمزنگاری شده بود.

پزشک‌ها نمی‌دونن بیمار چه سابقه‌ای داره. چه دارویی مصرف می‌کرده. چه آلرژی‌ای داره. هیچی.

بدون اطلاعات، بدون تجهیزات، بدون زمان.

قسمت ۴: خبری که دنیا رو لرزوند

ساعت ۳ بامداد. بیمار فوت می‌کنه.

بیمارستان دوسلدورف یه بیانیه میده:
«به دلیل حمله سایبری، انتقال بیمار با تأخیر انجام شد و متأسفانه بیمار جان باخت.»

این اولین بار در تاریخ بود که یه انسان مستقیم به خاطر یه حمله سایبری می‌مرد.

رسانه‌ها ترکیدن. آلمان دست به کار شد. پلیس فدرال (BKA) وارد شد.

قسمت ۵: ردپا

هکرها فکر می‌کردن ردپاشون گمه. ولی اشتباه می‌کردن.

پلیس آلمان یه چیز رو پیدا کرد: یه آسیب‌پذیری قدیمی تو یه نرم‌افزار VPN. هکرها از این نقطه وارد شدن.

بعد یه اشتباه دیگه: هکرها از یه سرور تو آلمان استفاده کرده بودن برای C2 (فرمان و کنترل). پلیس سرور رو مصادره کرد.

بعد یه اشتباه بزرگ‌تر: هکرها بیت‌کوین درخواست کرده بودن.

پلیس تراکنش‌های بیت‌کوین رو دنبال کرد. یه آدرس. یه صرافی. یه هویت.

قسمت ۶: دستگیری

چند ماه بعد. پلیس آلمان یه مرد رو دستگیر می‌کنه. هویت اعلام نمیشه. ولی می‌گن یه هکر حرفه‌ای بوده.

بیمارستان گفته بود «ما باج ندادیم». ولی بعضی منابع گفتن بیمارستان مخفیانه باج داده بود.

هیچ‌وقت مشخص نشد هکر واقعاً کی بود. هیچ‌وقت مشخص نشد باج داده شد یا نه. هیچ‌وقت مشخص نشد اون زن اگه منتقل نمی‌شد زنده می‌موند یا نه.

قسمت ۷: چیزی که همه نادیده می‌گیرن

مردم فکر می‌کنن هک یعنی «دزدیدن پول» یا «خراب کردن سایت».

ولی این داستان یه چیز دیگه رو نشون داد:

هک می‌تونه آدم بکشه.

نه مستقیم. نه با چاقو. ولی وقتی سیستمی که جون آدم‌ها بهش وابسته‌ست رو از کار بندازی، نتیجه‌ش مرگه.

اون زن ۷۸ ساله، شاید می‌تونست زنده بمونه. شاید نمی‌تونست. ولی هیچ‌وقت کسی نفهمید.

چون هکرها فکر می‌کردن دارن فقط «سیستم رو قفل می‌کنن».

قسمت ۸: درس‌ها

۱. هک بی‌ضرر وجود نداره. هر سیستمی که هک می‌کنی، یه آدم پشتشه.

۲. بیمارستان‌ها هدف آسونن. سیستم‌های قدیمی، بودجه کم، امنیت ضعیف.

۳. باج دادن جواب نمیده. بعضی بیمارستان‌ها باج میدن ولی بازم داده‌ها برمی‌نگرده.

۴. آسیب‌پذیری‌های قدیمی هنوز کار می‌کنن. هکرها از یه باگ چندساله استفاده کردن.

۵. بیت‌کوین ناشناس نیست. پلیس تراکنش‌ها رو دنبال می‌کنه.