|نیوک‌لیدر|

آنچه امام مجتبی علیه‌السلام را غریب کرده، قبر بی‌چراغ او نیست؛ جهل مردم است. یعنی ادای روشنفکری اگر درنیاوریم. اولی هم غربت دارد، اما آنچه او را غریب مدینه می‌کند نفهمی مردم است. هم مردم زمان خودش، هم مردمی که تاریخش را خوانده‌اند.
از اینروست که ابلهی که از قضا درس اجتهاد هم خوانده، حقارت خویش را می‌خواهد به امام مجتبی علیه‌السلام بچسباند و آن دیگری وقیحانه «کنسرت» را به امام مجتبی می‌چسباند.

من و به گمانم بیشتر آن‌ها که کمی تاریخ اسلام خوانده باشند، نسبت به «سلیمان بن صرد خزاعی» احساس خوبی ندارند.
سلیمان و رفاعه بن شداد و حجر بن عدی و خیلی‌های دیگر صلح امام مجتبی را خواری مسلمین تعبیر می‌کردند.
کار به جایی رسید که بهترین و نزدیکترین دوستان امام آمدند سجاده نمازش را از زیر پایش کشیدند.

اگرچه سلیمان هم ظاهرا از آیات عظام و مراجع تقلید زمان خودش محسوب می‌شده و از قضا به شهادت می‌رسد. یعنی می‌فهمد کم گذاشته و شهید هم می‌شود، اما به تعبیر حضرت آقا «عدّه‌ی توّابین، چند برابر عدّه‌ی شهدای کربلاست. شهدای کربلا همه در یک روز کشته شدند؛ توّابین نیز همه در یک روز کشته شدند. اما اثری که توّابین در تاریخ گذاشتند، یک هزارم اثری که شهدای کربلا گذاشتند، نیست».

سلیمان بن صرد شهید می‌شود، قطعا ارزشش از مایی که در موردش می‌نویسیم بیشتر است. اما چیزی که ائمه را تنها گذاشته آنقدر که من می‌فهمم نبود بینش جامع سیاسی آدم‌ها همراه با تقواست. خیلی‌ها فقط تقوا داشتند، استخاره کردند بروند کمک امام حسین خوب نیامد، عده‌ای هم فقط سیاست مکارانه داشتند و عبدالله بن زبیر و عبدالله بن عمر شدند.

علی علیه‌السلام از بهترین زنان اهل بهشت سه پسر داشت. سومی که به دنیا نیامد، حسین علیه‌السلام غریب بود چون از وطن دور مانده و کشته شد. اما امان از امام مجتبی. او که در وطن خویش هم غریب بود...

خدا ما را هدایت شده حسنین روحی و ارواحنا له الفداه قرار دهد.
@NucLeader

137 viewsحسام‌الدین ابوالحسنی🇮🇷, edited 19:51