در مذمت فقر فکر رسانه‌ای

اول: چند روز پیش «فرهمند علیپور» دو نظرسنجی درباره بحث اعدام گذاشت و نشان داد عمده مخاطبینش با این اقدام به صورت کلی موافقند. اگرچه بعد از آن سعی کرد به مخاطبینش حمله کند و نگاه آن‌ها به این مسئله را زیر سوال ببرد، اما جالب توجه بود که حتی دنبال کنندگان او در اینستاگرام هم عقیده‌ای خلاف دنیای روشنفکری دارند.

دوم: در مسئله‌ای مثل بحث اخیر، بسیاری از آدم‌ها جای خود را می‌دانند و در مقابل هستند گروهی که نمی‌دانند جای آن‌ها دقیقا کجاست. با پخش خبر اعدام سه مجرم در این روزها، مسئله «ترند شدن» هشتگی مربوط به آن‌ها برای برخی که خیلی ذهن مجازیشان فعالتر از فعالیت‌های حقیقی آن‌هاست پررنگ شده. طیف مقابل از آدم‌های کانادا نشینی که زیر لحاف خوابیده و دنبال براندازی‌اند تا نماینده‌های سابق مجلس و طیف اصلاحات، از بازیگران سینما تا شخص ترامپ طبیعتا موضع نه به اعدام می‌گیرند و در مقابل موافقان جمهوری اسلامی موافق اعدام‌اند. موافقان این مسئله البته با وجود ادعای داشتن فهم رسانه‌ای، از همان هشتگی استفاده می‌کنند که مخالفان آن. و در واقع خدمتی هم به طیف مقابل می‌کنند. (حالا بماند که اصلا به گمانم این هشتگ‌ها خیلی اهمیت ندارند.)

سوم: مهمترین حلقه مفقوده در این میان، بی‌اهمیت بودن کار رسانه‌ای توسط آدم‌ها و دستگاه‌های مرتبط با پرونده است. اکثر مخالفین با اعدام، در پرونده «رومینا» داد اعدام کردن پدرش را سرمی‌دادند. اگرچه بخش عمده‌ای از آن‌ها صرفا به دنبال طعنه زدن بر جمهوری اسلامی به هر شکل ممکنی هستند، اما این نشان می‌دهد که در بین افواه عمومی، نگاه به اعدام با نگاه جامعه روشنفکری توییتر زده تفاوت دارد. آن‌ها اما عمدتا نمی‌دانند که این سه نفر به چه دلیلی قرار است اعدام شوند. خصوصا که شانتاژ رسانه‌ای طیف مقابل اینطور وانمود می‌کند که آن‌ها به دلیل اعتراض نسبت به وضعیت معیشتی و مسئله بنزین در آبان 98 قرار است اعدام شوند و این درحالی است که شنیده شده آن‌ها 12 نفر را به قتل رسانده‌اند.
چرا قوه قضائیه پیش از اعلام پرونده‌ها، از رسانه‌هایی همچون تلویزیون و شبکه‌های مجازی به صورتی استفاده نمی‌کند که قبل از پرداختن به واقعه‌ای، راه استفاده را ببندد؟ چرا مشخصات و شیوه قتل آن 12 نفر اعلام نمی‌شود؟ چرا همیشه در مقام پاسخ به سوال و در دفاع قرار می‌گیرند؟
قوه قضائیه در وضعیت فعلی دست به هر اقدامی بزند، در موضع دفاع است. اگر اعدام کند، به نفع طیف مقابل است (چه اینکه برخی می‌گویند وکلای متهمین عامدانه درخواست اعاده دادرسی نداده‌اند) و اگر اعدام نکند هم به این تصور که «فشار آوردیم، کم آوردند» دامن زده.

چهارم: برخلاف فضای روشنفکری، عمیقا با بحث اعدام موافقم. اعدام خوب است، اعدام خیلی هم موجب حیات است. اما واقعیت این است که ما در مقوله اعدام مثل هر چیز دیگری، آن آدم بی‌دست و پایی که باید اعدام شود را اعدام می‌کنیم، اما آن گردن‌کلفتی که چند برابر مستحق اعدام است را رها می‌کنیم. این دومی قرار نیست در توییتر و هشتگ دنبال شود. این یکی در باور آدم‌ها رشد می‌کند و در ذهنشان تبدیل به یک بت می‌شود و بعدا کار دست سیستم می‌دهد. قرار نیست لزوما همه چیز به براندازی ختم شود، همینکه درصد مشارکت در انتخابات‌ها به تدریج به زیر 50درصد برسد کافی است که تأثیر خود را بگذارد.
چرا بعد از اعدام سلطان سکه، قیمت سکه افزایش پیدا کرد؟ آیا کسی که 5000 سکه دارد، سلطان این ماجراست یا کسی که امکان و اجازه چنین کاری را داده و دستی برای بوجود آمدن سلطان‌های مختلف شده است، مستحق اعدام است؟ نظام موظف است با این دومی بیشتر از اولی برخورد کند و تا وقتی واقعه برعکس باشد، آن کار رسانه‌ای هم حقیقتا خیلی دردی را دوا نمی‌کند. هشتگ و توییتر هفته بعد فراموش شده‌اند، اما آن چیزی که فراموش ناشدنی است، تلخی کوتاه آمدن در برابر مفسدین واقعی است.
@NucLeader

سال گذشته فیلمی در جشنواره فجر پخش شد که دادگاه‌ها و قاضی‌ها را لجنمال کرده بود و هرچه توانسته بود زیراب قوه‌قضائیه را زده بود. در انتهای فیلم معلوم شد که فیلم با حمایت خود قوه‌قضائیه ساخته شده است.
این سطح از حماقت بی‌نظیر است. امسال هم مثلا یک فیلم دیگر ساخته می‌شود، اعدام را لجنمال می‌کند. دوربین را می‌برد سمت قاتل و با اشک و آه خانواده قاتل و نمایش تکبر و خشونت خانواده مقتول بدبخت، یک بیانیه می‌خواند که اعدام خیلی هم بد است و نعوذبالله هرکه گفته قصاص موجب حیات است، بی‌خود گفته. بعد هم قوه قضائیه در جشنواره چه از آن تقدیر می‌کند.

@NucLeader

تماشای مستند «موزیست» رو در سایت فیلمگردی از دست ندید.
موزیست به نحوه استفاده ابزاری دولت ‌های انگلستان و ایالات متحده آمریکا جهت هدایت و مدیریت اعتراضات جوانان در دهه شصت میلادی اشاره دارد.

کارگردان: مجید شکاری
تهیه‌کننده: محمدجواد اتابکی
نویسنده گفتار متن: بنده.
https://filmgardi.com/p/f6b1

از روزی که رئیس جمهور ایران در مرز لبنان و اسرائیل درباره نابودی صهیونیست‌ها سخنرانی می‌کرد و هواپیماهای اونا بالای سرش پرواز می‌کردن تا امروز که جنگنده‌های اسرائیل هواپیمای مسافربری مونو در آسمان سوریه تهدید می‌کنن خیلی نگذشته

خدا لعنت کنه اون رئیس و وزیری که ما رو‌ ذلیل کرد

وای بر ما که راحت خون #حاج_قاسم یادمون رفت

@baadieh

فاز اینایی که میگن آیا دولت از اقدام جنگنده‌ها درس گرفت چیه؟

تماشای مستند «هالیوود؛ یک آمریکای رؤیایی» در سایت فیلمگردی.
https://filmgardi.com/p/2ce0

نویسنده و کارگردان:
حسام‌الدین ابوالحسنی
تدوین: مجید شکاری
گوینده متن: امیرحسین سلیمانی
@NucLeader

تو یک ماه اخیر که گفتن ماسک بزنید و روزی هزار بار این رو گفتند، مردم ماسک زدند و حداقل از کمتر از یک درصد در مترو امروز اکثر ادمها در مترو و بی‌ارتی ماسک دارند. در معابر هم به نسبت یک ماه قبل خیلی بیشتر دارند
با این حال چرا تاثیری در تعداد بیماران و فوتی‌ها نداشته؟

حالا بهتر نیست یک ماه مدیران کشور لغو طرح ترافیک، تعطیلی هفته‌ای ادارات و تعطیلی مشاغل غیر مهم رو فقط یک هفته انجام بدن تا نتیجه اون هم دیده بشه؟

واسه صداوسیما اعتراضات آمریکایی‌ها به وضعیتشون اعتراضه، ولی حقوق نگرفتن چند ماهه کارگران هفت‌تپه ......؟

@Nucleader

الان محسن حسام مظاهری عشق می‌کنه از اینکه کرونا باعث تعطیلی عزاداری و لاغرسازی مناسک حکومتی شیعی و شیعه حکومتی می‌شه.
جا داره یه کتاب نوشته شه با عنوان: کرونا و خدمات به مناسک تشیع با نگاهی به آفات فربه‌سازی مناسک
@NucLeader

هر انتخابی در این عالم معنای خاصی به کل زندگی ما می دهد و مسیر خاصی را معین می کند و ما باید بپذیریم آیا این معنا و مسیر از زندگی را مد نظر داریم یا خیر.
این قاعده زندگی در این عالم است و هنگامی که می خواهیم در مورد وقایع پیرامونی زندگیمان تفکر یا صحبت کنیم این ویژگی را باید و حتما مدنظر داشته باشیم.
اما متأسفانه در بحث‌های که پیرامون سیاست خارجه کشور رخ می‌ دهد این قاعده نادیده گرفته می‌شود. نادیده گرفته می‌شود، زیرا ما می‌خواهیم فرضیات خودمان را بار بر واقعیت کنیم، بدون اینکه از عمق وقایع سیاسی و پیچیدگی‌های خاص آن مطلع باشیم. بعنوان مثال خیلی از افرادی که معتقد هستند جمهوری اسلامی ایران بدلیل ساختار حکومتی که دارد منزوی شده و دیوار بلندی به دور خود کشور کشیده است، به محض صحبت درباره لبنان، فلسطین، یمن، عراق و... می‌گویند این کشور ها به ما چه ربطی دارند.
خوب بیاییم این گزاره را مورد مداقه قرار بدهیم، این کشورها به ما چه ربطی دارند، یعنی ما نباید در این کشورها هزینه کنیم. دوست عزیز در سیاست خارجه شما باید هزینه کنید و با پرداخت این هزینه‌هاست که دوستان تاکتیکی یا استراتژیک پیدا می‌کنید و اگر این هزینه‌ها را انجام ندهید در واقع دور خودتان دیوار کشیده‌اید.
مسیری که عدم هزینه در این موارد در پی دارد، همان منزوی شدن است. اگر شما مخالف منزوی شدن هستید، باید بپذیرید که هزینه‌های در این راه باید صرف شود، اگر موافق منزوی شدن هستید از ادعای اولیه‌تان باید دست بشویید.
اتفاقی که متأسفانه در بیروت رخ داد، می‌تواند بستر بسیار مناسبی برای گسترش روابط ایران با کشورهای دیگر باشد. این کمک‌ها پس از این حادثه احساس همدردی ملتی برای ملت دیگر را پدید می‌آورد و با این اقدامات است که کشورها از منزوی شدن خارج می‌شوند.
البته بیان این نکته ضروری است، انسان‌ها نیازهای متفاوتی برای ادامه حیات دارند و نمی‌‌توان گفت بعنوان مثال اگر شخصی گرسنه است، پس دیگر نفس نکشد. هر نیازی باید با توجه به جایگاهی که دارد در صدد رفع آن برآمد.

#مردی_که_سیکل_هم_نداشت
@NucLeader

«تا نگرداند نظر حیدر، نگردد آسمان
تا نگوید یا علی، گردون نخیزد از زمین»
.
📺 نماهنگ «یا علی»
.
🎬 کارگردان: علیرضا خوشکام
⚒ مجری طرح: سیدعماد کریمی‌فرد
🎼 آهنگساز:: علی وحید
.
《پخش شده از شبکه افق و سه سیما》
▫️تهیه شده در تولید دانشجویی دانشگاه صداوسیما
▪️سال تولید: 98

💐 عید غدیر مبارک

«بنده از کودکی با عشق اباعبدالله الحسین بزرگ شدم، اما می‌دانم که مردمان افسرده نیازمند فضای شادمان‌تر هستند.»
وزیر بهداشت.

وقتی این جمله‌ها رو می‌شنویم، به اینکه کرونا بهانه‌ای است برای برگزار نکردن عامدانه مراسم‌های مذهبی بیشتر فکر می‌کنم.

چگونه خود را در ساختارهای قدرت حفظ کنیم؟ چگونگی به قدرت رسیدن از کیف‌کشی و پاچه‌خواری تا پشت‌میزنشینی.

کلاس روش‌های نئواصولگرایی
مدرس: محسن مهدیان

امام حسین علیه‌السلام در مسیر کربلا با پنج نفر ملاقات دارد. همه از اهالی کوفه.

ضحاک بن عبدالله مشرقی اهل کوفه بود. با امام قرار گذاشت تا اخرین نفر سپاه امام بجنگد، بعد برود. طبق قرار هم رفت.
عبیدالله بن حر جعفی هم کوفی بود. وقتی شنید اوضاع کوفه بهم ریخته از شهر زد بیرون. در بین راه از قضا امام را دید. امام شخصا وارد خیمه‌اش شد و او را دعوت کرد، اما او همراه نشد.
سومی هم طرماح است که به امام گفت دینی دارم باید ادا کنم، بروم سریع برگردم. برگشت اما امام کشته شده بود.

اما حر بن‌یزید ریاحی و زهیر. گفته‌اند که زهیر عثمانی بوده و دشمن امام. امام سفیرش را به خیمه او فرستاد، ابتدا رد کرد، اما همسرش گفت جواب پسر پیغمبر را بده. او به خیمه امام رفت و از خیمه که بیرون زد، عاشق امام شد.

این‌ها ادم‌های عجیبی بودند حقیقتا. بارها فکر کردم عمده ما شبیه این‌ پنج نفریم. نه شبیه حبیبیم، نه شمر
خدا عاقبتمان را حسینی کند

یا قمر بنی هاشم

بر یاری حسین به دستش نهاد دست
پس داد بین معرکه‌های جهاد دست
رحمت بر آن یلی که امان نامه پاره کرد
از دست داد دست و به دشمن نداد دست

مجله شارلی‌ابدو چیه؟ ما خودمون حسن‌روحانی مزگان داریم :)

همه آدم‌ها از جمله بنده در مورد همه‌ آدم‌ها و وقایع اتفاقیه نظر دارند، اما بعضی بیان می‌کنند و بعضی دیگر نه. فی‌المثل بنده هم در مورد «ولایت» و «عدالت»، عدالت و «مواسات»، مواسات و «مساوات»، محمود احمدی‌نژاد، حاج آقا پناهیان، حسن آقامیری و از این دست اباطیل نظر دارم، اما خب به نظرم این مسائل اصلا مهم نیست و اگر کسی این چیزها برایش مهم است به‌قدری که خودش را ساعت‌ها درگیر مباحث اینچنینی کند، باید در روش زندگی تجدید نظر کند.

اما چیزی که در این بین نشد از کنارش بیخیال عبور کنم، سنجه کردن دین و دنیا و آخرت، ولایت‌مداری و زندگی دین‌مدارانه با یک‌سری آدم دسته چندم، آن‌هم نه از روی حق و باطل بودنشان، بلکه از روی قبیله‌گرایی است. مثلا فلان آدم هم‌شکل ما که ده‌ها تفکر اشتباه یا دیدگاه غلط دارد و بارها گاف داده، حالا چون مورد هجمه گروه مخالف ما شده را آنقدری بالا ببریم که به مرحله «ببین هرکی اینو زد، با ولایت‌فقیه و با نظام مشکل داره» برسد.

جمع کنیم خودمون رو.

خبرنگارهای بامزه صداوسیما هرگز حاضر نمی‌‌شن برن بین این جمعیت و از دلیل حضورشون بدون رعایت پروتکل‌ها تو مترو و بی‌آرتی بپرسن.
چرا؟ چون می‌دونن مردم بدبخت کار و زندگی دارن. می‌دونن که تو گزارش‌ها فقط باید مردم مقصر باشند و گزارش‌ها تو جاده چالوس تهیه بشه.

چون می‌ترسن از حضور در همچین جایی.

وقتی مسئله از کدکش‌ها و بولتن‌نویس‌ها تا مشاور رئیس‌جمهور و سردار فلانی به «نه، بی‌بی‌سی داره دروغ می‌گه» ختم می‌شه. یعنی در بر همون پاشنه قبلی می‌چرخه. اصولا هیچ جنبنده‌ای از بین آقایون به خودش این اجازه رو نمی‌ده که به قاعده چند ثانیه فکر کنه و ببینه شاید مقصر خودشون باشن.

یه پژوهشگر یا یک مستندساز اگر پدر متصل به سیستم نداشته باشه و اگر وصل به لابی‌ها و ارگان‌ها و... نباشه، صد سال دیگه هم امکان گرفتن آرشیو درست و حسابی مکتوب یا صوتی و تصویری در مورد بسیاری از موضوعات رو نداره. اقایون هم که چهل سال از جنگ و چند سال از هر مسئله‌ دیگری مثل قتل‌های زنجیره‌ای می‌گذره، نشون دادن قضیه هیچ اهمیتی براشون نداره. باز تا چند سال قبل اگر مستندی چیزی ساخته می‌شد، در موضع ضعف قرار می‌گرفتن یه دفاعیه می‌ساختن. الان که راست راست یا دروغ می‌گن یا خودشون رو به کوچه چپ می‌زنن.

بی‌بی‌سی و حسین باستانی همیشه حرف‌هاشون آمیزه‌ای از دروغ و راست بوده. این رو حتی مخاطبان بی‌بی‌سی فارسی هم می‌دونن. منتها اشکال اینجاست که عزیزان هم همینقدر دروغگو هستند. بی‌چاره ما که بین وطن‌فروش‌ها و آدم‌های کارنابلد احمق گیر افتادیم.
حسین باستانی که اونور نشسته، هم آرشیو کامل بی‌بی‌سی هست، هم از اینور دوستان جاهل زحمت می‌کشن با قابلمه برای دوستای وطن‌فروششون آرشیو جابجا می‌کنن و می‌رسونن به یه کشور دیگه. چه بکنند کسایی که اسیر یک جماعت ابله، مصلحت‌اندیش دروغگوی صاحب قدرت شدند که نه از یه جایی بیشتر می‌تونن وارد کارهای جدی بشن و نه با این دو طیف رابطه‌ای دارند.

پ.ن: برادر لطف کردند جوابیه دادند درباره مستند. فقط حیف که حقیقتا از مسائل امنیتیش می‌ترسیم، والا جا داشت شطحیاتی که بیان فرمودند رو بگیم و هجو کنیم و بخندیم به این وضعیت!
@NucLeader