|نیوک‌لیدر|

⚫️ مقتل شهادت حضرت علی‌اکبر علیه‌السلام در کتب و روایات مختلف
👈 بعد از رزم باشکوه در میدان جنگ
#بخش_دوم

در زيارت صحيح السندی که امام صادق عليه‌السلام به ابوحمزه ثمالی آموخته‌اند، اينگونه آمده است:
«بِابي انتَ و امّي من مذبوح و مقتولٍ من غير جرم، و بابي انت و امّي دمک المرتقي به الي حبيب الله، بالبي انت و امّي من مقدّمٍ بين يدي ابيک يحتسبک و يبکي عليک، محرقاً عليک قلبه، يرفع دمک بکفّه الي عنان السّماء لا ترجع منه قطرةٌ، و لا تسکن عليک من ابيک زفرةٌ.
پدر و مادرم فدای آن سر بريده که بدون هيچ جرم و گناه کشته شد. پدر و مادرم فدای خون بالارونده تو، به سوي حبيب خدا، پدر و مادرم به فدای تو، ای کسی که از پدرت پيشی گرفتی در حالي که او تو را به شمار آورد و بر تو بگريست.
دل او به سبب مصيبت تو آتش گرفت و خونت را به آسمان می‌پاشيد، به گونه‌ای که قطره‌ای از آن بازنگشت، و آه پدرت بر مصيبت تو هرگز آرام نگرفت.
(كامل الزيارات)

علي علي الدنيا بعدك العفا.
اي فرزندم بعد از تو خاك بر سردنيا و زندگاني باد.
(لهوف سيدبن طاووس)

امام حسين علیه‌السلام نعش علي را در آغوش گرفت و آرام نشد. سر علي را به سينه چسبانيد و مي‌گريست به‌طوری كه برخی از سپاه دشمن نيز از شدت گريه امام به گريه افتادند
ابی‌‌عبدالله خود را به روي نعش علی انداخت وصورت روی صورت علي نهاد. همه گفتند حسين روي جنازه علی جان سپرده است. صدای هلهله و شادی دشمن بلند شد. بعد از دقايقی حضرت سر از روی نعش علی برداشت و رو به سمت خيام كرد و فرمود:
«جوانان بنی هاشم بياييد و جنازه برادرتان رو به سوی خيمه‌ها ببريد. اِحمِلوا اخاکم؛ برادرتان را حمل کنيد».
آنها همه رفتند تا بدن مبارک علی را آورده، در برابر خيمه‌هایی که محل رزم آنها بود بگذارند.
(ارشاد شيخ مفيد، لهوف، بحارالانوارج45، منتهی‌الامال، ابي‌مخنف، مقتل شوشتري، معالي‌السبطين، حلية الزائرين)

پس از آن بانوان خانه وحی از خيمه‌ها بيرون دويدند و نظاره کردند که چگونه علی بر روی دست جوانان، در حالی که به خون آغشته بود و بر اثر شمشير و نيزه قطعه قطعه شده بود، به سوی خيمه‌گاه حمل مي‌شود.
همه با دل‌های سوخته و گيسوان افشان و ناله‌هايي که تا ملکوت می‌رفت به استقبال او آمده بودند. پيشاپيش همه عقيله بنی‌هاشم زينب کبري عليهاالسلام قرار داشت. او فريادزنان و ناله‌کنان جلو آمده فرياد مي‌زد:
«يا اخاه! يا اخاه؛ واي برادرم! واي برادرم!»
او آمد و خود را بر نعش علی انداخت. امام به سوی خواهر آمد، دست او را گرفت و به خيمه‌گاه روانه کرد.

شيخ جعفر شوشتری می‌نويسد:
ابي عبدالله در مصيبت علی‌اكبر سه مرتبه به حالت احتضار مشرف به مرگ شد.
اول وقتي ديد اكبر آماده ميدان رفتن شد، دوم وقتی كه علی‌اكبر برگشت و از پدر طلب آب نمود و او را به سينه گرفت و از شدت غصه واندوه كه نتوانست آب براي او مهيا سازد و از اينكه می‌داند پسرش به شهادت می‌رسد. سوم وقتی علی‌اكبر از اسب به زمين افتاد و پدر را صدا زد.

@NucLeader

336 viewsحسام‌الدین ابوالحسنی, 16:11