از روزی که رئیس جمهور ایران در مرز لبنان و اسرائیل درباره نابودی صهیونیست‌ها سخنرانی می‌کرد و هواپیماهای اونا بالای سرش پرواز می‌کردن تا امروز که جنگنده‌های اسرائیل هواپیمای مسافربری مونو در آسمان سوریه تهدید می‌کنن خیلی نگذشته

خدا لعنت کنه اون رئیس و وزیری که ما رو‌ ذلیل کرد

وای بر ما که راحت خون #حاج_قاسم یادمون رفت

@baadieh

فاز اینایی که میگن آیا دولت از اقدام جنگنده‌ها درس گرفت چیه؟

تماشای مستند «هالیوود؛ یک آمریکای رؤیایی» در سایت فیلمگردی.
https://filmgardi.com/p/2ce0

نویسنده و کارگردان:
حسام‌الدین ابوالحسنی
تدوین: مجید شکاری
گوینده متن: امیرحسین سلیمانی
@NucLeader

تو یک ماه اخیر که گفتن ماسک بزنید و روزی هزار بار این رو گفتند، مردم ماسک زدند و حداقل از کمتر از یک درصد در مترو امروز اکثر ادمها در مترو و بی‌ارتی ماسک دارند. در معابر هم به نسبت یک ماه قبل خیلی بیشتر دارند
با این حال چرا تاثیری در تعداد بیماران و فوتی‌ها نداشته؟

حالا بهتر نیست یک ماه مدیران کشور لغو طرح ترافیک، تعطیلی هفته‌ای ادارات و تعطیلی مشاغل غیر مهم رو فقط یک هفته انجام بدن تا نتیجه اون هم دیده بشه؟

واسه صداوسیما اعتراضات آمریکایی‌ها به وضعیتشون اعتراضه، ولی حقوق نگرفتن چند ماهه کارگران هفت‌تپه ......؟

@Nucleader

الان محسن حسام مظاهری عشق می‌کنه از اینکه کرونا باعث تعطیلی عزاداری و لاغرسازی مناسک حکومتی شیعی و شیعه حکومتی می‌شه.
جا داره یه کتاب نوشته شه با عنوان: کرونا و خدمات به مناسک تشیع با نگاهی به آفات فربه‌سازی مناسک
@NucLeader

هر انتخابی در این عالم معنای خاصی به کل زندگی ما می دهد و مسیر خاصی را معین می کند و ما باید بپذیریم آیا این معنا و مسیر از زندگی را مد نظر داریم یا خیر.
این قاعده زندگی در این عالم است و هنگامی که می خواهیم در مورد وقایع پیرامونی زندگیمان تفکر یا صحبت کنیم این ویژگی را باید و حتما مدنظر داشته باشیم.
اما متأسفانه در بحث‌های که پیرامون سیاست خارجه کشور رخ می‌ دهد این قاعده نادیده گرفته می‌شود. نادیده گرفته می‌شود، زیرا ما می‌خواهیم فرضیات خودمان را بار بر واقعیت کنیم، بدون اینکه از عمق وقایع سیاسی و پیچیدگی‌های خاص آن مطلع باشیم. بعنوان مثال خیلی از افرادی که معتقد هستند جمهوری اسلامی ایران بدلیل ساختار حکومتی که دارد منزوی شده و دیوار بلندی به دور خود کشور کشیده است، به محض صحبت درباره لبنان، فلسطین، یمن، عراق و... می‌گویند این کشور ها به ما چه ربطی دارند.
خوب بیاییم این گزاره را مورد مداقه قرار بدهیم، این کشورها به ما چه ربطی دارند، یعنی ما نباید در این کشورها هزینه کنیم. دوست عزیز در سیاست خارجه شما باید هزینه کنید و با پرداخت این هزینه‌هاست که دوستان تاکتیکی یا استراتژیک پیدا می‌کنید و اگر این هزینه‌ها را انجام ندهید در واقع دور خودتان دیوار کشیده‌اید.
مسیری که عدم هزینه در این موارد در پی دارد، همان منزوی شدن است. اگر شما مخالف منزوی شدن هستید، باید بپذیرید که هزینه‌های در این راه باید صرف شود، اگر موافق منزوی شدن هستید از ادعای اولیه‌تان باید دست بشویید.
اتفاقی که متأسفانه در بیروت رخ داد، می‌تواند بستر بسیار مناسبی برای گسترش روابط ایران با کشورهای دیگر باشد. این کمک‌ها پس از این حادثه احساس همدردی ملتی برای ملت دیگر را پدید می‌آورد و با این اقدامات است که کشورها از منزوی شدن خارج می‌شوند.
البته بیان این نکته ضروری است، انسان‌ها نیازهای متفاوتی برای ادامه حیات دارند و نمی‌‌توان گفت بعنوان مثال اگر شخصی گرسنه است، پس دیگر نفس نکشد. هر نیازی باید با توجه به جایگاهی که دارد در صدد رفع آن برآمد.

#مردی_که_سیکل_هم_نداشت
@NucLeader

«تا نگرداند نظر حیدر، نگردد آسمان
تا نگوید یا علی، گردون نخیزد از زمین»
.
📺 نماهنگ «یا علی»
.
🎬 کارگردان: علیرضا خوشکام
⚒ مجری طرح: سیدعماد کریمی‌فرد
🎼 آهنگساز:: علی وحید
.
《پخش شده از شبکه افق و سه سیما》
▫️تهیه شده در تولید دانشجویی دانشگاه صداوسیما
▪️سال تولید: 98

💐 عید غدیر مبارک

«بنده از کودکی با عشق اباعبدالله الحسین بزرگ شدم، اما می‌دانم که مردمان افسرده نیازمند فضای شادمان‌تر هستند.»
وزیر بهداشت.

وقتی این جمله‌ها رو می‌شنویم، به اینکه کرونا بهانه‌ای است برای برگزار نکردن عامدانه مراسم‌های مذهبی بیشتر فکر می‌کنم.

چگونه خود را در ساختارهای قدرت حفظ کنیم؟ چگونگی به قدرت رسیدن از کیف‌کشی و پاچه‌خواری تا پشت‌میزنشینی.

کلاس روش‌های نئواصولگرایی
مدرس: محسن مهدیان

امام حسین علیه‌السلام در مسیر کربلا با پنج نفر ملاقات دارد. همه از اهالی کوفه.

ضحاک بن عبدالله مشرقی اهل کوفه بود. با امام قرار گذاشت تا اخرین نفر سپاه امام بجنگد، بعد برود. طبق قرار هم رفت.
عبیدالله بن حر جعفی هم کوفی بود. وقتی شنید اوضاع کوفه بهم ریخته از شهر زد بیرون. در بین راه از قضا امام را دید. امام شخصا وارد خیمه‌اش شد و او را دعوت کرد، اما او همراه نشد.
سومی هم طرماح است که به امام گفت دینی دارم باید ادا کنم، بروم سریع برگردم. برگشت اما امام کشته شده بود.

اما حر بن‌یزید ریاحی و زهیر. گفته‌اند که زهیر عثمانی بوده و دشمن امام. امام سفیرش را به خیمه او فرستاد، ابتدا رد کرد، اما همسرش گفت جواب پسر پیغمبر را بده. او به خیمه امام رفت و از خیمه که بیرون زد، عاشق امام شد.

این‌ها ادم‌های عجیبی بودند حقیقتا. بارها فکر کردم عمده ما شبیه این‌ پنج نفریم. نه شبیه حبیبیم، نه شمر
خدا عاقبتمان را حسینی کند

یا قمر بنی هاشم

بر یاری حسین به دستش نهاد دست
پس داد بین معرکه‌های جهاد دست
رحمت بر آن یلی که امان نامه پاره کرد
از دست داد دست و به دشمن نداد دست

مجله شارلی‌ابدو چیه؟ ما خودمون حسن‌روحانی مزگان داریم :)

همه آدم‌ها از جمله بنده در مورد همه‌ آدم‌ها و وقایع اتفاقیه نظر دارند، اما بعضی بیان می‌کنند و بعضی دیگر نه. فی‌المثل بنده هم در مورد «ولایت» و «عدالت»، عدالت و «مواسات»، مواسات و «مساوات»، محمود احمدی‌نژاد، حاج آقا پناهیان، حسن آقامیری و از این دست اباطیل نظر دارم، اما خب به نظرم این مسائل اصلا مهم نیست و اگر کسی این چیزها برایش مهم است به‌قدری که خودش را ساعت‌ها درگیر مباحث اینچنینی کند، باید در روش زندگی تجدید نظر کند.

اما چیزی که در این بین نشد از کنارش بیخیال عبور کنم، سنجه کردن دین و دنیا و آخرت، ولایت‌مداری و زندگی دین‌مدارانه با یک‌سری آدم دسته چندم، آن‌هم نه از روی حق و باطل بودنشان، بلکه از روی قبیله‌گرایی است. مثلا فلان آدم هم‌شکل ما که ده‌ها تفکر اشتباه یا دیدگاه غلط دارد و بارها گاف داده، حالا چون مورد هجمه گروه مخالف ما شده را آنقدری بالا ببریم که به مرحله «ببین هرکی اینو زد، با ولایت‌فقیه و با نظام مشکل داره» برسد.

جمع کنیم خودمون رو.

خبرنگارهای بامزه صداوسیما هرگز حاضر نمی‌‌شن برن بین این جمعیت و از دلیل حضورشون بدون رعایت پروتکل‌ها تو مترو و بی‌آرتی بپرسن.
چرا؟ چون می‌دونن مردم بدبخت کار و زندگی دارن. می‌دونن که تو گزارش‌ها فقط باید مردم مقصر باشند و گزارش‌ها تو جاده چالوس تهیه بشه.

چون می‌ترسن از حضور در همچین جایی.

وقتی مسئله از کدکش‌ها و بولتن‌نویس‌ها تا مشاور رئیس‌جمهور و سردار فلانی به «نه، بی‌بی‌سی داره دروغ می‌گه» ختم می‌شه. یعنی در بر همون پاشنه قبلی می‌چرخه. اصولا هیچ جنبنده‌ای از بین آقایون به خودش این اجازه رو نمی‌ده که به قاعده چند ثانیه فکر کنه و ببینه شاید مقصر خودشون باشن.

یه پژوهشگر یا یک مستندساز اگر پدر متصل به سیستم نداشته باشه و اگر وصل به لابی‌ها و ارگان‌ها و... نباشه، صد سال دیگه هم امکان گرفتن آرشیو درست و حسابی مکتوب یا صوتی و تصویری در مورد بسیاری از موضوعات رو نداره. اقایون هم که چهل سال از جنگ و چند سال از هر مسئله‌ دیگری مثل قتل‌های زنجیره‌ای می‌گذره، نشون دادن قضیه هیچ اهمیتی براشون نداره. باز تا چند سال قبل اگر مستندی چیزی ساخته می‌شد، در موضع ضعف قرار می‌گرفتن یه دفاعیه می‌ساختن. الان که راست راست یا دروغ می‌گن یا خودشون رو به کوچه چپ می‌زنن.

بی‌بی‌سی و حسین باستانی همیشه حرف‌هاشون آمیزه‌ای از دروغ و راست بوده. این رو حتی مخاطبان بی‌بی‌سی فارسی هم می‌دونن. منتها اشکال اینجاست که عزیزان هم همینقدر دروغگو هستند. بی‌چاره ما که بین وطن‌فروش‌ها و آدم‌های کارنابلد احمق گیر افتادیم.
حسین باستانی که اونور نشسته، هم آرشیو کامل بی‌بی‌سی هست، هم از اینور دوستان جاهل زحمت می‌کشن با قابلمه برای دوستای وطن‌فروششون آرشیو جابجا می‌کنن و می‌رسونن به یه کشور دیگه. چه بکنند کسایی که اسیر یک جماعت ابله، مصلحت‌اندیش دروغگوی صاحب قدرت شدند که نه از یه جایی بیشتر می‌تونن وارد کارهای جدی بشن و نه با این دو طیف رابطه‌ای دارند.

پ.ن: برادر لطف کردند جوابیه دادند درباره مستند. فقط حیف که حقیقتا از مسائل امنیتیش می‌ترسیم، والا جا داشت شطحیاتی که بیان فرمودند رو بگیم و هجو کنیم و بخندیم به این وضعیت!
@NucLeader

ببخشید که ادبیات کتابی رو تبدیل کردیم به این وضعیت😅

استرس ویزا گرفتن، توصیه برداشتن کوله سبک. استرس نرسیدن ویزا. پیامک دوستی که به مرز رسیده. تماس حلالم کن یکی از اقوام. خبر گران شدن کرایه ماشین‌ها. پیگیری رفیقی که از مرز رد شده و جویای رسیدن ویزای توست. خبر رسیدن گروه دیگری از آشنایان به نجف. استوری‌های اینستاگرامی از شلوغی پل زائر و بی‌نظمی مرز. خبر رسیدن ویزا به کلیه دوستان و آشنایان و پیگیران. حرکت با ماشین شخصی با دوستان یا خانواده. موکب ارتشی‌ها و خوردن سیب‌زمینی آتیشی در سوز کرمانشاه. لرزیدن مثل چیز و وضو گرفتن در صف طولانی. تماس خانواده برای پیگیری موقعیت کنونی. اس‌ام‌اس طلبیدن حلالیت. اعلام شلوغی مرز و به سختی رد شدن در گروه‌های تلگرامی. دنبال ماشین بودن. کامیون عراقی لب مرز که ملت دورش جمع شدند و نذری می‌گیرند. پیگیری چگونگی عبور از مرز توسط دوستانی که هنوز حرکت نکردند. چانه‌زدن با راننده عراقی. داداش گفتن و حاجی حواله کردن به راننده‌ای که کرایه زیاد می‌گیرد. صدای کاظمین کاظمین گفتن جوان راننده با لهجه عراقی. حاجی کربلا گفتن. دیدن یک کامیون و بالا پریدن ملت. با همراهان دنبال کامیون دویدن و به سختی سوار شدن. چرا ایستاد گفتن‌ها؟ چرا حرکت نمی‌کنه شنیدن‌ها؟ تعجب کردن از رانندگی عراقی‌ها در مسیری که هیچ تابلو یا نوری ندارد. 150 کیلومتر سرعت رفتن راننده‌ها. پر ریختن. توقف. اینجا که نجف نیست، چرا وایساد گفتن‌ها. اخوی تحرک گفتن‌ها. جان مادرت برو برسیم به نجف. می‌گه شب کوت باید بمانیدها. خانواده‌های اهالی کوت را دیدن و لطفشان برای به خانه آن‌ها رفتن‌ها. پذیرایی مفصل خانواده‌ای که می‌فهمی وضع مالی خوبی ندارند. در خود شکستن‌ها و غبطه خوردن. خوابیدن و صبح زود بیدار شدن. صلاه صلاه گفتن صاحبخانه. پذیرایی صبح و حرکت کردن. پیاده رفتن و به دنبال ماشین گشتن. پیدا کردن وسیله‌ای که تو را به نجف برساندها. اس‌ام‌اس ایرانسل و به فنا رفتن شارژ پولی گوشی بخاطر رومینگ. مادر جان من نزدیک نجف هستم‌ها. دریافت اس‌ام‌اس موقعیت مکانی دوستانت که زودتر رسیده‌اند. شوق زیارت امیرالمومنین. قدم قدم جلو رفتن‌ها. تلنبار شدن دمپایی‌های روی هم در ورودی حرم. دیدن ایوان نجف و جاری شدن بی‌اختیار اشک. حیدر حیدر گفتن‌ها و شور حماسی گرفتن ایرانی‌ها، فشار به قفسه سینه در آن لحظه. تلاش برای بیرون آمدن. اشک ریختن و خداحافظی با مولا. از راه وادی‌السلام به طریق رفتن، زیارت سید علی قاضی میان‌راه، عکسهای زیاد مقتدی صدر در وادی‌السلام، حرکت گروهی از دوستان از پل ثوره العشرین، شنیدن صدای روضه عراقی میان قبرها، ورود به مسیر مشایه، هماهنگی با دوستان برای اقامت در موکبی حوالی عمود ۳۸۰، تاکید به توقف نکردن در عمودهای رند، پیامکهای تبلیغاتی و خالی شدن شارژ ایرانسل، مای باردها، هلا بیک هلا بیک‌های مرد عراقی پشت میکروفون ورودی موکب، چای عراقی‌ها، درخواست چایی ایرانی کردن هموطن، دادن لیوان شخصی زائر خانم ایرانی به موکب‌دار، خندیدن به وسواس‌ها و تاکید به خوردن چای عراقی در لیوان‌هایی که داخل لگن قرمز پر از آب شستشو می‌شوند، بوی قهوه عراقی، صدای بهم خوردن فنجان‌های مخصوص، نماز ظهر، قیمه نجفی، خوردن نخودآب، تاکید دوستی که می‌گوید اسم این غذا لب‌لبی است بر احاطه دانش خود، خستگی پا، گرما، کوله‌های پر پیپکسل، صورت سرخ و سفید شیعیان اذربایجانی، توصیه دوستی که به رفتن در موکب‌ها با غروب افتاب اشاره می‌کند، پیدا کردن دوستان، ساندویچ‌هایی که صاحب موکب با نان ماهی‌شکل می‌دهد، من أین أنت گفتن به زائر عراقی برای شروع یک گفتگو، عبارات فارسی گفتن برادر عراقی، داداش گفتن‌ها میان تلاش برای ارتباط، نماز صبح، سوز سرما، گرفتن شیر داغ از یک موکب، تخم مرغ اول صبح موکب دیگر، شتاب گرفتن، بالا امدن افتاب، دراوردن کاپشن، پوشیدن دمپایی، شتاب گرفتن در پیاده‌روی، صدای مداحی‌های عجیب عراقی، پارچه‌های رنگی متحدالشکل روی لباس زائران شهرستان‌های ایرانی، کیف‌های یک شکل زائران کویتی، لبنانی، سوری، پرچم روسیه، کانادا، افغانستان، سینه‌زنی سنگین پاکستانی‌ها، هوسه جوانان عراقی با دمپایی و شلوار گرمکن‌های تنگ و عموما قهوه‌ای رنگ، موکب‌های بزرگ و کوچک، موکب مختار با عکس فریبرز عرب‌نیا، موکب یوسف صدیق، نوای ماشین گاز با موسیقی یوسف پیامبر، هله بزوار ابوسجادها، هله بیک‌ها، مای بارد و شای ایرانی‌ها، زائر بفرما گفتن‌ها، ورودی کربلا، سلام دادن‌ها، شمایل آمریکایی سربازان عراقی، احترامشان به زائر، خرماهای غوطه‌ور در ارده، نومی‌بصره‌های جذاب و خوشمزه، صف کباب ترکی، بوی ماهی، موکب قیمه نجفی، حرکت نمادین اسرای کربلا، گریه پیرزنان عراقی، چهره معصوم پیرمرد روستایی، پیشانی‌بندهای زردرنگ، شنیدن لهجه اصفهانی‌ها در تمام مسیر، اولین نقطه‌ای که حرم حضرت عباس مشاهده می‌شود ایستادن، شل شدن پا، بی‌اختیار رفتن‌ها، شوکه بودن در بین‌الحرمین‌، تحیر، تحیر، تحیر،

از پله‌های حرم امام حسین پایین رفتن، با هر قدم ریختن دل‌ها، نور قرمز خاص و عجیب حرم، بوی سیب صبحگاهی، تحیر، تحیر، تحیر...
تحیر
تحیر
تحیر
و بعد چشم باز می‌کنی
می‌بینی رسیدی به خانه‌ات
و روزها را می‌شماری تا سال بعد.


پ.ن: خدا کند که آخرین کربلای عمرمان را نرفته باشیم‌. خدا کند دوباره روزیمان شود.
@nucleader