|نیوک‌لیدر|

⬛️ کاش، فردا شروع محرم بود، نه پایان صفر.

من هنوز در محرم 98 سیر می‌کنم. جایی که محمود کریمی روز ششم محرم داشت می‌خواند «توی هفت ‌آسمون، یاحسینه ولی آقامون می‌گه یا حسن بن علی». جایی که سینه‌زنی بود. جماعت توی همه هیئت‌ها کیپ تا کیپ نشسته بودند. توی گوش عزادارها پر می‌شد از دم گرفتن یک ذکر و صدای کوبیدن دست‌ها به سینه. توی حالی که بغل دستی وسط سینه‌زنی احساسی می‌شد و شروع می‌کرد گریه کردن. جایی که از در و دیوار غم می‌بارید و هنوز چند روز مانده بود به روز دهم که خورشید سر از آسمان دربیاورد و ما را برای صبح و ظهر و عصر عاشورا آماده کند.

من هنوز در 13 دی ماه 98 سیر می‌کنم. وقتی خبر شهادت حاج قاسم آمد. آن روزها خواستیم اشک نریزیم که این شهادت حماسی بماند. گفتیم اشک‌ها بماند برای محرم و هیئت و سینه‌زنی. گفتیم بماند برای آن دمی که توی شلوغی هیئت حاج محمود نشستیم، او می‌خواند و ما به سینه می‌زنیم. شب ششم به یاد قاسم، شب هشتم به یاد پیکر اربابا اربابای علی‌اکبر، شب نهم به یاد علمدار خیمه‌ها، شب دهم به یاد پیکر بدون سر ارباب.
اما چه شد. ما ماندیم و غریبی و تنها یادی از هر سال نوای خلصنا من النار یارب جماعت از خیابان‌های منتهی به حسینیه همدانی‌ها، همراه با شیخ حسین انصاریان از زمین به عرش می‌رسید. روضه‌های هر شب حاج منصور شلوغ می‌شد. ما ماندیم و تلویزیون، ما شدیم و خودمان.

گفتیم این کرونای لعنتی به محرم نمی‌رسد. گفتیم اربعین قصد کربلا می‌کنیم و آنجا به یاد حاج قاسم قدم برمی‌داریم. اما محرم آمد و اربعین رفت و رسیدیم به شب آخر ماه صفر. رسیدیم به جایی که یک روز دیگر باید رخت عزا از تن بیرون کنیم. ولی این‌بار نمی‌شود. بیرون نمیاید. ما هنوز یک جایی بین محرم 98، یک جایی بین شوک نبودن حاج قاسم گیر کردیم. ما عزادار عزاداری نکردن‌های ماه عزای سیدالشهداییم. ما یتیم غریبی شام شهادت امام مجتباییم. ما له شدیم وسط این روزگار غریب. ما ماندیم و خودمان. کاش دستی از آسمان، دستی از غیب بیاید ابنای آدم را از این ورطه گمراهی، از این در به دری و بی‌پناهی نجات بدهد. کاش فردا شب اول محرم باشد. سیاهی‌ها را بزنند. ایستگاه صلواتی‌ها چایی بریزند. توی دلمان غم عالم بریزد و برویم هیئت.
کاش، فردا شروع محرم بود، نه پایان صفر.

@NucLeader

😢1

272 viewsحسام‌الدین ابوالحسنی🇮🇷, 20:47